Venom – Into Oblivion

Geschreven door op 30-04-2026 om 19:00.

Er zijn bands die geschiedenis schrijven, en er zijn bands die diezelfde geschiedenis vervolgens met spijkers, leren armbanden en een satanisch grijnsje aan flarden scheuren. Venom behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Sinds de geboorte in Newcastle in ’79 hebben Cronos en co. niet alleen de blauwdruk gelegd voor wat later Black Metal zou heten, ze hebben ook bewezen dat subtiliteit voor andere genres is. Met Into Oblivion levert het drietal zijn zestiende studioalbum af – alsof de hel nog niet vol genoeg was.

Na Storm The Gates (2018) bleef het akelig stil, maar zoals elke goede horrorfilm leert: stilte is slechts de opmaat naar iets onaangenaams. Pandemieën, opnameperikelen en perfectionistische demonen hielden de boel op, maar het resultaat mag er zijn. Into Oblivion is een dertienkoppig beest dat gromt, bijt en af en toe verrassend geraffineerd uit de hoek komt. Het album opent vanaf het titelnummer met een vertrouwd gevoel van dreiging: rauwe riffs, die typische rasp van Cronos en een ritmesectie die klinkt alsof ze je graf alvast aan het uitgraven zijn. Toch is er meer aan de hand dan pure nostalgie. Waar Welcome to Hell en Black Metal ooit klonken als een kettingzaag zonder gebruiksaanwijzing, zit hier een zekere gecontroleerde furie in. Niet tam (absoluut niet!) maar wel doelgerichter. Alsof de duivel tegenwoordig een planningstool gebruikt.

Hoogtepunt (of dieptepunt, afhankelijk van je perspectief) is zonder twijfel Lay Down Your Soul. Een nummer die schaamteloos flirt met het verleden – denk aan Black Metal – maar dat doet met een knipoog en een refrein dat live gegarandeerd door bezwete kelen wordt meegebruld. Het is Venom die zichzelf citeert zonder in zelfparodie te verzanden, en dat is knapper dan het klinkt.

Wat vooral opvalt is de chemie binnen de huidige line-up. Cronos, Rage en Dante spelen inmiddels zeventien jaar samen, en dat hoor je. Dit is geen band die krampachtig probeert relevant te blijven; dit is een band die simpelweg doet waar ze goed in zijn: herrie maken met overtuiging. Waar Venom eerst een stel overjarige pubers waren die schopten tegen alles wat heilig is met als enige doel te shockeren, klinkt Into Oblivion veel volwassener. Mede geholpen door de productie die voller en moderner klinkt dan in de begindagen maar nergens die smerige rand verliest die Venom Venom maakt.

Past Into Oblivion in het rijtje klassiekers? Laten we eerlijk zijn: de impact van hun vroege werk is onmogelijk te evenaren, simpelweg omdat de wereld toen nog niet wist wat haar overkwam. Maar dit album verdient absoluut een stevige plek in het tweede echelon van hun catalogus, boven veel van hun latere werk, en als bewijs dat relevantie niet per se iets met leeftijd te maken heeft, maar met attitude. Tegen het einde, zo vanaf Dogs Of War, kakt het qua tempo en sfeer wat in maar dan zijn er al wel de nodige stampers voorbij gekomen. De humor op de plaat (een hoog tongue-in-cheek gehalte zonder zichzelf belachelijk te maken) werkt daarbij in hun voordeel. Venom weet dondersgoed dat ze een instituut zijn, maar weigert een museumstuk te worden. En dat siert ze.

Into Oblivion is geen nostalgische herhalingsoefening, maar een vitale, bij vlagen verrassende toevoeging aan een legendarisch oeuvre. De hel is misschien al vaak bezocht, maar Venom weet nog steeds nieuwe manieren te vinden om de boel in brand te steken. En dat voelt anno 2026 bijna geruststellend.

Score:

80/100

Label:

Noise/BMG, 2026

Tracklisting:

  1. Into Oblivion
  2. Lay Down Your Soul
  3. Nevermore
  4. Man & Beast
  5. Death The Leveller
  6. As Above So Below
  7. Kicked Outta Hell
  8. Legend
  9. Live Loud
  10. Metal Bloody Metal
  11. Dogs Of War
  12. DeathWitch
  13. Unholy Mother

Line-up:

  • Cronos – Zang, Basgitaar
  • Rage – Gitaar
  • Danté – Drums

Links: