In het niet zo gezegende jaar 2020 ging de messcherpe, strijdbare thrash metal van Total Annihilation bruut met mijn goedkeuring aan de haal. Het heeft even geduurd, maar nu komen de Zwitserse rotten dan toch met een opvolger van het sterke …On Chains Of Doom op de proppen. De bijna zes jaar die verstreken zijn spelen mogelijk wat met mijn hoofd, maar het lijkt er toch op dat de band voor album nummer vier, Mountains Of Madness, voor een iets ander, vooral zwaarder geluid gaat en meer bij de death metal aanleunt. Ook niet verkeerd natuurlijk!
Zelf zegt de band dat er vooral een meer aan alles is: meer tempo, meer bruutheid, meer harmonieën en muzikaliteit, maar ook meer tentakels, kaken, mutatie en kwaad, waarbij de tentakels net als de titel van de plaat naar het ijskoude verhaal van Lovecraft verwijzen. Wel hetzelfde gebleven: de bezetting, waaronder het enige originele lid schuurpapieren strot Daniel Altwegg.
Goed, laat de gekte beginnen. En hoe: geen gevoelig gestreel over akoestisch onderlegde snaren, geen soundscape die je beelden van mistige bossen voorschotelt, maar zware drums en riffs donderen direct je boxen uit. Geen tijd om van de verbazing te bekomen, want een versnelling sleurt je direct een woedende maalstroom van thrash en death in. In het volle moderne geluid worden kenmerkende (maar niet voor Total Annihiliation) piepend uithalende gitaren niet geschuwd. De wanhopig jammerende zielen die geen uitweg meer zien (er wordt immers gemarteld) worden een laatste maal verzorgd met melodieus vloeiend snarenwerk alvorens een bulldozerriff en ziedende zang ze in oneindig verderf stort: Your will is broken, You’re close to death. Ja, er gebeurt veel in de songs van Total Annihilation, zelfs als ze nog geen vier minuten duren. Dat zal dan ook gelijk zijn wat de band bedoelt met “een meer aan alles”. Daarbij houden onze horlogemakers (oké te makkelijk) goed het oog op de voor de luisteraar zo nodige dynamiek. Zo begint de titeltrack een stuk trager totdat met uiterste precisie een militant vurend drumtapijt wordt neergelegd dat bijna industrieel aandoet: The sanity slowly breaks. In al die variatie blijkt Altwegg zelve wat achter te blijven. Hij bedient zich vooral van een lichtvitriolen keelklank die weinig andere kleur dan zwart kent. De inventieve instrumentale stukken bieden evenwel voldoende kleur om bij de les te blijven.
Na deze klapper blijft het vijftal onverminderd sterk musiceren, waarbij sterk melodieus leadwerk het regelmatig met succes opneemt tegen het zwaar dreunende geweld. Toch steekt, met name bij de veelvuldig herhaalde titels in de refreinen van Age Of Mental Suicide en Nyctophobia, soms het gevoel op dat ik het nu wel een beetje ken, om bij laatstgenoemd nummer toch weer verrast te worden door een licht experimenteel instrumentaal middenstuk. En zo blijf ik toch ronddwalen in deze bergen van gekte, verleid door de Entombed-achtige creepy gitaarlijnen in Beneath The Cross dat ons er nog maar eens mee confronteert dat er geen leven na de dood is. You have been deceived… Lekkere “blegh!” ook. Afsluiter Hate Remains legt de scherpe gesel van rappe thrash er nog maar eens vol op voor een geslaagd en intens einde aan de gekte.
Nee, Mountains Of Madness is lang niet gek. De plaat zit goed in elkaar, maar vraagt – vooral vanwege “meer van alles” – misschien wel wat tijd om te doorgronden. En dat terwijl hij nog geen 41 minuten duurt. Ik weet niet of veel mensen die tijd tegenwoordig nog zullen nemen, maar als je fan van de zwaardere thrash bent zou je er zo maar eens een paar uurtjes vrij voor kunnen maken.
Score:
83/100
Label:
Testimony Records, 2025
Tracklisting:
- The Art Of Torture
- Mountains Of Madness
- Illusion
- Chokehold
- Choose The Day
- Age Of Mental Suicide
- Nyctophobia
- Beneath The Cross
- Invisible Conflagration
- Lost Forever
- Hate Remains
Line-up:
- Daniel Altwegg – Vocalen
- Nicolas Stelz – Gitaar
- Jürgen Schmid – Gitaar
- Michael Lautenschläger – Gitaar
- Niklaus Denger – Basgitaar
Links: