Elk jaar begint met een wedstrijd tussen hoopvol lokaal talent. Hoewel een optreden op het grote Wacken Open Air dit jaar niet tot de prijzen behoort, valt er nog genoeg uit te slepen voor de deelnemende bands. Na Noord-Holland en Noord-Brabant zijn vandaag Zeeland en Groningen aan de beurt. Twee hoeken van Nederland en beide bezoeken is dus onmogelijk. Voor Ruben is de keuze snel gemaakt en hij brengt verslag uit van de eerste ronde in het noorden. Hier strijden de deathmetalband Doodstil, de tentrockers Puntje van de Zalm, lokale grootmacht Moira en sludgeband Slumbercloud voor een plekje in de halve finale.
Het is elk jaar weer een feestje voor liefhebbers van lokaal talent, de voorrondes van de Metal Battle. In Groningen heeft Simplon de bovenverdieping weer beschikbaar gesteld voor bands en publiek, met een eigen DJ in het bargedeelte die de sfeer van tevoren goed opbouwt met voor iedereen bekende hits uit de oude doos. Zoals inmiddels de normale gang van zaken is, is de spoeling in het noorden vrij dun wat betreft metalbands. Daarom zijn er ook dit jaar uitdagers van een aangrenzende provincie aanwezig. Twee van de vier deelnemers komen uit Drenthe en de loting heeft bepaald dat die hun kunstje als eerste mogen vertonen.
Dit jaar zijn er naast het jonge grut ook verrassend veel ervaren rotten aanwezig die een gooi doen naar meer bekendheid. Zoals de deathmetalgroep Doodstil, die al veertien jaar geleden zijn eerste samenstelling zag. Inmiddels bestaat de band uit frontman Rene van Gils en echtpaar Niels en Larissa Peizel. Die laatste werd even over het hoofd gezien door MC Merlijn Poolman, die in twaalf jaar presentator zijn van de Metal Battle nog nooit een vrouwelijke drummer heeft meegemaakt. En dan ook nog een drummer met een halve arm, wat toch wat respect afdwingt.
Ze mogen zichzelf dan wel death metal noemen, de simpliciteit van de nummers doen meer denken aan grindcore. Het is zwaar, het is traag en het blijft bij simpele akkoorden. Alleen de blastbeats ontbreken nog. Daar lijkt Doodstil zich niet zoveel van aan te trekken: de band neemt het niet zo serieus. De Nederlandstalige nummers met titels als Ontvienden, Aangerand Door de Knoflookplant, en In Het Ootje Genomen verraden dat – al zou je het geblaf van Van Gils verstaan – ze alsnog nergens om gaan.
Pas tegen het einde van de set begint er eens een nummer met een duidelijke riff en zit er een versnelling in. Of dat nou in het Engels Clawed, of in het vaderlands Kloot heette, kon ik er niet uit opmaken. Ook In de Waan van de Dag Dag, met dubbel dag, want ze zwaaien ermee uit, kent een herkenbare riff. Het beste voor het laatst bewaren is natuurlijk een goede tactiek, maar daar wordt de rest van je set natuurlijk niet minder matig om.
Door het bevlogen optreden van vooral de frontman uit Doodstil zat de sfeer er goed in, maar het ombouwen voor de volgende band zorgt dat de energie al wat inzakt. De andere Drentse deelnemers zetten namelijk zes mensen op het podium, waaronder twee achtergrondzangeressen. Dat vergt wat technisch gerommel, dat wat langer duurt dan de voorgeschreven twintig minuten. Bijna tien minuten te laat begint Puntje van de Zalm aan hun Metal Battle-avontuur. Na de gehaaste start is de mix in het begin niet al te goed en kampt de band ook nog met een flink feedbackprobleem. Het is aan de Simplon-vrijwilligers om dat allemaal zo snel mogelijk glad te strijken, terwijl de band verder speelt.
In het Drentse tentfeestcircuit zullen ze zich inmiddels in de kijker hebben gespeeld met het vorig jaar uitgebrachte jubileumnummer voor honderd jaar TT in Assen. Na twaalf bier en urenlang alleen maar Hollandse piratenmuziek zal dit ongetwijfeld de hardste band zijn die je ooit gehoord hebt, maar frontman Boris Mulder gelooft duidelijk niet in die schijn en jaagt een volgende stap naar een serieuzer publiek aan. Ergens is het aandoenlijk hoe de gedreven frontman met zwarte contactlenzen een band vooruit trekt bestaande uit zijn moeder, neef en vriendin. Ze staan allemaal achter hem en we zien hier duidelijk een eensgezinde groep mensen die iemands droom probeert te verwezenlijken. Het geeft ze wel een gunfactor en er is ook echt beter gitaar- en drumwerk te horen dan net.
Die gitaar gaat na twee nummers af bij Mulder en dan staat er ineens een heel andere man op het podium. Plots luisteren we naar muziek die bijna naar hardcore neigt en de frontman is ook niet bang om het publiek in te springen in een poging om de boel op te zwepen. Het is jammer dat we hier geen fotograaf bij aanwezig hebben, maar probeer je het beeld even voor te stellen van een hardcoreband waar dan ook twee zangeressen in schitterende cocktailjurken bij staan. Ik heb het in ieder geval nog nooit eerder meegemaakt. Niet dat je de dames kunt horen in de tegenvallende geluidsmix, maar het is in potentie zo intrigerend dat ik de albumversie nog even terug heb geluisterd. Helaas komt het daar ook niet goed uit de verf.
Het Jekyll and Hyde-trucje met de gitaar om en af herhaalt zich nog een keer voordat de groep afsluit met Alles op het Laatste Moment. Ja, ook dit was allemaal Nederlandstalig en daar kon je opnieuw vrijwel niks van verstaan. Misschien ook wel beter, want tekstueel laat het nog wel te wensen over. Op het Truckstar Festival is dit als achtergrondmuziek vast prima te doen; voor het metalminnende publiek valt hier echter nog wat werk te verrichten.
Nu we over de helft zijn, lijkt er een stijgende lijn in de deelnemers te zitten en als er iemand aan de stoelpoten van de favoriet kan zagen, zijn het de mannen van Slumbercloud wel. Het Groningse drietal kan in ieder geval een stuk sneller ombouwen. Officieel Gronings dan, want zoals zoveel bands uit de noordelijke hoofdstad met een universiteit en conservatorium is dit eigenlijk een internationaal gezelschap met in dit geval één Nederlander, een Italiaan en een Amerikaan in de gelederen. Samen timmeren ze aardig aan de weg, zeker sinds het in 2024 uitgebrachte debuutalbum SLC, waar we vanavond een paar nummers van horen. En met een paar, bedoel ik ook echt een paar, want de mannen spelen er slechts drie in totaal.
Slumbercloud maakt de enigszins dappere keuze om te openen met het bijna vijftien minuten durende Trust in Me. Een meanderend nummer dat van onsamenhangende noise op bepaalde punten toch samenkomt tot een sluitend geheel. Op die momenten hoor je boos geluid dat sterk aan punk doet denken in hoe de bevlogen thema’s uit de tenen van de Amerikaanse frontman Paddy Moran komen. En dat hij een kundig muzikant is, blijkt ook wel als hij middenin dat alles een snaar breekt en toch gewoon door kan spelen, terwijl hij gaandeweg de overgebleven snaren stemt.
Hij is niet de enige die technische mankementen moet omzeilen. Drummer Pieter Schwartz gaat ook helemaal op in de wilde crescendo’s en mept tot vier keer toe zijn crashcimbaal omver, waarna hij moet wachten tot gastheer Merlijn Poolman een klungelige poging waagt het onderdeel weer goed neer te zetten. En toch gewoon doorspelen zonder een steek te laten vallen. Al valt er wel een keer een drumstok, en ook daar spelen ze gewoon doorheen. Het is ontzagwekkend hoe ondanks al die problemen hier complexe composities, die allerlei genres omvatten, zo strak neergezet worden. Het gaan van noise naar prog, en van psych naar doom om via drone bij sludge te eindigen. Dit drietal laat hier een technisch hoogstandje zien en maakt zo een verpletterende indruk.
Aangekomen bij de laatste band zijn we ook direct bij de topfavorieten. Moira heeft namelijk al enige bekendheid in Groningen verworven met meerdere shows in de stad in de afgelopen jaren. Die ervaring is eraan af te zien. Hier staat een band met cohesie en een moeiteloze controle over het podium. Ook de nummers zijn sterk en het is pas hier op het einde van de avond dat we de eerste solo’s horen op zowel gitaar als drums en bas. Dit is rock-n’-roll zoals we het graag zien. Energiek en op hoge snelheid. De bas van Tijn Dekker treedt meermaals naar de voorgrond, wat het geluid van het drietal een extra dimensie geeft. Best knap, want hij speelt kennelijk pas een jaar of vijf serieus op het instrument. Talentvolle jongens dus, en dat mag ook gezegd worden van frontman Matteo Formis, die op even jonge leeftijd al een beheersing van de gitaar laat zien.
Dit jaar moet een vervolg op de debuut-EP Patchwork van vorig jaar uitkomen met de naam Among the Hearts of Men. Daarvan wordt het titelnummer vanavond al gespeeld. Formis gaat hier even goed voor zitten op de rand van het podium. Nog maar weer een teken dat de jongens zich thuis voelen op het toneel en tussen het publiek.
In de voorrondes mag je nog maximaal één cover spelen, en die kans grijpen de mannen gretig aan. Want hoewel ze al eerder een akoestische versie van het Beatles-nummer Day Tripper hebben uitgebracht spelen ze hier de energieke vol elektrische versie. Het klinkt nu bijna alsof The Blue Oyster Cult het eind jaren zeventig zou hebben geschreven, maar dan nog een tandje sneller. Voor het laatste nummer bindt Formis een speciale glittergitaar om, want Blood Sugar wordt niet te zuinig uit de snaren geragd. Hier zien we nogmaals het samenspel tussen gitarist en bassist die nu beiden de teksten een microfoon in schreeuwen. Een verenigd front dat zich prima kan meten met de landelijke top. Het is niet moeilijk om te zien waarom ze vooraf de favoriet waren.
Na vier optredens begint het lange wachten voor de deelnemers tot het juryberaad voorbij is. Een driekoppige jury van wie ik alleen Erik Goeroe van Black Horizons Underground Productions herken. Hij is een promotor die kleinschalige concerten in Groningen, Leeuwarden en soms Drachten organiseert. Die man weet dus wel een goede band te herkennen. Na de tips en tops uitgedeeld te hebben in een willekeurige volgorde volgt dan toch het verlossende woord.
Het is Slumbercloud dat er met de winst vandoor gaat in wat ongetwijfeld een moeilijke afweging moet zijn geweest. Zelf willen de heren er niet zoveel woorden aan vuil maken. Anders dan dat het erg glad was onderweg en dat ‘ice’, want de band doet hun dankwoord in het Engels, de pot op kan. Ik denk niet Paddy Moran het hier over de ijzel had, maar ze gaan er ook niet verder op in. Het is tegen middernacht dat we de koude buitenlucht weer instappen met de eerste halve finalist van de noordelijke vier provincies op de boeking. Ze mogen het 27 maart nogmaals laten zien in dezelfde Simplon.
Datum en locatie
24 januari 2026, Simplon, Groningen
Links: