Hippe kapsels en hoog bezoek: Eindhoven Metal Meeting 2025 – dag 2

Halverwege december was het alweer tijd voor de vijftiende editie van de Eindhoven Metal Meeting. Tegenwoordig een vrij uniek festival, maar erg vertrouwd en nog steeds gericht op de liefhebbers van de oldschool black-/extreme metal. Waar je met andere Lage Landen festivals (Soulcrusher, Samhain) vooral de nieuwe lichting bands het podium ziet betreden (en dus vooral nieuwer publiek trekt), blijft EMM zich richten op de wat langer meelopende blackmetalfan, met uitstapjes naar thrash en death. Op zaterdag was er genoeg afwisseling, van High Parasite en Tribulation tot Terrorizer en Nargaroth en uw redacteur van dienst Robert de Leeuw en fotografe Esther ‘t Lam waren wederom aanwezig om ook deze dag vast te leggen voor het nageslacht.

Lees ook het verslag van Eindhoven Metal Meeting vrijdag!

Toch wel lekker dat de start van een festivaldag op Eindhoven Metal Meeting niet al begin van de middag is. Even uitslapen, rustig opstarten op mijn logeeradres, ontbijtje, koffie, nog een koffie, nóg een koffie (ja, had ik nodig) en dan langzaam weer richting de Effenaar. Je kunt ook té rustig aan doen blijkbaar, want bij aankomst is High Parasite al aan zijn set bezig en pik ik van achteruit nog nét een half nummertje mee. Helaas niet genoeg dus om er iets zinnigs over te zeggen, dus zal men het moeten doen met de foto’s. Maar de dag is nog lang mensen!

Op naar de kleine zaal voor Alvader zich klaar maakt om ons te trakteren op een heerlijke pot pagan black/folkmetal. Toch bijzonder hoe die Geldersche scene rond bands als Heidevolk, :Nodfyr: en ooit ook Thronar zo’n typische, herkenbare sound hebben, want ook Alvader is overduidelijk zo’n Heidense telg uit omgeving Arnhem. Ja, het is soms wat cheesy en dan moet ik als duisternisvreter even op mijn tanden bijten, maar door de lekker doorstampende ritmes, de krachtige verschijning van frontman Joris en de enorm beklijvende melodielijnen is het al snel genieten geblazen. Het geluid is lekker fel en ook bassist Ernstjan (die met zijn vingers speelt, geeft toch altijd een fijnere sound en look) is goed te onderscheiden. Nummers als Vanouds, het heerlijke Midwinternacht en het stevige Alvader (met heerlijke meloblack-riff a la Windir) doen het erg goed en de driekwart gevulde zaal vermaakt zich uitstekend. Lekkere start van de dag!

Dan weer de trap op richting de mainstage alwaar het Zweedse Tribulation elk moment kan gaan beginnen aan hun set. Het duurt iets langer voordat ze beginnen, maar uiteindelijk komen de heren dan het podium op. Ik denk dat de mensen van de visagie en de hairstylisten iets langer bezig waren dan gepland, gezien het uiterlijk van het viertal tot in de puntjes verzorgd is. Hun uiterlijk lijkt door de jaren heen meegeschoven te zijn met de muziekstijl en gezien hun laatste werk Sub Rosa in Aeternum een behoorlijke ruk richting de gothic rock/ darkwave-kant liet horen, kunnen we wel een beetje raden hoe de heren zich tegenwoordig presenteren. Hippe kapsels, nette kleding, witte gezichten en slicke moves dus, maar gelukkig verder geen uitbundige podiumaankleding.

En gewoon een erg professionele show zoals we van ze gewend zijn. Genoemde laatste album staat vol in de schijnwerpers en dat maakt het een iets andere Tribulation-ervaring dan die ik tot nu toe gewend ben. Nummers als Tainted Skies, Hungry Waters, Saturn Coming Down en het lekkere, dansbare, enorm 80’s aandoende Murder in Red (inclusief galmende snare en meezingrefrein) zijn natuurlijk niet zo ‘metal’ als hun allereerste werk. Maar ook al ben ik geen enorme fan van deze nieuwe stijl, ik vind het wel gewaagd en hun ontwikkeling is eigenlijk best logisch te noemen. Het blijft namelijk ook gewoon typisch Tribulation. De ritmes, de zang, de gitaarsound, het is toch erg herkenbaar allemaal en staat het muzikaal als een huis! Gelukkig komt oud werk nog wel aan bod in de vorm van verplichte Nightbound, Strange Gateways Beckon en natuurlijk het altijd aanstekelijke Melancholia. Jammer dat tracks als Lament en In Remembrance de setlist niet gehaald hebben, maar je kunt niet alles krijgen in het leven. Mooie show!

Dan verschijnen er niet de minste namen op het podium van de Effenaar. Met niemand minder dan Pete Sandoval en David Vincent komt half Morbid Angel van weleer het podium even opwandelen en dan maak je toch meteen indruk. We hebben het hier natuurlijk over Terrorizer, een band die eind jaren ’80 de wereld de ondergang in hielp met hun snoeiharde grindcore in de vorm van de klassieker World Downfall. De alweer twintig jaar geleden overleden legende Jesse Pintado stond aan de wieg van deze band en dit album en dus ook van de Amerikaanse grindcore als geheel. R.I.P.

Voor mij is World Downfall dan ook de enige plaat van Terrorizer die er eigenlijk echt toe doet. Het 17 jaar later verschenen Darker Days Ahead was ook lekker, maar maakte vooral indruk doordat Pintado vlak na de release door leverfalen het tijdige voor het eeuwige moest verwisselen. De show van vanavond, waarbij het legendarische debuut in zijn geheel wordt gespeeld, voelt voor mij dan ook vooral als eerbetoon aan Jesse, twintig jaar na zijn dood en misschien is het zo ook wel bedoeld. Zanger Brian Werner, die eruit ziet alsof ‘ie vlak voor de show net door een modderstroom is overspoeld, verschuilt zich deels achter een compleet skelet die aan zijn microfoonstandaard bungelt, waardoor het net lijkt alsof ie deze vanachter bestijgt. Bijzonder uitzicht. Maar de blik- en gehoorvanger van deze show is toch wel drummer Sandoval. Met zijn typische huppende drumstijl is hij niet alleen qua houding en techniek herkenbaar uit duizenden, maar je hoort ook aan de manier van drummen meteen dat hij het is. Dat is toch bijzonder, want veel moderne drummers klinken toch veelal hetzelfde tegenwoordig. En uiteraard zijn de blastbeats van uitzonderlijke strakheid en alles klinkt heerlijk organisch. Dat blijft toch het allermooiste! Wel is het zo dat het verder wat eentonig overkomt allemaal, maar dat is natuurlijk ook inherent aan de muziek. Maar al met al toch heel vet om te zien en vooral om over je heen te laten komen!

Zul je net zien: de bands die ik het liefst wil zien vandaag overlappen in het schema: Furia en Triptykon. Gelukkig start Furia als eerste in de kleine zaal en kan ik daarna nog makkelijk een plek vinden bij de mainstage. Nou heb ik deze Polen zelf een keer geboekt in Leeuwarden, dus ik weet wat voor kwaliteiten ze hebben, maar wat ze vanavond laten zien overtreft echt alles. Wat een strakheid, wat een sound, wat een performance! Hun laatste album Huta Luna komt volop aan bod en dan weet je dat het gas er goed op gaat. Swawola Niewola, Spanie Polskie, Na Kón!, ze razen als een wervelwind door de District 19 zaal. Holy hell wat een band is dit! De band weet daarnaast ook op lager tempo indruk te maken, wat ze bewijzen met nummers als Za ćmą, W dym en Ciało van de plaat ervoor. De psychedelica neemt ineens de overhand en wordt er iets meer ademruimte gecreëerd middels pakkende riffs en meeslepende passages, waarbij ook elk instrument volop de ruimte krijg, inclusief de basgitaar. Voeg daarbij de krachtige uitstraling van frontman Nihil en je hebt een liveband om U tegen te zeggen. Als het nog niet duidelijk was: beste band van het festival en voor wie dit nog niet kent, ga ze checken!

Tsja, en dan moet je nog door naar een ander van tevoren ingecalculeerd hoogtepunt: Triptykon. Ik mis door de belachelijk goeie show van Furia dus de eerste paar tracks, maar gelukkig kan ik de helft van de show nog meepikken. Ik kom binnen op een hoogtepunt: A Dying God Coming Into Human Flesh, van het fantastische album Monotheist. Muzikaal gezien is deze release toch een beetje het officieuze debuut van Triptykon, maar nog uitgebracht onder de naam Celtic Frost en natuurlijk destijds nog met Martin Ain (R.I.P.) in de gelederen. Grootste kracht van Tom G. Warrior en de zijnen is toch altijd die enorme gitaarsound en de duistere, dreigende opbouw van de nummers. Die holle, ultiem zware distortion is toch een onmiskenbare karakteristiek, net als de repeterende, deinende ritmes. Het nummer Aurorae volgt en dat is toch wel het ultieme voorbeeld van die dreigende opbouw waar de band zo goed in is. En dat heerlijke drumpatroon! Uiteraard live gespeeld door meesterdrummer Hannes Grossmann! Bassiste Vanja krijgt hier ook wat meer de ruimte, zij vormt toch altijd een mooi contrast op het podium.

Na het klassieke Celtic Frost-nummer Dethroned Emperor (is die alweer veertig jaar oud? Jazeker!) kondigt Tom aan dat ze nog één nummer te gaan hebben. “Nu al?”, zie ik mensen om me heen denken? Maar als de eerste onheilspellende klanken van Synagoga Satanae (ook al van Monotheist) de zaal vullen, weten we dat er nog wel een kwartier te gaan hebben! En wat voor een kwartier, dit nummer gaat maar door en kruipt volledig onder je huid. Menig hoofd in het publiek gaat op en neer tijdens het bulderende “In darkness – Thou shalt come unto me!” om zich daarna op te maken naar de opbouw naar het heerlijke slot. Fantastisch! Extra balen nu dat ik de eerste helft van de show gemist heb. Op naar de volgende Triptykon-show dan maar!

Nargaroth is een band die in den beginne een beetje langs mij heen is gegaan. Natuurlijk heb ik Herbstleyd wel eens gehoord en weet ik dat de leus Black Metal ist Krieg vrij legendarisch is, toch heb ik nooit de tijd genomen om deze band goed te doorgronden. Benieuwd als ik ben (en wegens volle bak bij Sinister), kom ik iets na halverwege de set de zaal binnen en moet ik zeggen dat er een goeie liveband op het podium staat. Wat me wel meteen opvalt is dat er geen bassist is, iets wat ik toch altijd wel mis, ook bij dit soort oldschool black metal. Frontman Ash, ooit Kanwulf geheten, weet het volop toegestroomde publiek goed mee te krijgen en als de eerste klanken van het epische, meeslepende Seven Tears are Flowing to the River worden ingezet, klinkt er een enthousiaste brul vanuit menig aanwezige fan. Weer mis ik de bas en het moment dat ik dat als aantekening noteer in mijn notitie-app, krijg ik de opmerking van een overduidelijk grote fan van de band dat ik niet zo op mijn telefoon moet zitten en moet genieten van de muziek. “Er staat een band te spelen hoor!” JAHAAA, ik doe ‘m al weg meneer, maar ik doe ook maar gewoon mijn (vrijwilligers-) werk!

Om Batushka is natuurlijk lang veel te doen geweest. Eén erg goeie plaat uitbrengen (Litourgiya, tien jaar oud alweer) en dan in een lang slepend rechtelijk conflict terecht komen over naam en bestaansrecht. We weten inmiddels wat dit voor gevolgen dit heeft gehad, Krysztof won de rechtzaak en Bartholomeus richtte uiteindelijk Patriarkh op. Nou moet ik persoonlijk zeggen dat ik laatstgenoemde kwalitatief beter vind dan de tweede Batushka-release Panihida, maar dat ter zijde. Vanavond staat dus de band van Krysztof, oftewel Derph op het podium. Na een lang intro met veel uiterlijk vertoon en verspreiden van wierooklucht begint de band aan zijn set. Het is vooral Panihida wat de klok slaat. Op plaat best aardig, maar live blijkt het niet helemaal uit de verf te komen. Het is vooral veel uiterlijk vertoon en opsmuk waar de band het van moet hebben en als je met zes man op het podium staat verwacht niet alleen visueel veel diepgang. En ja, de sfeer is heel vet en het is precies wat je van de band verwacht, maar als het muzikaal niet hetzelfde niveau haalt, dan haak ik toch wel een beetje af.

Ik vertrek dan ook halverwege bij Batushka en duik nog even snel naar binnen waar de Duitsers van Endstille zijn set ten gehore brengt. Het geluid staat werkelijk knetterhard, maar de nog aanwezige diehards maken er nog even een feestje van. Hoewel frontman Zingultus en de zijnen er een uitstekende show van maken zo midden in de nacht, gaan bij mij langzaam de luiken dicht en wordt het tijd om deze editie van Eindhoven Metal Meeting tot een einde te brengen. Het was me een waar genoegen en op naar volgend jaar!