“The biggest Therion show ever”. De woorden komen niet van mij, maar van Christofer Johnson, Therion-mastermind, zelf tijdens zijn (korte) speech tegen het einde van Therion Con Orquesta. Wel, ik kan hem enkel 1000% gelijk geven (nee, er staat geen nul teveel). Deze bespreking doe ik op basis van een streaminglink naar het videoplatform Vimeo die we van de sympathieke dames en heren van Napalm Records ontvingen (720p resolutie, die er al zeer, zeer goed uitziet, bedankt Napalm!). Een paar kilometer kippenvel dankzij fraai gebrachte prachtnummers, ronduit overweldigende passages, hopen maar dan ook hopen spelplezier bij de bandleden, een enthousiast publiek, en het helemaal-mee-in-de-vibe-zijnde orkest en koor. Je kan er altijd over discussiëren, maar wat mij betreft werkelijk een pareltje van een setlist. Wat. Een. Show.
Het optreden werd opgenomen in Mexico, waar een van de meest enthousiaste fanbases van de band te vinden is. Het was meteen Therions eerste stadiumshow ooit, met 11.000 brullende, zingende, passionele Mexicanen in de Mexico City Arena. Fans zullen wel weten dat dit niet de eerste keer was dat Therion met orkest en koor optrad. Dit gebeurde in het verleden tweemaal, waarvan The Miskolc Experience in 2009 op cd/dvd uitgebracht werd. Die uitgave stelde me persoonlijk wat teleur, en ik stond hier niet alleen in.
De opzet van dit Con Orquesta is helemaal anders: het gaat effectief om een volledige Therion-show, daar waar The Miskolc Experience een combinatie was van klassieke muziekstukken en Therion-nummers. De muziek van de band is natuurlijk al orkestraal, maar de symfonische arrangementen werden verder uitgewerkt door een Mexicaans componist, die eveneens voor een aantal aangepaste intro’s en interludes zorgde. In meerdere opzichten een uniek optreden dus. En nogmaals: wat voor een optreden. Maak u klaar voor een (“lichte”) dosis aan aanbidderij.
Het optreden knalt na een sfeervolle intro meteen uit de startblokken met de intussen toch wel tot liveklassieker verworden The Blood Of Kingu. Meteen valt op hoe geweldig de productie is met een vol, warm en goed gebalanceerd geluid. De band heeft er veel zin in en is in supervorm, het publiek zorgt voor een dijk van een livesfeer. Als ‘long time fan’ van de band (sinds Theli dat dit jaar – verhip – dertig jaar oud wordt) en al heel wat verschillende livebezettingen meegemaakt hebbende, vind ik de huidige bezetting een van de sterkste en meest energieke ooit. Ja, ik miste lang Lori Lewis die gelukkig terugkeerde (de blijdschap bij de fans was hartverwarmend indrukwekkend) en ik vind het nog steeds jammer dat Mats Levén, de Niemann broers of Nalle Påhlsson er niet meer bij zijn, om er maar een paar te noemen. Maar de huidige bezetting, dezelfde als tijdens de laatste Europese tour die in februari 2024 in onze contreien passeerde, klikt op het podium. Het plezier spat ervan af en dat is zeker een van de bijkomende elementen die het bekijken van deze show zo aangenaam maakt.
Met Rosalia Sairem heeft Christofer Johnson een pracht van een tweede, veelzijdige zangeres gevonden die net als Lori het nodige drama en inlevingsvermogen kan brengen. Thomas Vikström is zijn onnavolgbare, charmante zelve en gitarist Christian Vidal klinkt en speelt beter dan ooit. In de figuur van Christopher Davidsson staat er een kleurrijke, mee vocaal ondersteunende, relatief nieuwe bassist op het podium met een meer dan aangename presence. Sami Karppinen zorgt op drums voor een stevig, afwisselend ritmisch fundament. En er is natuurlijk Christofer Johnson zelf natuurlijk, zonder wie er simpelweg geen Therion zou zijn. Zoals ik net zei, het is prachtig om te zien hoe het klikt met de andere bandleden, en het is ronduit een indrukwekkende prestatie om als Therion opperhoofd een dergelijk project op te starten en te begeleiden.
Maar goed, terug naar het optreden! The Blood Of Kingu dus, met Thomas die er meteen “boenk op zit”, zoals men placht te zeggen. In het nummer wordt regelmatig gewisseld tussen de mannelijke heavymetalzang en vrouwelijke opera-/koorzang en dankzij deze Orquesta-uitvoering klonk dit nog nooit zo krachtig. Dit klinkt echt beter dan op het studioalbum, een gedachte die mij meerdere keren door het hoofd schiet tijdens het bekijken van deze show, onder andere en in het bijzonder bij Sitra Ahra, een van mijn favoriete nummers van die periode, die op cd echter nogal plat klinkt. Wat. Een. Versie.
De opener wordt gevolgd door The Ruler Of Tamag, van het meest recente album Leviathan III. Een pracht van een nummer, met emotie en overtuiging vertolkt door Rosalia als leadzangeres tijdens de rustige passages. Aan de hand van verschillende muziekstukken bouwt de song op van een zeer rustig begin tot een bombastische meezinger, hier ondersteund door een koor dat er helemaal voor gaat. En ook hier kan ik niet anders dan concluderen: wat is dit geweldig. Kippenvel alom, muziek die mij zo al pakte klinkt nog krachtiger en wordt zo nog meer ontroerend in al zijn overweldigendheid (is dat zelfs een woord?). Eerlijk: toen ik het eerst gedeelde nummer The Rise Of Sodom And Gomorrah op YouTube gezien had (dat ik anders mijd als de pest maar dit keer kon ik het écht niet laten), was ik niet overtuigd. Het koor hoorde ik eigenlijk weinig en ik was niet kapot van de productie. Maar deze eerste twee nummers nemen alle twijfel weg. Meer nog, ze knallen alle twijfel naar een plek die zelfs de Hubbletelescoop niet meer kan waarnemen.
The Birth Of Venus Illegitima laat bovendien horen dat bepaalde passages, die tijdens een reguliere show qua intensiteit of volheid wat terugvallen, tijdens deze uitvoering wel vol en symfonisch blijven klinken. Wat ze, jazeker, ook tot de versies maken die ik zal verkiezen wanneer ik die nummers van de band wil beluisteren. Dit valt bijvoorbeeld ook op bij het betoverende Siren Of The Woods, wanneer de zwaardere gitaren invallen na de eerste vocale passages: de orkestratie zorgt voor de extra volheid en laat het mysterie dat doorheen dat nummer zweeft, extra tot leven komen. Tuonela wordt ingezet door een van de voor deze show gecomponeerde intro’s, die in het kader van de orkestrale show zeker een meerwaarde is.
Naar mijn aanvoelen was niet elke fan even enthousiast over het Franse interludium van Therion (Les Fleurs Du Mal uit 2012, met covers van Franstalige nummers, en het daaropvolgende Garden Of Evil). Zelf heb ik als die-hardfan meegedaan aan de gedeeltelijke funding daaromtrent (de details hierover ben ik intussen vergeten, excuses), maar een fan van Franstalige nummers, of het nu klassieke chansons zijn of andere, ben ik allesbehalve. We worden op Con Orquesta op twee van dergelijke nummers getrakteerd, namelijk het dramatische Mon Amour Mon Ami en La Maritza, dat mij als niet-kenner van Franse chansons een folkindruk geeft. Tijdens de tour in februari 2024 werden deze ook gespeeld en ik was er toen toch van onder de indruk. Meer nog, ik vond het prachtig. En ook hier weer: de keuze voor deze twee nummers is een meesterzet. Hoor in het eerste nummer die hartgepijnigde zang van Rosalia en de impact wanneer Thomas het samen met het koor overneemt, en hoe de bombast toeneemt naargelang het nummer vordert, of hoe Lori het publiek op een speelse manier helemaal inpakt tijdens La Maritza.
En zo volgt eigenlijk hoogtepunt na hoogtepunt, want na de Franse covers volgt niets minder dan Via Nocturna. De weinige keren dat ik het live hoorde, was ik al onder de indruk hoe de band erin slaagde dit te brengen. Met de aanvulling van liveorkest en koor en het organische geluid dat dit met zich meebrengt, wordt het nog een heel ander beest: meer dynamiek, meer bombast, wat een ervaring moet dat zijn geweest. Het instrumentale, rustige begin, de opzwepende bombast en samenzang van de eerste metalpartijen en de complexe structuur aan muzikale bewegingen die volgen met onder andere de elkaar antwoordende stemmen, zowel solo als in harmonie… het is wonderbaarlijk hoe het allemaal tot leven gebracht wordt op Con Orquesta.
Ik ga er verder geen nummers meer uitpikken, het algemene idee is wel duidelijk, vermoed ik zo. Want dan volgen nog Asgård, en dan de Draconian Trilogy, en dan Ginnungagap (een dijk van een klassieker met ook hier weer die extra impact in de laatste harmonieën bij de afsluitende apotheose, genieten met volle teugen!)… Het is voorwaar niet omdat ik het nummer niet vermeld heb (en zo zijn er nog een aantal typische livenummers die ik nog niet eens bij naam genoemd heb: jazeker, er wordt afgesloten met To Mega Therion met alles op elf, of maak er meteen twintig van!), dat deze de moeite niet zouden zijn. Geenszins zelfs, het is gewoon genieten, genieten, genieten. Wat een vertolking ook trouwens van Ten Courts Of Diyu, pure emotie. Het toont aan dat het nieuwere en meer klassieke (in de zin van oudere) materiaal zo naast elkaar kunnen staan. Waanzinnig.
Christofer Johnson liet na de voorbije Europese tour weten dat de band in de toekomst minder zal touren. Hopelijk zal dit Con Orquesta geen afscheidsoptreden blijken te zijn. Het is hoe dan ook een pracht van een cadeau voor de Therion-fans, fans van symfonische metal, mensen die van muziek genieten in het algemeen. Gaven we een score aan live-albums, wel, deze zou zich ergens tussen de 98 en 101 situeren. En dat zeg ik alleen maar voor de zuurpruimen die zouden zeggen dat niks perfect is. Na het genieten van dit optreden kan je in mijn ogen geen zuurpruim meer zijn, of moet de zuurtegraad na zo’n muzikaal spektakel toch alleszins gevoelig gedaald zijn. Een van de machtigste, meest emotionele, deugddoende liveregistraties die ik ooit zag. Fe. No. Me. Naal.
Label:
Napalm Records, 2026
Tracklisting:
- The Blood Of Kingu
- The Ruler Of Tamag
- The Birth Of Venus Illegitima
- Tuonela
- Twilight Of The Gods
- Mon Amour Mon Ami
- La Maritza
- Via Nocturna
- Asgård
- Draconian Trilogy
- Ginnungagap
- Ten Courts Of Diyu
- Litany Of The Fallen
- Siren Of The Woods
- Son Of The Staves Of Time
- Lemuria
- Sitra Ahra
- Quetzalcoatl
- The Rise Of Sodom And Gomorrah
- To Mega Therion
Line-up:
- Lori Lewis – Vocalen
- Rosalia Sairem – Vocalen
- Thomas Vikström – Vocalen
- Christian Vidal – Gitaar
- Christofer Johnson – Gitaar
- Christopher Davidsson – Bas
- Sami Karppinen – Drums
- Orquesta Sinfónica Nacional de México
Links: