Hoe snel kan een band groeien? Vraag het aan Paleface Swiss. In 2024 stonden de Zwitsers nog in het voorprogramma van First Blood in kleine zalen; een jaar later waren zij al een van de headliners van de kleine stage op Dynamo Metalfest en verkocht net niet veel later de Next-zaal in 013 uit. Zanger Marc liet toen weten dat de volgende keer dat de band in Nederland op zou treden, dat in de Mainstage van 013 zou zijn. Hij heeft woord gehouden. 28 januari stond het gezelschap in een (net niet) uitverkochte 013. Friso Veltkamp was er bij op Dynamo Metalfest, in de Next en doet nu weer verslag van hoe het de band en de voorprogramma’s verging in de grote zaal in Tilburg.
Als eerste mag het Engelse viertal van Static Dress aftrappen. Ondanks dat de band al om zeven uur begint, is de zaal goed gevuld. Mooi voor de band, want zo kunnen zij hun nummers aan een breder publiek laten horen. Goed beschouwd heeft Static Dress niet zoveel gemeen met het hoofdprogramma. De band speelt een frisse mix van emo, punk en hardcore en weet dat bovendien te brengen met technisch verzorgde nummers. Regelmatig zorgen springerige tempowisselingen voor verrassingen. Alsof Boy Sets Fire, Blood Brothers en Ataris hun handen ineen hebben geslagen.
Nu zijn dergelijke bands vaak dwars in hun songstructuren maar dat valt bij Static Dress alleszins mee. Dat komt mede doordat het geluid van de muziek niet superzwaar is, waardoor er voldoende ademruimte blijft, iets wat wat een gelijkgestemde band als Glassjaw bijvoorbeeld ook goed beheerst. Toch weet de band de moshers ook te bedienen bij Courtney, Just Relax en het vermorzelende begin van Death To The Overground, dat live gek genoeg wat lichter klinkt dan op plaat.
Het wordt in ieder geval allemaal positief gebracht. De bandleden stralen zichtbaar plezier uit en laten dat ook duidelijk merken. Zanger Olli is dankbaar voor de plek die de band gekregen heeft op deze tour en geeft op een gegeven moment ook aan hoezeer hij vroeger naar Stick To Your Guns opkeek omdat die je altijd als een beter persoon naar huis liet gaan. Dat lijkt ook een doelstelling voor Static Dress. Jong en oud lijkt te genieten bij nummers als Human Props en CDP. Wat heet: naast mij staan een paar mannen van rond de vijftig, terwijl ik, zodra mijn blik weer naar het podium gaat, twee kinderen van zes en negen zien crowdsurfen. Oh, er zijn ook een aantal mensen als banaan verkleed, die krijgen ook een warm welkom (dat zal later vanavond ook terug keren) en crowdsurfen op het nieuwe nummer. We kunnen maar beter alvast voorbereid zijn op carnaval. Daarvoor is Static Dress overigens niet de beste soundtrack, daar is de band te goed voor. De band weet een half uur positiviteit te koppelen aan muzikaal vakmanschap.
En dat typeert de avond: het voelt ongetwijfeld als een warm bad voor de band. Het publiek is zichtbaar goedgezind en zowel voor wordt er flink bewogen, terwijl op de trappen mensen luidkeels meezingen of gewoon staan te… dansen. Want dat kan ook prima op de muziek van deze Amerikanen.
Het geluid is vanavond ontzettend goed, dat is wel fijn, want zo mokeren de breakdowns van Such Pain lekker door de zaal. Dat geeft de de tae-bo acrobaten alle ruimte om hun kunstjes te vertonen. Dat kan helemaal bij Invisible Rain, waarbij de eerste wall of death wordt ingezet, met zo’n intro bijna niet anders kan.
Wat vanavond in ieder geval helemaal klopt, is de setlist. Een rustiger nummer zonder breakdowns voor de crowdsurfers, uptempo nummers wanneer de set erom vraagt. En als de boel wat dreigt in te kakken met Keep Planting Flowers, wordt met Spineless alles weer wakker geschud. Dat nummer krijgt overigens enorm veel bijval in de gehele zaal. Maar Stick To Your Guns speelt een gewonnen show. En tuurlijk, er is af en toe wat gepreek, maar over het algemeen houdt frontman Jesse zijn smoel tijdens de rustpunten en laat de nummers voor zich spreken. Dat is ook wel eens anders geweest. Overtuigend.
Het siert de band dat met de overstap naar de Mainstage ook de productie een flinke upgrade heeft gekregen. Het podium staat volledig volgebouwd met van alles en nog wat. Dit keer geen galg, maar een indrukwekkende zooi aan lampen en vuurmachines. De band gaat er dus een show van maken. Het publiek waar te geven voor zijn geld. Regelmatig zijn er vanavond inderdaad vuurvlammen te zien, die alle kanten op schieten. Wie in dat opzicht ook een pluim verdient is de man van het licht. Alles is spot on. Wanneer een gitarist een solo speelt, als de zang even een hoofdrol pakt, het is perfect getimed op de ritmes en visueel is het bij vlagen ook interessant om te volgen. Het geeft ook wel aan dat de band echt wel aandacht besteed aan de gehele performance.
Muzikaal gezien is het allemaal wat minder spannend. Vooral in de eerste nummers I Am A Cursed One en Hatred zou je als nietsvermoedende leek denken dat er Slipknot-coversongs worden gespeeld. Het ligt er soms duimendik bovenop. Maar, er is hier een grote maar. Waar een week geleden Lionheart een volkomen zielloze in elkaar gefabriekte show weg gaf, zet Paleface Swiss zich wel heel erg in. De band springt natuurlijk slim in de hernieuwde interesse voor nu-metal en lijkt deze muziek ook echt te willen spelen.
Waar ik een jaar geleden in mijn recensie opmerkte dat deze band een entry-level band is, sta ik nog steeds achter, maar het is ook een band die een enorme gemeenschap mee neemt in hun muziek. Het lijkt ook allemaal aan te slaan; het Korn-achtige ….And With Hope You’ll Be Damned tot het gescatter op Nail To The Tooth. Dit is een band die op zijn hoogteput is en zich daar volkomen bewust van is. Zanger Marc is hard op weg een ware volksmenner te worden. Hij commandeert en bespeelt het publiek en doet dat met een flinke dosis charisma.
Niet onbelangrijk is dat hij ook een rijk palet aan zangstijlen heeft. Of het nu gaat om het gerap op Enough of de meer emotionele momenten in nummers als Everything Is Fine en de powerballad River of Sorrows, wat hij op plaat brengt, weet hij live ook overtuigend neer te zetten, dat verdient respect. Net zoals het respect verdient dat hij niet eindeloos loopt te mekkeren om een circle pit of crowdsurfers, maar doodleuk aangeeft eens een gewone normale pit te willen zien.
Dan de muziek. Ach, het is allemaal niet bijzonder verheffend, maar vermakelijk is het zeker. De band schrijft bovendien vrij korte nummers die veel hooks bevatten, of dat nu het uitbundig mee gescandeerde Fuck The World is bij Best Before: Death of meedeinen bij het eerdergenoemde River of Sorrows, elk nummer heeft wel een herkenbaar moment. Ook ouder materiaal wordt niet overgeslagen in de vorm van The Rats, waarop de merchandise man nog even wat mee mag brullen. Maar goed zo krijgt iedereen wel iets voor zijn gading, moshstukken, rapmomenten, gevoelige snaren, het komt allemaal voorbij. En dat is voor de jonge generatie metalheads natuurlijk wel een uitkomst. Daarmee is het ook echt een band van nu, en van de nabije toekomst, want Paleface Swiss heeft het in zich om een kartrekker voor veel jonge bands te gaan worden. Als Slipknot ooit stopt is deze band klaar om in dat gat te springen.
Datum en locatie
28 januari 2026, 013, Tilburg
Link: