Voor wie niet achter een boeket van rozen, een doos bonbons, een hartstochtelijk geschreven kaart, of een pluizige teddybeer aan moest met Valentijnsdag, was er ook de optie om je te verzamelen in Het Podium in Hoogeveen voor de Drentse voorronde van de jaarlijkse Metal Battle. Hier streden de lokale bands Mouldwarp, New Dawn Fades, Semper Fi en Ophæra voor een plekje in de halve finale van Noord-Nederland. Met gratis toegang en goed gezelschap is er weinig reden om niet samen alleen te zijn op deze commerciële kalenderdag. Ruben Baar was namens Zware Metalen aanwezig tussen de eenzame zielen en kon verslag uitbrengen.
Het Podium in Hoogeveen mag ook gerust het podium van Drenthe genoemd worden, echte poppodia blijken in de hunebedprovincie zeldzaam. Ook deze locatie was een tijdje uit de running voor een grondige renovatie en sindsdien was ik hier niet meer binnen geweest. Ik ben dan ook blij verrast door de nieuwe indeling; geen smal, steil trappenhuis meer om bij de zaal te komen, maar een brede, robuuste oploop naar waar het allemaal gebeuren moet. Er zit beneden nog steeds een bar en zitgedeelte, maar dat heb je nu ook boven en die is een stuk gezelliger dan de ingemetselde bouwkeet met rolluik die er eerst zat. Helaas zijn hiertegenover merchtafels geplaatst, waardoor het wel een erg smal gangetje wordt om je gerstenat te halen. Dat had ook wel beneden in de foyer gekund lijkt me, die blijft nu onbenut. Doordat het bargedeelte zoveel is uitgebreid is er minder plek in de zaal en om dat op te vangen beschikt Het Podium nu over een klein balkon waar je dan wel weer met een steile wenteltrap moet zien te komen. Al met al een hele verbetering op de oude situatie en met een steeds interessanter wordende agenda is dit voor de Drentse muziekfan zeker een plek om in de gaten te houden.
Maar we zijn hier natuurlijk voor de Metal Battle, ik zie hier in elk geval niemand die nog op de valreep een valentijn probeert binnen te hengelen of droevig naar de bodem van een bierglas staart. In samenwerking met het lokale Occultfest zijn er weer vier regionale bands opgetrommeld om hier een strijd te voeren voor bekendheid, speeltijd en, nu het toch Valentijn is, de harten van het publiek en natuurlijk de vakjury. Hoeveel liefdesliedjes gaan we vanavond horen?
De eersten die dat mogen proberen zijn de jonge honden van Mouldwarp. En die zijn ook nog echt jong, tieners zijn het. Drie knapen die zich kennelijk willen bewijzen, maar daar mag je natuurlijk geen enthousiasme voor tonen. Wat een afzijdige houding hebben deze jongens, dit spreekt echt nul verwachting of ambitie uit. Terwijl ze toch best een degelijk geluid produceren. Hun eerste demo-EP Rot is vers van de pers en die beschrijven ze zelf als deathmetal met zowel slam- als sludgeinvloeden. Slam en sludge hoor je niet vaak samen, maar de jongens krijgen het aardig voor elkaar. Hier worden riffs en grooves neergezet die helemaal niet niet slecht zijn voor een drietal tieners dat net met een band begint. Tekstueel kun je in dit genre natuurlijk weinig verwachten en die lat legt Mouldwarp ook niet hoger. Met nummers over tegen de wind in pissen, zweetvoeten en Assfuk wat ze zelf een liefdesliedje noemen (ja hoor, daar is de eerste!) ga je op dat gebied geen punten scoren. Niet dat je de lage keelraspingen van de jonge frontman kan verstaan. Wat ik hier wel mis is een breakdown of twee, puur om het tempo wat af te wisselen.
De aanwezige jeugd neemt er echter genoegen mee: een handjevol enthousiastelingen vliegen elkaar al om de nek. Er is natuurlijk enige behoefte aan fysiek contact op deze bijzondere dag. De complimenten op het podium worden ook al uitgedeeld, want ze vinden elkaar mooie jongens. Opvallend veel prijs gaat richting de drummer, die ondanks een korte set een solo mag spelen. Talent is er duidelijk binnen de gelederen en voor een eerste uiting is dit ook een zeer te prijzen optreden.
De rest van de bands heeft duidelijk een serieuzere insteek met hun deelname aan de Metal Battle. Al is de formatie New Dawn Fades in deze opstelling nieuw, ze hebben al podiumervaring in andere projecten en met debuutalbum Barricades of the North in aantocht zijn ze klaar voor het grotere publiek. Ze hebben in ieder geval al een spandoek voor achter het podium.
In de introducerende test die de organisatie had geplaatst in de aankondiging voor dit evenement werd gezegd dat New Dawn Fades niet in een hokje te plaatsen was. Wat je wel kunt doen is ze onder een paraplu plaatsen, want met het label hardrock dek je de lading geloof ik aardig. De mannen stralen een gretigheid uit wat leuk is om te zien na de eerste vertoning. Vooral de bassist stamt druk over de planken en daagt het publiek wat uit. Publiek dat zoals gezegd wel zin lijkt te hebben in een beukfeestje. Behalve als ze er specifiek naar gevraagd worden lijkt het, want dan blijft het toch ineens stil voor het podium.
Een oplettende toeschouwer zou raar hebben opgekeken als die ineens een metal-grootheid uit de regio had herkend. Henri Sattler, de frontman van God Dethroned is namelijk in aanwezigheid hier in Hoogeveen. Zou de organisatie dan een zwaargewicht als hij voor de jury hebben gestrikt? Nee, dat blijkt niet het geval. Dan had hij namelijk een dubbele pet opgehad, want hoeveel verschil er ook is tussen New Dawn Fades en God Dethroned, Sattler heeft die debuutplaat van deze mannen geproduceerd. Een opmerkelijke gang van zaken, maar mocht je Barricades of the North ergens kunnen vinden, dan zal de productiewaarde ongetwijfeld hoog zijn.
Al heb je daar natuurlijk weinig aan als het allemaal niet aanspreekt. Dit drietal speelt melodieuze muziek, daar hoort een hook bij. Die hook ontbreekt alleen bij alles, ik schrijf dit nu een week later en het enige wat ik kan terug halen is een basloopje dat me vooral deed denken aan Sunshine of Your Love van Cream. Terwijl deze mannen echt wel harder spelen dan rock uit de jaren zestig. Ook voor deze mannen geldt dus: prima eerste vertoning, maar er kan nog wel aan geschaafd worden.
Afgelopen jaar heb ik deze mannen ook al twee keer beschreven, tijdens hun vorige inzet bij de Metal Battle en meest recentelijk op Occultfest hier om de hoek. Dit keer had ik me voorgenomen om eens niet de vergelijking met Metallica te maken, maar al voor Semper Fi begint hoor je de ‘Yeah! Yeah!’ adlibs in de soundcheck. Master of Puppets speelt terwijl ze hun plek op het podium innemen en de frontman heeft een Ride the Lightning-shirt aan. Ik sta hier gewoon volledig buitenspel. Als deze mannen niks nieuws doen, dan heb ik denk ik ook niks nieuws over ze te vertellen.
Gelukkig zijn ze inmiddels bezig met een nieuwe plaat waar ze wat werk van laten horen. Out of My Hands is een wat rustiger nummer dat dus een andere kant van de anders zo agressieve band laat zien. Iets wat ze ook redelijk af gaat, het nummer zit goed in elkaar. Dat kan ook gezegd worden van het andere nieuwe werkstuk dat ze hebben meegenomen: Bless Me. Een meezinger, wat het publiek braaf voor ze doet. Al zien we hier geen bewegingen meer voor het podium. Na afloop maken de heren een buiging naar het publiek alsof ze al hebben gewonnen, maar dat is nog lang niet zeker. Comfortabel zijn ze in in ieder geval wel op het podium en met een zelfverzekerde houding kom je al een heel eind.
De laatste band die het mag proberen is de symfonische deathmetal groep Ophæra. En die pakken groot uit. Er komen ledkaarsen uit Action-tassen, kandelaren worden neergezet, extra banners flankeren het podium. Er ontstaat bijna een soort altaar voor de theatrale band. Gelukkig zijn ze met vijf man, anders was dat allemaal niet gelukt in de ombouwtijd. Al staan er, anders dan op de foto, maar vier jongens op het podium. Die ook weer direct het podium aflopen na de soundcheck in een volle zaal, om vervolgens direct weer met een backingtrack terug te komen. Vooral lastig voor de drummer die zich door de zelfgebouwde hindernisbaan heen moet manoeuvreren.
Deze jongelui doen wel aan doordachte teksten, hooks en breakdowns. Iets wat ze aanvankelijk een gebiologeerd publiek oplevert, maar uiteindelijk zien die ook in dat hier een serieuze band staat en beweegt de menigte wat mee. Cardinal Sin kent beukende drums waar als vanzelf een moshpit op ontstaat. Een technisch complete band die helaas wel wat wordt teruggehouden door zwakke vocalen. De frontman wisselt clean af met grunts en vooral de clean zang lijkt net een octaaf of twee te hoog voor zijn register. Het klinkt dus net niet lekker, maar ze houden het wel lang vol. Met nummers die minstens vijf minuten lang zijn lijkt de set snel voorbij als ze alweer hun laatste uiting aankondigen, maar die duurt ook minstens tien minuten.
Na afloop kan je wachten op de uitslag, maar het is inmiddels middernacht en ik heb de volgende ochtend plannen, dus de uitslag lees ik later pas. Daaruit blijkt dat Ophæra er met de winst vandoor is gegaan. De bijbehorende feedback van de jury heb ik dus niet gehoord, maar in de fotoaankondiging zie ik wel de frontvrouw van Traversus de prijs uitreiken. En dat is een dubieuze keuze als jurylid. Niet dat ze er geen verstand van zou hebben natuurlijk. Nee, zij en haar band hebben de afgelopen twee jaar ook meegedaan aan de Metal Battle, en ze hebben de Drentse voorronde al eens gewonnen. Het probleem is alleen dat ze recentelijk een albumrelease show hebben gespeeld en drie keer raden wie ze daar in het voorprogramma hadden. Jawel, dat waren de mannen van Ophæra. Helemaal onafhankelijk ben je dan natuurlijk niet als jurylid.
Nou kan je doorgestoken kaard roepen, maar je kan ook niet zeggen dat Ophæra een volledig onterechte winnaar van deze avond is. Dit is de enige band van deze vier met een echt eigen geluid en een duidelijke visie met waar ze mee bezig zijn. Het klinkt niet altijd even zuiver, maar staat wel als een huis. In de halve finale op 27 maart in Simplon Groningen mogen ze het opnieuw laten zien. Daar zullen ze het opnemen tegen Mourn, Slumbercloud en Parkour.
Datum en locatie
14 februari 2026, Het Podium, Hoogeveen
Links: