Died Laughing was zesentwintig jaar geleden het eerste muzikale teken van leven van Keith Caputo nadat hij Life of Agony had verlaten. Het was een wat warme, rustige plaat waarop Keith voluit over zijn emoties kon zingen. Dat leverde een handvol prachtige nummers op. Inmiddels is Keith alweer een tijd lid van Life of Agony en speelt vanavond met zijn neef en mede LOA oprichter Died Laughing integraal in de next in 013. Friso Veltkamp bekijkt of die plaat de tand des tijds heeft doorstaan en doet verslag. Elco Docter neemt de foto’s.
Het is nog niet heel druk bij het begin van de set van Serpents. Niet dat mensen veel missen, want we krijgen eerst minutenlang dreunende beats en electro te horen als intro. Het is weliswaar aanstekelijk, links en rechts dansen wat mensen op de muziek, maar het duurt te lang. Als dat eindelijk is afgelopen, begint de band doodleuk met nóg een intro. ‘Heeft deze band wel nummers‘, vraag ik me vertwijfeld af. Dan ben je een voorprogramma, krijg je een krap half uur toebedeeld en dan blaas je daar een zesde al weg met intro’s. Merkwaardig.
Uiteindelijk stapt een gast het podium op die bijna net zo lang is als de intro’s in minuten. In een soort pij gehuld begint hij a capella in de microfoon te zingen. Het doet wel erg Sleep Token aan, zeker met die bak effecten op de zang. Hij zingt op zich prima, maar ik ben toch benieuwd wat er nog meer komen gaat. In ieder geval nog drie bandleden die er in het openingsnummer maar weinig zin in lijken te hebben. Statisch, voor zich uit starend, spelen ze hun partijen. Kom op jongens, het is toch geen strafkamp hier?
Het blijkt een soort act te zijn, want in de navolgende nummers weten de mannen toch best wat beweging te creëren. Ook de zanger komt los, hij loopt regelmatig over het podium en knielt af en toe neer wanneer hij schreeuwt. Alleen die zang, die klinkt niet zo overtuigend. Het is het net niet. En dat kun je ook wel zeggen van de muziek; het is het allemaal nét niet. De muziek klinkt als Jera on Air – metalcore: soms tegen djent aanschurende gitaarriffs, veel dynamiek met hard-zacht contrast, breaks die je van mijlenver hoort aankomen en een hoop electro. Dat laatste komt van tape. En het is een hoop. Soms vraag je je bijna af wat nou van tape afkomstig is en wat niet. Of je naar een playbackshow aan het kijken bent. Overal worden effecten op geramd en de zang wordt negenzeventig keer over elkaar heen gelegd.
Of zou het komen omdat de band moe is om dat allemaal live te spelen? Het is tenslotte de laatste dag van de tour, zo laat de zanger weten. Veel meer komt er vandaag niet uit. Hij is sowieso niet een man die hele bloemlezingen richting de zaal houdt. Hoeft ook niet natuurlijk. Wel is er nog een speech voorbereid waarbij hij aangeeft dat zingen in een band hem veel heeft gebracht en dat hij vroeger nogal onzeker was, maar dat het spelen in een band alles veranderde. Het heeft iets aandoenlijks en komt wel oprecht over.
De band stuitert door een zooi nummers heen dat vooral op effectbejag draait. Het wordt echter op het eind een beetje een ratjetoe als er ook overduidelijke nu-metal invloeden in de nummers opduiken. Net als de lichtshow, die enorm druk is, maar ook wel weer past bij de muziek. Ach, volgens mij vermaken de meesten in het publiek zich wel en de band heeft zich voor een inmiddelsvvolle Next kunnen presenteren. Ik zie ze vast wel een keer in de ochtend op Jera on Air.
Of we klaar zijn voor een spirituele reis, vraagt Keith aan het begin van de set. Daarmee doelt hij natuurlijk op de thematiek van Died Laughing, waarop hij zijn worstelingen met het leven bezingt. Die reis begint met Honeycomb, een van de meer aanstekelijke nummers van de plaat. Joey neemt in dit nummer een duidelijke hoofdrol op zich. Enerzijds in de presentatie, hij stuitert veel op en neer, anderzijds is dat het geluid; het basgeluid is enorm prominent aanwezig. Het dreunt echt door.
Dat doet het applaus na dit nummer overigens ook. De mensen zijn enthousiast en lijken er zin in te hebben. Alleen wordt dat niet direct beantwoord door Joey, die moet zijn gitaar nog even stemmen en dat duurt wel even. Uiteindelijk neemt hij het woord en vertelt hij dat hij een emotionele nachtmerrie is en dat de plaat veel voor hem betekent. Het oogt, zoals altijd, enorm oprecht. Hij komt vanavond vrij ontspannen over en zit ook wel op de praatstoel. Zo heeft hij een heel verhaal over zijn chihuahua, die volgens hem een soort carnivoor is en alleen maar voor vlees en ander voedsel gaat. Real shit, just like my music, voegt hij eraan toe.
Daar zit wat in. De nummers hebben allemaal een enorme openhartigheid, zoals Selfish, dat vandaag vrij lijzig gezongen wordt maar waarbij de tonen net wat verschillen van de plaat. Of neem Home, niet bepaald een favoriet, maar dit krijgt wel een hele fraaie muzikale omlijsting met een muzikaal intermezzo dat in het nummer is gevlochten en waar de bandleden het verder uitbouwen dan op de studioversie. Het blijkt een sleutelnummer in de set.
Want hoe houd je een plaat integraal spelen interessant voor het publiek én voor jezelf? Door de live uitvoeringen veel meer experimenteel aan te pakken. En dat is precies wat er vanavond gebeurt. Neem Neurotic, waar Keith op de toetsen speelt en het nummer een jaren zeventig benadering krijgt. We wilden onze Pink Floyd roots verkennen, zegt Keith na het nummer dan ook.
In de tweede helft van de set werkt deze benadering ook beter omdat er naar mijn gevoel net iets te veel (op plaat althans) middelmatige nummers staan ten opzichte van de eerste helft, zoals Lolliop en Upsy Daisy. Alhoewel een deel van het publiek daar anders over denkt, gezien de reacties. En over die reactie en het publiek, wil ik het even hebben. Het publiek bestaat vanavond uit veel veertigers en vijftigers. Vermoedelijk fans van Life of Agony, die de band al jaren volgen en steunen. Het is ook een doelgroep die onnoemelijk veel zuipt. Het is een komen en gaan van mensen die vazen bier aan de bar halen en daarna hun plek in het publiek weer terug willen hebben. Begrijpelijk overigens.
Maar dat bier zuipen gaat ook gepaard met een hoop luidruchtigheid en soms ronduit asociaal gedrag. Er wordt vanavond een hoop geschreeuwd naar het podium, soms is dat natuurlijk goed bedoeld (Dat Keith niet naar huis moet gaan en dat we van hem houden enzo), maar soms is het totaal debiel. Ik sta rechts naast de geluidsman en naast mij staan drie mensen, waarvan ik er twee nog wel smaak toedicht, maar die hebben iemand meegenomen die vermoedelijk er weer eens uit mocht thuis. Zo’n gast die dan te veel zuipt en denkt dat hij grappig is, dat niet is, en dan onverwijld probeert nog meer opmerkingen te maken die al evenzeer niet grappig zijn, vaak tussen en tijdens nummers.
Als Keith bij Brandy Duval een openingsmonoloog houdt, dat hij zijn moeder nooit gekend heeft, zijn vader vastzat in de gevangenis en dat het oké is, dat hij dankbaar is voor het leven dat hij heeft mogen krijgen schreeuwt die onverlaat doodleuk SPELEN erdoorheen. Totaal ongepast. Bij de Zware Metalen-podcast heb je aan het eind van het jaar altijd de osmium awards. Als er dit jaar grootste kneus tijdens een concert-award is, dan gaat deze subiet naar deze man.
Afijn; intussen hebben we dan wel de hele plaat al gehad, waarbij Cobain ook een van de hoogtepunten was, vanwege de verbeten zang van Keith. Hij heeft ook nog een mooie anekdote dat hij met zijn handen in het haar zat toen hij zijn bassiste verloor, maar dat Joey gedecideerd melde dat hij wel bas zou gaan spelen tijdens de tour en bijna gelijk een basgitaar had gekocht om te ondersteunen. Keith uit zijn dank aan Joey, wat nog wel een emotioneel moment oplevert.
Brandy Duvall heeft ook een emotionele lading waarbij het eind heel fraai gespeeld wordt. Wat valt er dan daarna nog te doen? De plaat zit er immers op maar er is nog tijd. Er wordt gekozen voor twee covers, waarbij Would? van Alice In Chains een vrij verrassende keuze is. Het wordt goed gespeeld maar voegt verder niet zo heel veel toe. Angry Tree van Life of Agony is een wat logischere keuze, en mooi om dit nummer eens in een live setting te horen. Dat geldt eigenlijk voor de hele plaat Died Laughing, het voelt alsof de cirkel met deze plaat nu wel rond is.
Datum en locatie
22 maart 2026, 013, Tilburg
Foto's: