Yoth Iria keer terug op het metalen wereldtoneel. The Blind Eye Of Antichrist werd twee maanden geleden als eerste single uitgebracht. Het Slavische kinder- of vrouwenkoor (met een uitvoering van Pobedna Pesma) is uitermate verslavend. Verslavend genoeg om uw redacteur van dienst dit nieuwe album Gone With The Devil met potlood en zwarte omlijsting alvast in de agenda te noteren. De band rondom oudgediende Jim Mutilator (natuurlijk bekend van zijn baanbrekende baswerk in de beginjaren van Rotting Christ en ook bij Varathron) is nog relatief jong en brengt met dit nieuwe werk zijn derde volledige langspeler uit. In basis tapt de band in goede traditie uit de Helleense zwarte metalen, maar weet daar ook een forse dot melodisch gitaarwerk in te verwerken. In de afgelopen jaren was de ontwikkeling al hoorbaar naar een meer melodie gedreven aanpak, waarbij epische passages en grootse gebaren nooit ver weg zijn. Met Gone With The Devil maakt Yoth Iria de stap naar het grote Metal Blade Records, waarbij tevens ook een extra stap naar meer goedkeurende toegankelijkheid wordt gezet. Vandaag bespreken we Gone With The Devil.
Diep in de kern kent Yoth Iria nog steeds een zwart geblakerd hart, maar tezamen met de duivel is het echte venijn toch ook enigszins verdwenen. Zonder meer schijnt de Griekse zon namelijk dieper door in de onderwereld dan ooit en worden de warme melodieën meer geïntegreerd in de muzikale composities. Zoals gezegd vormt dit Gone With The Devil een zekere breuk met de zwarte metalen, waar de band de wortels toch aardig in heeft liggen. Hoewel de extreme elementen, gruizige screams en bijtende passages zeker nog aanwezig zijn, kan de muzikale invulling toch meer gevonden worden in de melodische death metal. Met momenten doet dit sterk denken aan bands als Insomnium, Dark Tranquillity, maar ook de Griekse broeders van Septicflesh. Op diverse nummers wordt hier namelijk ook met verve de Griekse folkloristische warmte in verwerkt (bijvoorbeeld opener Dare To Rebel, maar zeker ook Give ‘Em My Beautiful Hell). Hoewel de muziek ergens een zekere urgentie mist, wordt dit met gemak goedgemaakt door intrigerend gitaarspel en verleidelijke melodieën (Woven Spells Of A Demon, het eerder genoemde The Blind Eye Of Antichtist of bijvoorbeeld het tevens eerder uitgebrachte Blessed Be He Who Enters). Die laatstgenoemde doet daarbij stiekem wel erg Fins aan, terwijl I, Totem hier juist toch nog even bovenuit springt met een frisse gitaarlijn en knisperend drumwerk.
Yoth Iria (of beter gezegd Jim zelf) geeft over het nieuwe album aan dat nieuwe invloeden zich op organische wijze tonen op dit nieuwe werk. Nergens geforceerd, maar toch zorgend voor het verbreden van de muzikale horizon. Dat is zeker goed hoorbaar in de muzikale composities, maar ook in de veelzijdige vocale invulling door frontman He. Naast de extreme vocalen krijgen we ook heldere zang en diverse andere stemmen te horen. De mediterrane tongval is met momenten duidelijk hoorbaar, maar zorgt in mijn optiek alleen maar voor extra warmte. Op 3am kunnen we op vocaal vlak een gothic knipoog naar Paradise Lost haast niet ontkennen, maar samen met de slepende gitaarlijnen kunnen we hier toch van een emotioneel hoogtepunt spreken. Toch komende de knisperende gitaren en hakkende drums op The End Of The Known Civilization wel op een zeer gewenst moment om een straffe uitsmijter te geven. Het toetje in de vorm van Harut, Government, Fallen geeft nog een heerlijke epische afsluiter.
Score:
79/100
Label:
Metal Blade Records, 2026
Tracklisting:
- Dare To Rebel
- Woven Spells Of A Demon
- The Blind Eye Of Antichrist
- I, Totem
- 3am
- Give ‘Em My Beautiful Hell
- Once In A Blue Moon
- Blessed Be He Who Enters
- The End Of The Known Civilization
- Harut, Government, Fallen
Line-up:
- He – Zang
- Nikolas Perlepe – Gitaar
- Naberius – Gitaar
- Jim Mutilator – Basgitaar
- Vongaar – Drums
Links: