Ik moet eerlijk toegeven: sinds ik het Zweedse The Quill dankzij Zware Metalen leerde kennen, kijk ik er altijd naar uit als een nieuw album wordt aangekondigd. Met Master Of The Skies is dat niet anders. Het album Earthrise uit 2021 maakte me instant fan dankzij de groovy combinatie van doom, beukende hard rock, melodie, zware riffs én een krachtig stemgeluid, verpakt in een degelijke productie. Opvolger Wheel Of Illusion tapte voor een groot deel uit hetzelfde vaatje, maar was net iets rustiger. De band beloofde vooraf dat Master Of The Skies donkerder en steviger ging worden. Laat ons kijken of dat ook het geval is.
Eén ding is zeker: door mijn eerdere recensies te herlezen is het na een eerste luisterbeurt duidelijk dat The Quill geen andere paden ingeslagen is. Laat dat al een pluspunt zijn. Misschien ook niet onlogisch als je al een jaar of 35 bestaat. De viermansbezetting bleef ongewijzigd, een voordeel naar cohesie en bandgevoel toe. Dat er daardoor nog altijd geen tweede gitarist is, nemen we er maar bij.
Aftrappen doet The Quill op dezelfde manier as op Wheel Of Illusion: met het titelnummer. Herkenbaarheid troef: log, doomy, ritmisch, melodieus, dreunend en de trage, wat slepende soulvolle stem van Magnus Ekwall die soms eens aan Ozzy doet denken. De laatste twee minuten wordt even een versnelling hoger geschakeld voor de solo, om naar het einde terug te keren tot de trage riff. Leuke start; dit is meer dan zes minuten The Quill zoals ik die verwacht.
Ik herinner me uit mijn eerdere recensies dat The Quill ook wel gas durft terug te nemen en leentjebuur gaat spelen bij de muziek uit de jaren ’60 en ’70. Wat psychedelica, samenzang, tempowissels en een combinatie van akoestisch met niet-akoestisch. Tja, deed Black Sabbath dat ook niet? Ja toch? Dat doet The Quill opnieuw, maar nu gebald in één en hetzelfde nummer. You Can Not Kill My Soul bijvoorbeeld begint heel rustig en psychedelisch, maar voert je na twee minuten toch weer naar de typische Quill-sound, en dat gaat zo meer dan zes minuten op en af, met uiteindelijk toch de nadruk op het zwaardere werk. Het blijft echter niet bij dat ene nummer: Son Of Light is een kort, akoestisch en folky track die weinig terzake doet op dit album. Er staat trouwens nog een nummer op van minder dan twee minuten: Now You Are Gone. Mag ik het akoestische stoner met vervormde stem noemen?
Laat mij nog even concentreren op het gewone werk. It’s Over bijvoorbeeld. Ik moet al bij de intro onmiddellijk denken aan het oudere werk van Monster Magnet; de psychedelica is weer niet ver weg. Dit is hard, naar The Quill standaarden. Ook Lights Turn Low en If Tomorrow Never Comes vallen onder de noemer “heavy rock” en weten absoluut te bekoren!
Samengevat weet The Quill toch weer te bekoren, al ben ik het niet eens met hun stelling dat Master Of The Skies een zwaarder album is geworden. Productiegewijs klinkt het wel nog beter dan voordien. Ik denk dat hun publiek vooral fan is van de stevigste nummers, en dat wordt bewezen door het aantal streams op Spotify bijvoorbeeld. Voor mij mogen ze gerust een album maken vol bangers!
Score:
80/100
Label:
Metalville, 2026
Tracklisting:
- Master of the Skies
- Dark City
- You Can Not Kill My Soul
- It’s Over
- Son of Light
- If Tomorrow Never Comes
- Now You Are Gone
- Light Turns Low
- Mastodon
- Master of the Skies (Reprise)
Line-up:
- Magnus Ekwall – Vocalen
- Christian Carlsson – Gitaar
- Roger Nilsson – Basgitaar
- Jolle Atlagic – Drums
Links: