Op een ijskoude zondagavond in Nijmegen wordt een loodzwaar pakket aan zware metalen voorbereid in het alom bekende Doornroosje. En het is niet zomaar een pakket, het Canadese Cryptopsy komt langs om zijn dertigjarige jubileum van de geweldige plaat None So Vile te vieren. Dit brok venijn staat na al die jaren nog steeds als een huis en de combinatie van snelheid, technisch hoogstaand spel en gave riffs maken dit tot een onvergetelijke plaat. In zijn kielzog worden 200 Stab Wounds, Inferi en Corpse Pile meegesleurd, met een mooie melange aan verschillende deathmetalvarianten als resultaat. Fotograaf Frido Stolte liet zich dit geen twee keer zeggen en bewapende zich met camera en goede moed, en blauw oog, om dit spektakel vast te leggen. JohannesV is mee om de prachtige plaatjes van tekst te voorzien.In zijn kielzog worden 200 Stab Wounds, Inferi en Corpse Pile meegesleurd, met een mooie melange aan verschillende deathmetalvarianten als resultaat. Fotograaf Frido Stolte liet zich dit geen twee keer zeggen en bewapende zich met camera en goede moed, en blauw oog, om dit spektakel vast te leggen. JohannesV is mee om de prachtige plaatjes van tekst te voorzien.
In het al maanden uitverkochte Doornroosje wordt de avond geopend door het Amerikaanse Corpse Pile. Dit viertal uit Texas legt zich toe op brute slamming death metal. Een vleugje hardcore mag ook wel benoemd worden. Grappig is dat de mannen reeds vier EP’s, een split, een liveplaat en een compilatiealbum op hun naam hebben maar nog geen enkele reguliere full-length. En toch getekend worden door Maggot Stomp en op tournee met Cryptopsy. Dat belooft wat!
De zaal is al behoorlijk gevuld wanneer Corpse Pile de avond aftrapt. En dat het bruut is, dat horen we al direct vanaf de eerste klanken. Met een kraakhelder geluid vuren de mannen hun relatief korte slamsalvo’s op ons af. Met nummers van iets meer dan twee minuten blijft het allemaal prima behapbaar. De muziek varieert van log en slepend naar midtempo duwend tot razendsnel. De band speelt enthousiast en de zanger beweegt zich over het podium alsof hij achtervolgd wordt door een horde ICE-agenten. Zijn bewegingen doen een beetje denken aan Barney van Napalm Death. Gaaf om te zien. Ik kende de band niet vooraf maar ben blij dat we kennisgemaakt hebben. Volgende keer mogen de politiek getinte commentaren wel wat meer achterwege blijven. Dat Elon Musk en Donald Trump eikels zijn, daarmee zullen de meeste aanwezigen het wel eens zijn. Maar goed, een beetje context kan ook weer niet zoveel kwaad want uit de onverstaanbare grunt van zanger Jason Lionel Frazier valt een heldere boodschap niet te halen. In ieder geval een lekkere start van de avond!
Na een korte pauze is het de beurt aan Inferi. Deze band tapt uit een heel ander vaatje en brengt ons een mix aan brute en snelle death metal met een redelijke technische lading. De band draait om oprichter Malcolm Pugh, het muzikale brein van de band en werkelijk een gitaarvirtuoos pur sang. Dat neemt niet weg dat de andere muzikanten er niet ook mogen wezen, zo bewijzen zij hun kwaliteiten in bands als Equipoise, Arkaik en Wormhole. Voor het nieuwe album en deze tour moest er nog wel even een nieuwe drummer gezocht worden daar Spencer Moore zijn diensten nu levert bij de extreme technische deathgrootheid Archspire. Misschien zegt dat al wat over het algehele niveau der muzikanten.
Helaas werd Inferi nog niet besproken binnen Zware Metalen. Dat is jammer want de moderne technische death, à la The Black Dahlia Murder, Allegaeon, Vale of Pnath en Obscura, mag zich best meten met deze bands. De band loopt best al een poos mee en heeft inmiddels zes volledige albums afgeleverd en vrijwel allemaal zijn ze sterk. Ik vind de balans tussen technische masturbatie, bruutheid en agressie echt goed uitgewerkt. Slechts een paar songs krijgt de band om zich te bewijzen en wat mij betreft doen ze dat met verve. Het publiek slaat ook aan en het geluid is goed. Ik ben wel de bassist kwijt en de lage noten lijken van een bandje te komen. Stoort verder niet en met twee nummers van het nieuwe album Heaven Wept worden de verwachtingen van wat er nog in het vat zit voor deze band nog fiks verhoogd. Strakke songs! Ik kijk uit naar de nieuwe plaat en ik gun de band meer naamsbekendheid. Deze tour zal daar zeker toe bijdragen.
Dan een van de bands waar ik heel nieuwgierig naar ben. 200 Stab Wounds is een van de nieuwere en meest veelbelovende deathmetalbands die het huidige metalfirmament inktzwart kleuren. Inmiddels getekend door Metal Blade Records mogen de mannen laten zien waar de hype nu eigenlijk op gebaseerd is.
Het viertal betreedt het podium en je merkt dat het publiek er klaar voor is. Ik moet zeggen dat ik het wel een bijzondere verschijning vind; gitarist Raymond MacDonald lijkt zo uit een horror/slasherfilm vandaan te zijn gelopen, met zijn kale hoofd met aan weerszijden opkrullende haardos. Bassist Todd Thompson steekt zijn klaarblijkelijke adoratie voor medebassist Lemmy niet onder stoelen of banken en toont zich met exact lijkende gezichtsbeharing als zijn voorbeeld. Zanger/gitarist Steve Buhl ziet er ook niet al te fris uit en eigenlijk past het allemaal precies bij de smerige death metal die de band speelt.
Aan de hand van een redelijk lange set van dertien nummers blaast de band de zaal omver. Ook al vliegt de muziek nergens echt uit de bocht, het is een constante aanval op je gehoorgangen waarbij de aanstekelijke riffs en lekkere basloopjes de zaak aan de gang houden. De moderne groovende death metal is erg onderhoudend en met het grootste deel van de nummers komend van de laatste plaat (Manual Manic Procedures uit 2024) laten de mannen de zaal ontsteken in een vurige krioelende massa die losgaat op de muziek. Veel circle pits, crowdsurfers en stagedivers zien we en het gaat er dus ouderwets aan toe. Ook hier weer is het geluid weer prima geregeld.
Dan is het tijd voor het machtige Cryptopsy. Zoals in de intro gezegd viert de band het dertigjarige jubileum van het monumentale None So Vile. Deze iconische plaat verdient wel wat extra aandacht want het is een muzikaal hoogtepunt in de brute deathmetalgeschiedenis. Het album kenmerkt zich door de energie en brute death met de diepe grunt van, toen nog, Lord Worm. De grindcore-invloeden zijn niet van de lucht en de felle en diep penetrerende riffs trekken je gevoelswereld weinig subtiel overhoop. Ik ben benieuwd of het publiek het net zo kan waarderen, daar er behoorlijk wat jong publiek is dat ten tijde van de originele release nog in de zaadleiders van papa metalhead zaten. Maar “ken je klassiekers” geldt ook hier en vandaar dat Doornroosje al maanden stijf uitverkocht is.
Zoals bekend is Lord Worm niet meer van de partij en neemt Matt McGachy de honneurs alweer sinds 2007 waar achter de microfoon. En niet alleen is hij een waardige brulboei, hij weet ook heel goed met het publiek om te gaan. Ik vind dat hij heel goed de kloof tussen generaties weet te dichten door te snappen dat mobieltjes gewoon niet meer weg te denken zijn in de hedendaagse concertbeleving. Je kunt daar moeilijk over doen, maar je kunt ook gewoon de mobieltjes pakken en close-ups maken van de heren muzikanten en daarmee onvergetelijke filmpjes voor de fans maken. Tegelijkertijd wordt er volop gemosht en geheadbangd en zijn er constant crowdsurfers bezig de golvende massa te trotseren. Mooi te zien hoe dit allemaal samenkomt.
Muzikaal staat deze band natuurlijk niet voor niets bovenaan de programmering. Uiteraard ligt de focus op het eerdergenoemde None So Vile en krijgen we het leeuwendeel van deze nummers vanavond te horen. En laat dat geen straf zijn, als je Slit Your Guts al direct te horen krijgt dan is meteen de toon gezet. Ook al is het inleidende For Whom the Bell Tolls verwarrend. De mannen hebben er zin in en de complexe nummers worden met dodelijke precisie de zaal in geslingerd. Onder aanvoering van McGachy, die een heerlijke dynamiek toont, gaan we even terug in de tijd en beleven we de oude tijden van weleer. Ik ben ook wel onder de indruk hoe goed de muziek overkomt, ook hier is het geluid goed en het mag ook wel duidelijk zijn dat het stuk voor stuk klassemuzikanten zijn. Fijn ook om Flo Mounier eens live te mogen aanschouwen achter de drumkit. Wat een klasbak! Dit slaat duidelijk ook over op het publiek en iedereen doet lekker mee en maakt er een gaaf feestje van. Fijn dat de mensen regelmatig het podium op mogen en zo hoort het ook gewoon. Muziek gemaakt door fans, voor fans. Ook de nieuwste plaat An Insatiable Violence komt aan bod en dit is gewoon opnieuw een heel goed album waarvan terecht een aantal nummers prominent op de setlist staan. We zien hier een ervaren band aan het werk die nog zichtbaar veel plezier heeft in wat hij doet en ik hoop dat ze nog lang door blijven gaan.
Dan is het weer tijd om op huis aan te gaan en deze zondagavond met een goed gevoel af te sluiten. Ik heb vier goede bands aan het werk gezien en wat ik mooi vind is hoe oude glorie en nieuw talent prima kunnen samengaan en er een mooi feestje van maken. Niet alleen de bands als Cryptopsy en 200 Stab Wounds geven de oude en nieuwe death metal glans, ook de klassieker None So Vile en nieuwelin An Insatiable Violence doen dat. Ik realiseer me dat death metal nog steeds erg relevant is en ik kan daar alleen maar van genieten!
Datum en locatie
25 januari 2026, Doornroosje, Nijmegen
Foto's:
Frido Stolte (The View Photography)
Link: