Funebrarum! Naar mijn mening één van de meest ondergewaardeerde deathmetalbands op deze aardkloot. Weinig bands kunnen zo goed old school death metal spelen die toch verfrissend en eigenzinnig klinkt. Met een breed aanbod van Zweeds, Finse en Amerikaanse geluiden heeft de band voor mij altijd die perfecte balans gevonden, zonder zich te verliezen in slappe aanbidding van de oude tijd. Het eerste album Beneath The Columns Of Abandoned Gods (2001) was een ode aan de crypten, rioolpijpen, en grotten van de wereld met een heerlijk log en slordig geluid. Daaropvolgend kwam The Sleep Of Morbid Dreams (2009), een kraakheldere drilboor die je speakers kon doen ontploffen door puur audiogeweld. Dat album blijft voor mij stiekem één van de beste deathmetalalbums die ik ooit gehoord heb. De band rond vocalist Daryl Kahan heeft zonder twijfel een brute visie en de middelen om dat uit te voeren.
Snel werken de heren echter niet. De band brengt in een carrière van 27 jaar nu pas het derde album op de markt. Beckoning The Void Of Eternal Silence komt na een lange wacht van meer dan zeventien jaar eindelijk uit het graf gekropen. Als reden geeft de band afgeleid te zijn geweest door verschillende andere interesses, moeite met leden vasthouden, meerdere persoonlijke verantwoordelijkheden, en natuurlijk de pandemie die de wereld jarenlang stil legde. Met de line-up inmiddels stabiel is het dan toch eindelijk tijd voor de nieuwe plaat. Ik ben uitgehongerd voor nieuw materiaal, dus kom maar op!
The Arrival kondigt met een dramatisch stukje dungeon synth de terugkeer aan alvorens het titelnummer uit de grafkist barst en ons met het gezicht door de rottende aarde sleept. Van riff tot riff is dit puur Funebrarum. Dan weer doomy, dan weer blastend en uiteindelijk headbangend. Het valt mij op dat dit album eerder het geluid van het eerste album, Beneath The Columns of Abandoned Gods, ambieert dan het tweede, The Sleep Of Morbid Dreams. Dat logge en smerige geluid is hier wel met een stuk dikkere productie uitgevoerd. Het geheel klinkt zwaar en lomp, doch strak ingespeeld. Wat meer definitie zou het echter goed doen. Nu gaan we soms wel erg diep het vuil in en verlies ik soms contrast in het geluid.
Er worden wat keuzes gemaakt op het album die tegen mijn verwachtingen in gaan. ša nagba amāru geeft een kans om het doomgedeelte van Funebrarum naar voren te brengen, al mis ik iets dat me echt grijpt na het opbouwende begin. Op nummers zoals deze en Through The Barren Halls Of Grieving Emptiness wordt er ook flink op los gesoleerd. Gitaarvirtuoos Phil Tougas (bekend van werkelijk te veel bands om op te noemen, zoek die vent op) heeft op de een of andere manier tijd gevonden om in nóg een band te spelen. Hij vervult zijn rol netjes, al mis ik die diepe kwakende vocalen van hem die hij in bands als Chthe’ilist loslaat. Die zouden hier toch mooi gepast hebben. Als we het dan toch over vocalen hebben, geeft Daryl Kahan helaas niet zijn beste optreden. Hoewel zijn vocalen als een verstopte afvoerput klinken, missen ze flink wat kracht. Kracht die hij in het verleden zonder twijfel had. De man kon opzwepend brullen op een nummer als Grave Reaper of een circlepit bij elkaar roepen op Beyond Recognition. De energie die hij vroeger leek te bezitten is hier ingezet om de laagte in te gaan. Voor mij ontbreekt er daardoor dynamiek in de vocalen.
De insteek om meer op het grotachtige geluid te zitten van Funebrarum voelt voor mij wat gedateerd. Dit was een tijd geleden een stuk populairder tijdens de hele hype rond old school death metal en zou het toen misschien een stuk beter gedaan hebben. Mogelijk komt het omdat het materiaal zo lang heeft liggen fermenteren alvorens het op plaat werd gezet. Nu voelt het niet heel fris meer. Dat wordt verholpen door een Zweedse wind die af en toe door de crypte waait, zoals te horen in de Stockholmtempo’s op het middengedeelte van Into Dark Domains en From Rotting Burial Shrouds.
Hoewel het album zijn momenten heeft, ben ik niet zo van de productie en de vocalen, die het album een minder energieke kant op sturen dan de band toe in staat is. Er zitten echt wel dikke riffs en solo’s op dit album, maar ik merk dat ik wek vaker niet evenzeer geboeid ben. Dat terwijl dit normaal een band is die mijn aandacht makkelijk vast kan houden. Elk nummer heeft wel een moment of een riff, maar elk nummer mist ook het gehele plaatje voor mij. In vergelijking met hoe indrukwekkend de rest van de band zijn oeuvre is, moet ik eerlijk zeggen dat dit album mij niet evenzeer geboeid hield. Ik kan me voorstellen dat die lange productieperiode invloed heeft gehad. Misschien waren mijn verwachtingen na al die tijd te hoog en misschien gaat dit geluid andere mensen meer doen. Ik ben in ieder geval blij dat de band terug is en kijk er naar uit ze hopelijk binnenkort eens te zien optreden!
Score:
70/100
Label:
Pulverised Records, 2026
Tracklisting:
- The Arrival (Intro)
- Beckoning The Void Of Eternal Silence
- ša nagba amāru
- Through The Barren Halls Of Grieving Emptiness
- Into Dark Domains
- Ancestral Manor
- Anhela Odor Mortuorum (The Adepts)
- From Rotting Burial Shrouds
- Turning The Stones Of Torment
- The Whispering Cathedral – Epilogue
Line-up:
- Daryl Kahan – Vocalen, intro’s, tekst
- Kyle Winslow – Bas, achtergrondvocalen, tekst (track 2)
- Charlie Koryn – Drums
- Sam Osborne – Gitaar
- Phil Tougas – Gitaar, keyboards, achtergrondvocalen
Links: