Erra – silence outlives the earth

Geschreven door op 10-03-2026 om 18:50.

Cure van de Amerikaanse (progressieve) metalcoreband Erra is een album dat ik nog steeds regelmatig uit mijn cd-kast pluk. Ik gaf de plaat twee jaar geleden tachtig punten, maar het bleek nog heel wat luisterbeurten meer nodig te hebben voordat alles pas écht op zijn plek landde. Vooral de vocale wisselwerking en verslavende mix van djent en metalcore zijn echte dealbreakers die de band voor mij bovengemiddeld goed maakt. Niet vreemd dat ik dan ook meteen enthousiast op deze nieuwe telg van de heren duik. silence outlives the earth – juist ja, met alleen maar kleine letters – verschijnt wederom via UNFD en is nummer acht in de discografie.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: echt overtuigen doen de heren deze ronde helaas niet volledig. Gitarist Jesse Cash ondersteunt nóg meer dan op de vorige plaat de zang, wat hij overigens zeker niet onverdienstelijk doet. Wat is er dan wel op aan te merken? Het betekent dat de muziek veelal wat rustiger en melodischer klinkt om zijn emo-zang wat beter te etaleren. Opener stelliform laat dat al goed horen, want juist op de momenten dat vocalist JT Cavey wat harder begint aan te zetten en de muziek feller begint te klinken, schakelt de band terug in plaats van vooruit. Het voelt daardoor wat te veilig, als een auto met een snelheidsbegrenzer. De singles gore of being en further eden en songs zoals cicada siren of het gezapige spiral (of liminal infinity) laten die balanswijziging eveneens goed horen. De nummers pakken niet echt door, klinken doorgaans te lief en kabbelen zodoende een beetje voort. Niet dat het begint te vervelen overigens, want daarvoor tovert Erra weer teveel interessante hooks en melodielijnen uit zijn hoge hoed. Dat blijft toch een sterk punt dat de band constructief goed in weet te zetten.

black cloud is een rustiger nummer, maar de zanglijnen zijn erg fraai en blijven erg goed hangen, waardoor het herkenbaarheidsgehalte hoog ligt. Middels wat subtiel soleerwerk op de gitaar krijgt het nummer bovendien nog wat meer handen en voeten: een voorbeeld hoe dezelfde formule zoals de alinea hierboven beschreven, toch nét even wat extra bagage krijgt. Vooral wat minder inwisselbaar. Sterk dus, net zoals het beukende en agressieve i the many names of god en ii in the gut of the wolf die beiden heerlijk hoekig klinken en ouderwets bol staan van de djenty-metalcore. Met iii twilight in the reflections of dreams sluit het album passend doch wat meer ingetogen af, iets dat na twee ‘ouderwetse’ knallers toch een knagend en onbevredigend gevoel oplevert.

Samenvattend klinkt silence outlives the earth weer typisch als Erra, maar ligt de nadruk deze ronde wat meer op het melodisch en toegankelijker geluid. Dat betekent niet dat de band minder interessante nummers heeft geschreven, maar het gevaar van een meer eentonige aanpak die wat voorspelbaarder klinkt, ligt daardoor wel op de loer. Fans die daar minder moeite mee hebben, mogen bij de onderstaande score gerust enkele extra punten optellen. Hopelijk trekken de heren op de volgende plaat de balans weer wat meer gelijk, want dan klinkt Erra toch op zijn best. Tot slot: over de albumhoes zullen we het maar niet hebben hé?

Score:

78/100

Label:

UNFD, 2026

Tracklisting:

  1. stelliform
  2. further eden
  3. gore of being
  4. black cloud
  5. cicara siren
  6. echo sonata
  7. lucid threshold
  8. spiral (of liminal infinity)
  9. i the many names of god
  10. ii in the gut of the wolf
  11. iii twilight in the reflections of dreams

Line-up:

  • JT Cavey – Zang
  • Jesse Cash – Gitaar, zang
  • Clint Tustin – Gitaar
  • Conor Hesse – Basgitaar
  • Alex Ballew – Drums

Links: