Aan ‘warbringers’ de laatste jaren geen gebrek, maar dat weerhield de Californiërs van Warbringer er niet van om in 2025 ook maar weer eens op te duiken. En voor de verandering is dat eens goed nieuws. Hoewel… nieuws? De plaat is op het moment van schrijven alweer zo’n negen maanden uit. De eerlijkheid gebiedt dan ook te zeggen dat dit Wrath And Ruin een beetje door de mazen van onze befaamde Zware Lijst (de lijst waarop de redacteuren aangeven welke releases zij willen bespreken) is gevallen. Maar dan zijn jullie er gelukkig altijd nog om ons eraan te herinneren, want halverwege de stemperiode voor de ZM Jaarlijst hadden jullie de plaat op een stevige plek in de Top 50 gestemd.
En dat zou zo maar eens volslagen terecht kunnen zijn, want na zijn goed ontvangen voorganger uit 2020, presenteert Warbringer hier een uiterst volwassen thrashalbum met nog ruim genoeg scherpe randjes om je speakers uiteen te laten vallen. De omschrijving volwassen ziet overigens vooral op de muziek, want tekstueel wisselt het wat. The Sword And The Cross opent vrij kinderlijk met “The knights ride out. From the castle above your homes. Clad in shining armor. Descend to the plain below. We sack the town, burn it down”. Ach ja, het is vermakelijk en niet wezensvreemd aan metal. Zeker niet aan de metal van het begin van de jaren ’80 van de vorige eeuw, maar mogelijk zijn we inmiddels wat verder dan dat. Dat dat ook geldt voor Warbringer bevestigt de band gelijk maar met track 2: A Better World. Hierin wordt de apathie van de mensheid over de staat van de wereld onder de loep genomen: “No, a better kind of world is not possible. I keep myself distracted by staring at a screen. My mind always racing, no longer I dream.“ En zo wordt eigenlijk wel een mooi evenwicht gevonden tussen het baldadige en het serieuze die beide door de jaren heen hun plek hebben gevonden in de thrash.
Onderdeel van dat totaalpakket is het vakmanschap en de inventiviteit van de muzikanten. Thrash metal kent vaak relatief strakke grenzen en ook Warbringer blijft daar meestal keurig binnen. Maar binnen de lijntjes brengt men toch wat accenten aan die de oplettende luisteraar blij zullen maken. Zo legt Cruz ook in Necromancer een verbazingwekkende hoeveelheid nuance en detail in zijn spel, brengt ook Kevill middels fluisterstukken en zelfs een robotstem wat afwisseling in zijn vocalen en lijken de gitaristen wel tegen elkaar op te willen boksen, zowel in technisch kunnen als in het vinden van nieuwe melodielijnen. Through A Glass, Darkly voegt daar – zijn titel indachtig – in zijn middentempo een nieuwe duisternis en zelfs wanhoop aan toe. Mooi!
Had ik trouwens al gezegd dat Warbringer het totale pakket is? Nog maar eens dan en het wordt direct bevestigd door de kuitenbijtende rappert Strike From The Sky. Thrash in optima forma met hoge uithalen van John en gitaarwerk dat aan Death Angel doet denken. Het is het prijsnummer van de plaat, hoewel de twee afsluitende thrashgranaten er niet veel voor onder hoeven te doen. Luister deze song even en je weet of Wrath And Ruin voor jou is. Oh, en voor de thrashfanaat is het antwoord op die vraag zonder meer: ja.
Kleine kanttekening betreft nog de hoes van de plaat, die ik – in al zijn “jaren-’80-heid” niet snel in mijn huiskamer zou hangen. Ach, dat is natuurlijk een kwestie van smaak en als je de cd koopt, speelt dat al een stuk minder. Zit er (in een van de versies in ieder geval) gelijk een tweede cd met liveopnamen bij. Altijd lekker!
Score:
86/100
Label:
Napalm Records, 2025
Tracklisting:
- The Sword and the Cross
- A Better World
- Neuromancer
- The Jackhammer
- Through a Glass, Darkly
- Strike from the Sky
- Cage of Air
- The Last of My Kind
Line-up:
- Adam Carroll – Gitaar
- John Kevill – Vocalen
- Carlos Cruz – Drums
- Chase Becker – Gitaar
- Chase Bryant – Basgitaar
Links: