Sinds 1990 slepen de bandleden van Casket (de Duitse variant welteverstaan) hun eigen doodskist al achter zich aan, door een landschap dat toen nog grotendeels onontgonnen was. De wereld stond op de rand van het analoge tijdperk, cassettebandjes werden eindeloos gekopieerd en death metal was nog iets dat zich in muffe oefenruimtes en obscure tape-tradingnetwerken ontwikkelde. Terwijl elders bands als paddenstoelen uit de grond schoten en even snel weer vergingen, koos Casket voor de lange (doods)adem. Alsof ze toen al wisten dat In The Long Run We Are All Dead niet alleen een titel maar een levenshouding zou worden.
Die vroege jaren hoor je nog steeds terug op dit album. Niet als nostalgisch trucje, maar als een soort muzikale rigor mortis: stijf, koppig en niet van plan om nog te veranderen. Waar veel tijdgenoten hun geluid hebben gepolijst of verruild voor iets verteerbaarders, blijft Casket vasthouden aan dat rauwe, licht rottende fundament. Riffs slepen zich voort als een half ingegraven doodskist, drums klinken alsof ze opgenomen zijn in een kelder waar de lucht al decennia niet ververst is, en de vocalen… die lijken rechtstreeks uit het hiernamaals te komen, of op z’n minst uit een goed afgesloten kist.
De schaduw van het verleden hangt zwaar over deze plaat; zonder sentimenteel te worden, want altijd sijpelt die dood door in de muziek. Niet als melodrama, maar als een nuchtere constatering: ook binnen deze band geldt dat de dood geen uitzondering is maar een zekerheid. Het geeft de plaat een extra laag, alsof elke noot met een schop aarde wordt bedekt. Zwarte humor ligt daarbij op de loer; je kunt bijna horen hoe ze in de studio gegniffeld hebben bij het idee dat ze hun eigen muzikale graf steeds dieper graven.
In the Long Run We Are All Dead is geen comeback, geen vernieuwing en zeker geen poging om relevant te blijven in een vluchtige scene. Het is eerder een hardnekkige weigering om te verdwijnen. Casket klinkt als een band die al zo lang bezig is dat stoppen simpelweg geen optie meer is, alsof ze contractueel vastzitten in hun eigen doodskist en de sleutel ergens in 1993 verloren is gegaan.
Wat overblijft is een plaat die niet vraagt om aandacht maar die het gewoon opeist. Dit is death metal zoals het ooit bedoeld was: smerig, ongepolijst en met een knipoog richting het graf. Of je er warm van wordt of lijkstijf is een andere vraag, maar als soundtrack voor je eigen begrafenis is dit een absolute aanrader.
Score:
80/100
Label:
Neckbreaker Records, 2026
Tracklisting:
- The Wil To Comply
- Highest Thrones
- Mirrors
- Seeds Of Desolation
- Hammer, Knife, Spade
- Skull Bunker
- Necrowaves
- Mainstream Mutilation
- Fundamental Rot
- Strangulation Culture
- Graveyard Stomper
Line-up:
- Schorsch – Zang, gitaar
- Susi – Basgitaar
- Marinko – Drums
Links: