Begin mei 2026 bracht het Duitse Aghalmar met Ruin zijn debuutalbum uit: een plaat die indruk maakt met sterke atmosferische post-black metal, maar vooral ook met de hoorbare hoeveelheid energie, toewijding en hart die erin is gestoken. “Music for those who tend to lose track in a world of uncertainty”, zo omschrijft de band zijn muziek zelf. Die woorden passen treffend bij een album waarin leegte, verval en wanhoop hand in hand gaan met melodie, melancholische schoonheid en een voorzichtige glimp van hoop. In dit gesprek vertelt Aghalmar over het ontstaan van de band, de betekenis van Ruin, het belang van contrast en de manier waarop een uiterst persoonlijke plaat tegelijk het vertrekpunt kan zijn voor iets nieuws.
Aghalmar werd in 2020 opgericht, “geboren aus der Leere und betäubenden Stagnation der Pandemie” (“geboren uit de leegte en de verlammende stilstand van de pandemie”). Waarschijnlijk kennen nog niet veel mensen jullie band. Zouden jullie ons ter introductie iets meer over de band kunnen vertellen?
Eind 2020 besloten we samen een project in het leven te roepen. We kenden elkaar toen al wat langer en stuurden voortdurend muziek naar elkaar door, waarover we vervolgens van gedachten wisselden. Daarbij speelden we ook steeds met het idee om samen muziek te maken. De situatie in 2020 heeft waarschijnlijk het laatste zetje gegeven, omdat we allebei op dat moment de nodige ruimte hadden om ermee aan de slag te gaan.
Jullie persoonlijke namen worden op internet en in de albumbiografie vrijwel nergens genoemd. Is dat bewust? Kunnen jullie uitleggen waarom jullie daarvoor hebben gekozen?
Eigenlijk hebben we daar niet heel lang over nagedacht. Artiestennamen vielen al vrij snel af, waarna we besloten gewoon onze voornamen te gebruiken en het daarbij te laten.
Jullie positioneren je ergens tussen atmosferische black metal en post-metal. Voelen jullie je thuis binnen deze genres, of zijn zulke categoriseringen eerder een noodzakelijk kwaad?
Dat is een goede vraag, die niet zo eenvoudig te beantwoorden is. Wat onze persoonlijke muzikale voorkeuren betreft, voelen we ons binnen de atmosferische black metal zeker thuis, al luisteren we ook naar allerlei andere genres. Toen we in 2020 met het project begonnen, hebben we zelfs overwogen om twee parallelle projecten op te starten: één old school blackmetalproject en één atmosferisch/post-blackmetalproject. Al snel werd echter duidelijk dat ons hart meer bij het atmosferische lag. Wat categorisering betreft: om een globale richtlijn of houvast te krijgen bij wat je kunt verwachten, zijn genrebenamingen zeker handig. Meestal gaat er echter veel meer achter schuil. Niet alleen bij ons, maar ook bij veel andere bands brengen muzikanten allerlei verschillende invloeden mee uit hun muzikale omgeving of uit hun leven, die zich vervolgens weerspiegelen in de sound van de band. Daardoor vervagen de genregrenzen meestal een beetje. Juist daarin ligt volgens ons het interessante van muziek: iedereen brengt zijn eigen ideeën mee en schept daardoor iets unieks. Dus: we spelen atmosferisch (post-)black metal, maar zijn ook niet bang om andere dingen toe te laten wanneer ze ons aanspreken.
Wij vinden dat de wereld tegenwoordig behoorlijk snel beweegt. De volgende wereldondergang staat altijd alweer voor de deur en er komt voortdurend een stortvloed aan informatie op je af die overweldigend kan zijn. Haat en angst zijn overal aanwezig. Soms voel je je door die hoeveelheid informatie simpelweg murw geslagen, of zelfs een beetje verdoofd. Onze muziek stelt ons in staat om dat alles te verwerken, maar ook om eruit te stappen, af te schakelen en onder te duiken in vreemde, geheimzinnige werelden.
De albumtitel Ruin roept associaties op met wanhoop, leegte en verval. Wat betekent deze titel voor jullie? Ondanks alle duisternis is er in de muziek ook een voorzichtige sprank hoop te horen. Is hoop voor jullie een noodzakelijk tegenwicht?
We hebben inderdaad enige tijd moeten nadenken over hoe we het album zouden noemen. Op een gegeven moment hebben we geprobeerd een rode draad te vinden die door de thematiek van de nummers loopt – onder meer eenzaamheid, wanhoop en escapisme – en zo kwamen we op de titel Ruin. Maar je hebt helemaal goed opgemerkt dat hoop een noodzakelijk tegenwicht is, dat je niet mag onderschatten. Door persoonlijke ervaringen hebben we allebei mogen inzien dat hoop altijd als laatste sterft. Ook al klinkt dat misschien nogal banaal, toch vinden we dat er in die vaak geciteerde uitspraak veel waarheid schuilt. Daarom was het voor ons belangrijk om altijd ook een beetje vertrouwen en hoop in de muziek, en vooral in de teksten, te laten doorklinken.
In mijn recensie schrijf ik: “Ruin klinkt rauw, eenzaam en bedrukkend, maar herbergt ook veel melodie en melancholische schoonheid.” Zijn jullie het daarmee eens? Hoe belangrijk is dat contrast voor jullie?
Daar zijn we het honderd procent mee eens. Dat past niet alleen bij de muziek die wij spelen, maar ook bij de muziek van de bands die ons hebben beïnvloed. Juist binnen de atmosferische black metal vind je vaak die – naar onze mening erg mooie en belangrijke – combinatie van een atmosferische, melodische esthetiek en donkere, ruwe, grillige schraalheid. De muziek klinkt rauw en wild, maar door de juiste inzet van melodieën en klanktapijten ontstaat er een sfeer die het geheel een bepaalde schoonheid geeft. Metaforisch uitgedrukt krijg je een beetje het gevoel alsof je in de herfst, na een onweersbui, door een mooi bos wandelt: een paar losse zonnestralen, koude wind en nog wat druppels, maar door de gekleurde bladeren aan de bomen ontstaat er een atmosferisch, kloppend totaalbeeld. Eerst wanhoop en duisternis, daarna hoop.
De meeste nummers op Ruin zijn lang en bieden veel ruimte om zich te ontvouwen. Wanneer voelt een compositie voor jullie ‘af’? In nummers als Daena, The Veiled Phantasma en Stargazer nemen jullie veel tijd om spanning op te bouwen. Hoe zorg je ervoor dat zulke lange composities niet te langdradig worden?
De lengte van de nummers was niet van tevoren gepland, maar is eerder tijdens het schrijfproces zo ontstaan. Sommige ideeën en thema’s hebben wat meer tijd nodig om zich te ontvouwen, terwijl andere juist sneller ter zake komen. We hebben er bewust voor gekozen om onszelf daarin geen tijdslimieten op te leggen. Wanneer we een idee hebben, werken we eraan totdat we vinden dat het nummer af voelt, of totdat we tot de conclusie komen dat we alles geprobeerd hebben en het nummer niet meer te redden valt. Het is zeker al voorgekomen dat we veelbelovende ideeën, na er veel werk in te hebben gestoken, toch hebben verworpen. Soms ontdekken we zulke ideeën later opnieuw en laten we ze alsnog in andere nummers terugkomen. Wanneer we vinden dat het basisgeraamte van een nummer staat, kijken we of de spanning over de hele lengte behouden blijft, of dat er nog iets verfijnd moet worden. Bij sommige nummers leende het zich er nu eenmaal voor om de spanningsboog wat langer uit te rekken.
Jullie kleden de muziek aan met de nodige details. Bijvoorbeeld in Charybdis en Stargazer met regen, onweer en gesproken tekst. En wat is dat voor geluid in The Veiled Phantasma? Hoe belangrijk zijn zulke details voor de compositie?
Die details zijn belangrijk om de muziek nog meer diepte en gelaagdheid te geven. Het zijn nuances die weliswaar wat meer op de achtergrond liggen, maar die volgens ons toch een duidelijk verschil kunnen maken en een eenvoudig nummer atmosferisch dichter kunnen maken. Dat kunnen donder en storm zijn, kleine lyrische spraaksamples en fluisteringen, of ook bepaalde synthgeluiden, zoals dat zachte gekraak en geknars in The Veiled Phantasma, dat ons persoonlijk doet denken aan de tuigage van een heel oud zeilschip. De effecten komen er bij ons meestal helemaal op het einde bij, en het is altijd bijzonder spannend om de nummers zo nog de laatste verfijning te geven.
Hoe ziet het proces van het instaan van een album bij Aghalmar eruit? Wisselen jullie ideeën uit via internet, waarna een van jullie het nummer afrondt, komen jullie samen in één ruimte, of …? Kun je dat nader toelichten? Hoe bouwen jullie een nummer op? Begint Aghalmar doorgaans met een riff, een sfeer, een tekstueel idee of misschien een emotionele toestand?
We werken vrijwel uitsluitend samen aan de muziek, wat misschien ook verklaart waarom we in bijna zes jaar ‘slechts’ één album hebben opgenomen en uitgebracht. Als je ervan uitgaat dat we met een leeg blad beginnen, dus aan een compleet nieuw nummer willen werken, dan begint het altijd met een riff die ofwel al in ons hoofd rondspookt, ofwel gezamenlijk door ons wordt uitgewerkt. Van daaruit werken we verder en kijken we hoe het idee zich ontwikkelt en wat er na die eerste riff komt. Zo bouwt de songstructuur zich langzaam op, tot we een bijna voltooid nummer hebben. Daarna komen de details waarover we het in de vorige vraag al over hadden.
De teksten zijn tot nu toe vrijwel altijd pas als laatste ontstaan. Bij Ruin was het zelfs zo dat we de instrumenten al bijna volledig hadden opgenomen voordat we überhaupt met de teksten begonnen. En natuurlijk kan de emotionele toestand invloed hebben op hoe riffs of ideeën zich ontwikkelen. Vaak ontstaan de nummers echter eerder vanuit een zekere spontaniteit, en wordt de overkoepelende sfeer pas in de loop van het schrijfproces echt duidelijk. Het is tot nu toe bijna nooit voorgekomen dat we vooraf al een complete ‘visie’ voor een nummer hadden. Daarbij proberen we altijd in ons achterhoofd te houden dat de nummers qua sound en sfeer enigszins bij elkaar passen, zodat ze later op het album ook goed samenkomen, natuurlijk zonder dat alles hetzelfde klinkt.
Het volledige ontstaansproces van het album heeft ons ontzettend veel geleerd, zowel over muziek als over productie. Door onze activiteiten in andere bands hadden we allebei al een solide basiskennis wat albumproductie betreft, maar door Ruin is die kennis nog veel verder verdiept en aangevuld. Afgezien van de mastering hebben we alles zelfstandig gedaan, vrijwel alleen met eigen apparatuur. Daarmee kunnen we ook weer terugkomen op de vraag waarom de productie zo lang heeft geduurd: we moesten ons eerst intensief verdiepen in zaken als recording, mixing enzovoort, voordat we überhaupt met de opnames konden beginnen. Dat heeft ontzettend veel tijd gekost, maar het heeft ons ook tot veel betere muzikanten en producers gemaakt. Daarna moesten we een label vinden en nadenken over hoe we het album wilden uitbrengen, wat eveneens langer heeft geduurd. Zo zal het vermoedelijk veel bands vergaan, en dat heeft onze waardering voor de prestaties van andere muzikanten alleen maar vergroot. Wat we dus kunnen vaststellen: Ruin heeft ons in allerlei opzichten verder gebracht. Waar we ons naartoe zullen ontwikkelen? Dat zal moeten blijken. Wel hebben we inmiddels al een zekere muzikale routine kunnen ontwikkelen en zijn we enige tijd geleden begonnen aan de volgende release. We werken aan een nieuwe EP, die muzikaal al vergevorderd is en, wat onze sound betreft, veel nieuws met zich mee zal brengen. Met al het andere houden we ons bezig wanneer het zover is.
Je kunt dus wel stellen dat Ruin een zeer persoonlijk album is?
We beschouwen Ruin als een zeer persoonlijk album. Niet alleen hebben we er lang aan gewerkt en er veel tijd, energie en hart en ziel in gestoken, ook worden er ervaringen en thema’s behandeld die deels van persoonlijke aard zijn. Daarnaast zijn er ook in de vormgeving en het ontwerp van het album heel persoonlijke aspecten van onszelf verwerkt.
In de huidige muziekmarkt is het niet eenvoudig om aandacht te genereren. Er is zoveel muziek digitaal beschikbaar dat het moeilijk is om je van de massa te onderscheiden. Hoe gaan jullie daarmee om?
Dat is natuurlijk iets waarvan je je als muzikant tegenwoordig volledig bewust bent. Toch gaan we daar vrij ontspannen mee om. We maken deze muziek in de eerste plaats omdat we dat graag doen, en we bieden onze muziek aan iedereen aan die haar wil horen. Dat is voor ons eigenlijk al genoeg. We zijn blij met iedere persoon die bij onze muziek terechtkomt, met elke klik, elke luisterbeurt en elke verkoop. De rest laten we aan het lot over.
Met het oog op de vorige vraag: is de respons van mensen belangrijk voor jullie, of eerder bijzaak?
Natuurlijk zijn we blij met feedback, in welke vorm dan ook. We zijn er ook zeker in geïnteresseerd om te horen hoe de muziek door luisteraars wordt ontvangen. Tijdens het ontstaansproces ken je alleen je eigen mening over de muziek. Wanneer de muziek dan eindelijk is uitgebracht, komt daar als het ware een extra perspectief bij, en dat is voor ons als muzikanten natuurlijk heel waardevol. Uiteindelijk zullen we echter gewoon doorgaan zoals we dat tot nu toe hebben gedaan: we komen samen, werken aan ideeën totdat ze ons bevallen, of totdat we ze verwerpen.
In een tijd waarin streaming en digitale muziekconsumptie gebruikelijker zijn dan het bezit van fysieke geluidsdragers, denken jullie dat een geweldig albumcover nog steeds van doorslaggevend belang is?
Dat is een interessante vraag. Er zijn natuurlijk albumcovers die echte blikvangers zijn, waardoor je je nader gaat verdiepen in het betreffende album of de band. Of dat nu specifiek in ons geval bij Ruin zo is, kunnen we niet helemaal beantwoorden, omdat we de cover niet met dat aspect in gedachten hebben gekozen. Wat onze ervaringen echter wel hebben laten zien: albumcovers zijn telkens weer onderwerp van gesprek en worden door luisteraars besproken. Ook wij praten over de covers van andere bands en weten hoeveel gedachten bands daaraan besteden. Je kunt dus zeggen dat albumcovers zeker van groot belang zijn. Of ze uiteindelijk ook beslissend zijn voor het succes van een album, kunnen we niet zeggen, omdat dat voor iedereen een individuele afweging is.
Is er verder nog iets wat niet ongenoemd mag blijven? Willen jullie tot slot nog iets toevoegen?
We willen jou hartelijk bedanken voor de mogelijkheid om dit interview te doen. Daarnaast willen we iedereen bedanken die op welke manier dan ook met onze muziek in aanraking is gekomen: blijf ons volgen, er komt nog meer aan!
Links: