Immolation – Descent

Geschreven door op 09-04-2026 om 18:55.

Immolation is terug van nooit weggeweest en brengt met dit Descent album nummer twaalf op de markt. Album nummer twaalf, dames en heren! Sinds de oprichting in 1991 vlammen de heren al de ene na de andere knaller uit de pen en hoe je het ook wendt of keert: kwaliteit krijgen we altijd wel voorgeschoteld van dit gezelschap. Voorganger Acts Of God kreeg hier op Zware Metalen een keurige 90 punten toebedeeld. De enige kanttekening die mijn collega Joost destijds had, was de relatief lange speelduur van tweeënvijftig minuten. Dat is aangepast, want Descent heeft ‘maar’ tien nummers meegekregen die alles bij elkaar goed zijn voor veertig minuten aan muziek. Net als de vorige vier keer verschijnt deze schijf eveneens weer via Nuclear Blast Records.

Ook zonder te plaat gehoord te hebben had ik al enkele zinnen kunnen pennen hier, zo vanzelfsprekend is inmiddels het resultaat wat we te horen krijgen van het viertal. Dat is positief, maar er zit ook een keerzijde aan natuurlijk. Van vernieuwingsdrang hoeft Immolation het niet te hebben, maar gelukkig blijft er toch weer genoeg lekkers over. Het zijn doorgaans vooral de loodzware en dreigende gitaarriffs in combinatie met de lage grunts en growls van frontman Ross Dolan die de donkere en nijpende sfeer creëren die we inmiddels uit duizenden herkennen van dit collectief. In dat opzicht spreken openers These Vengeful Winds en The Ephemeral Curse boekdelen, hoewel de rechtlijnige aanpak niet maakt dat je op het puntje van je stoel zal zitten tijdens het beluisteren. Iets meer afwisseling door de gave tempowisselingen krijgen we vervolgens wel in een God’s Last Breath of Bend Towards The Dark en middels puik soleerwerk in bijvoorbeeld het retestrakke en op en neer golvende Adversary. Wanneer de teugels helemaal losgelaten worden en de band op zijn sterkst klinkt, levert dat songs zoals het ijzersterke False Ascent en Descent op. Wat dat betreft lijkt Immolation er gedurende de plaat steeds lekkerder in te komen en dat gevoel wordt na meerdere luisterbeurten ook bevestigd. Zo tegen het eind horen we enkele beukers waarin we toch echt wel weer de klasse van de heren horen en menig band een puntje aan kan zuigen. De goede mix- en mastering – ook dit keer in handen van Zack Ohren – topt het geheel fraai af.

Descent is dus weer ‘gewoon’ een prima plaat die perfect past in de discografie, niet minder maar ook zeker niet meer dan dat. Daar twijfelde geen mens aan natuurlijk, want zoals eerder geschreven behoort ook Immolation tot het rijtje van bands waar je verwachting standaard ingelost zal worden bij een nieuwe release. Fans van de band halen deze nieuwe dan ook beslist in huis. Persoonlijk zit ik altijd wat minder te springen om bands waarvan ieder album in de basis hetzelfde klinkt, dus tel gerust enkele punten bij de score op als je jezelf daar niet in herkent. Begin volgende maand kun je Immolation live aan het werk zien, samen met Marduk en Mayhem tijdens de ‘Death Over Europe’ tour van laatstgenoemde band. Daar zullen zonder meer wat nieuwe knallers door de speakers gaan schallen.

Score:

80/100

Label:

Nuclear Blast Records, 2026

Tracklisting:

  1. These Vengeful Winds
  2. The Ephemeral Curse
  3. God’s Last Breath
  4. Adversary
  5. Attrition
  6. Bend Towards The Dark
  7. Host
  8. False Ascent
  9. Banished
  10. Descent

Line-up:

  • Ross Dolan – Vocalen, basgitaar
  • Robert Vigna – Gitaar
  • Alex Bouks – Gitaar
  • Steve Shalaty – Drums

Links: