Akem Manah – Threnodies

Geschreven door op 16-05-2026 om 16:24.

Tot voor kort had ik niet verwacht ooit nog te horen van de band Akem Manah. Ik herinner me nog het debuut The Testament of Sealant Mound uit 2010 en de EP Beneath twee jaar later, waarvoor ik ook een interview afnam van de heren. Ik herinner me nog dat in die tijd het ambientproject VoidWork van zanger XDS me telkens wel met de horrorsfeer wist te vangen. Veertien jaar later komt er een vervolg op het debuut van Akem Manah met Threnodies. Dat betekent zoveel als ‘klaagliederen’ en hoewel het niet om historische personages lijkt te gaan, voelt het thematisch sterk en doordacht aan.

Op veertien jaar tijd is er heel wat veranderd, maar er zijn zeker ook wat zaken gebleven. Muzikaal klinkt het allemaal een pak professioneler en voller. Waar het debuut nog robuust in de oren klonk, met fletse drums en synth, krijgt je een knappe klank en mix van de instrumenten op deze nieuwkomer. De zanglijn staat er niet meer boven, maar zit helemaal verweven in deze melancholische doomdeath. Verdraaid knappe vocalen ook van de man in kwestie. Dat is zeker niet veranderd na veertien jaar. De cleane vocalen doen me wat terugdenken aan oudere Anathema-platen, terwijl de grunts me bij momenten doen denken aan Nick Holmes in Paradise Lost.

De band kan er niet aan ontsnappen, want ook inhoudelijk blijft er gewoon de geest van My Dying Bride wat in rondspoken. Dat was ook het geval met het debuut, maar Akem Manah maakt er toch wel een heel eigen product van met ook vele andere invloeden, gaande van Paradise Lost tot A Forest of Stars. Die referenties geef ik mee omdat me eenzelfde gevoel van melancholie overkomt in bepaalde gitaarmuren en op andere momenten het gothic sfeertje in de opbouw en wisselwerking bij de instrumenten echt wel knap uit de veren komt. Wel zit het (nog) niet in de regionen van de instrumentale kracht en diepgang van die bands.

Akem Manah verdient het in elk geval niet om enkel in vergelijking met andere bands genoemd te worden. Over het uur aan horrormateriaal op deze plaat is vakkundig nagedacht, waardoor elk nummer een mooie opbouw meekrijgt en je niet verzeild geraakt in hetzelfde straatje. Wel moet je hier echt wel eens een paar uur voor gaan zitten, want de band gaat van donkere doomenigma’s met een Lovecraft-sfeertje op nummers als The End of Earnest Hollow of The Burning of John Briggs naar nummers met eerder een gothic horroraura, zoals The Journey of Nathaniel Johnson, dat met gemak mijn favoriet op de plaat is. Ook de beste zanglijn vind je hier, met zowel emotionele diepgang als een swingbaar croongehalte. Fans van The 69 Eyes gaan er dol op zijn. Op andere momenten voelt de atmosfeer zweveriger en progressiever aan, met meer instrumentale slagkracht. Het levert bij The Fall of Maximilian Montagne een vocaal en instrumentaal verhaal op dat prachtig is om te volgen.

Fans van alle voorgenoemde bands moeten dit gewoon uitproberen. Wat mij betreft zit Akem Manah nog net niet in de hogere regionen van het genre met deze comebackplaat. Daarvoor zit er nog net iets te veel sleur in bepaalde nummers en breken niet alle melodieën genoeg potten. Toch plak ik er na een maandje luisteren een dikke acht op en mogelijk stijgt de plaat nog in mijn achting. Een aanrader van eigen bodem, al zouden niet alle leden meer op het grondgebied van de Lage Landen wonen.

Score:

82/100

Label:

Black Lion Records, 2026

Tracklisting:

  1. The Inevitable Fate of Francis Cobb (Intro)
  2. The End of Earnest Hollow
  3. The Mystery of Mosef Mehul
  4. The Burning of John Briggs
  5. The Journey of Nathaniel Johnson
  6. The Undoing of an Unknown (Interludium)
  7. The Fall of Maximilian Montagne
  8. The Sleep of Eve Saldana
  9. The Demise of John Dunn
  10. The Hanging of Edward Hope (Outro)

Line-up:

  • RD – Bas
  • JT – Gitaar
  • XDS – Gitaar, zang, synth
  • GVC – Gitaar

Links: