Unverkalt – Héréditaire

Geschreven door op 16-03-2026 om 22:56.

Unverkalt is een internationale band die we nog niet van een review voorzien hebben op Zware Metalen. De band is nochtans toe aan een derde langspeler en zit sinds het debuut L’origine du monde op die manier aan een mooie regelmaat van releases. Twee van de leden zijn Grieks, twee Duits en tot slot vinden we ook nog een Rus terug. Oorspronkelijk was de band wel uitsluitend Grieks, maar sinds de vorige plaat A Lump of Death: A Chaos of Dead Lovers vond dus een verschuiving naar het internationale toneel plaats.

Die overgang hoor je ook wel als je de platen van de band beluistert. Niet dat het dag en nacht verschil is, maar het debuut bracht post-metal die wat rustiger van aard was. Mede door de zangeres aan het roer gaf het me steeds een Lacuna Coil-gevoel. Hoewel het instrumentaal wat anders in mekaar zit met atmosferische post-metalgolven, werd het nergens écht hard op de vorige platen.

Bij aanvang lijkt Héréditaire ook diezelfde weg op te gaan, maar al vanaf opener Die Auslöschung is duidelijk dat de band toch wat andere beslissingen gemaakt heeft. Bepaalde fragmenten zijn voorzien van drums met heel wat metalvuur en de band heeft er screams en wat meer geflipte vrouwelijke vocalen aan toegevoegd om harder uit de hoek te komen. De interne dynamiek van de nummers komt het naar mijn gevoel minder ten goede, want de rustigere stukken modderen naar mijn gevoel wat aan tussen de hevigere passages.

Ænæ Lithi vind ik dan een track die veel fijner klinkt, want hoewel er minder kracht bij te pas komt, baant de band mooi de diepte in met de gelaagdheid van het nummer en de vocale interactie. Het blijft ook niet oppervlakkig klinken, maar bouwt atmosferisch op naar een climax. A Lullaby for the Descent doet het ook goed, met een semi-akoestiek die gaandeweg wat meer vuur krijgt en een fijn sfeertje meekrijgt. Ik geniet vooral van de instrumentale en vocale interactie die deze band weet aan te brengen of de dreiging die zich gaandeweg weet op te bouwen, zoals op Penumbrian Lament. 

Bij andere nummers lukt het dan weer net niet. Zo is Introjects bij momenten te simplistisch of net te chaotisch van aard of de reeds genoemde opener en Oath Ov Prometheus. Het is fijn dat Sakis Tolis (Rotting Christ) terug te horen is op het nummer I, the Deceit, maar wat mij betreft behoort het niet tot de betere nummers op dit album. Dan is de drukte in de gitaargrooves en de semi-akoestische afwisseling in Death Is Forever veel beter verteerbaar, zij het wat langdradig. Ook de mooie diepgang aan het eind van Maladie de l’Esprit doet me uitkijken naar de opvolger van deze plaat.

Zes jaar na het debuut is er toch wel wat veranderd bij Unverkalt dus. Meer speelkracht bij momenten, maar niet steeds meer overtuigingskracht. Op andere momenten geniet ik wel van het vocale en instrumentale verhaal dat deze heren en dame weten te brengen. Alleen al die wisselwerking met de zweverige vrouwelijke zang en het drukke gitaarweefsel geeft deze band bestaansrecht. Hopelijk weten ze op de volgende plaat één voor één hoogtepunten te presenteren. Ze kunnen het best.

Score:

70/100

Label:

Season of Mist, 2026

Tracklisting:

  1. Die Auslöschung
  2. Oath Ov Prometheus
  3. Ænæ Lithi
  4. A Lullaby for the Descent
  5. Penumbrian Lament
  6. Introjects
  7. I, The Deceit
  8. Death Is Forever
  9. Maladie de l’Esprit

Line-up:

  • Yoshi Hoya – Bas
  • Christian Eggers – Drums
  • Eli Mavrychev – Gitaar
  • Themis Ioannou – Gitaar, synth
  • Dimitra Kalavrezou – Zang

Links: