Spiral Fracture – Grace in Decay

Geschreven door op 23-01-2026 om 20:44.

Ik ben nog nooit in Richmond, Virginia geweest en vermoedelijk zal het nog wel een hele poos duren alvorens ik daar van het vliegtuig stap. Nu dit viertal Spiral Fracture is van daar afkomstig en maakt al sinds 2011 extreme metal en laat zich graag beïnvloeden door heel wat subgenres. Welke? Daar komen we zo meteen wel achter. Dit Grace in Decay dat uitkomt via WormHoleDeath Records is de opvolger van een EP uit 2013 The Site Of Suffering en nog twee volwaardige platen Dismantled (2017) en Spiral Fracture (2022).

Gelukkig heb ikzelf nog nooit ergens een spiraalfractuur opgelopen maar ik heb wel patiënten verzorgd die deze hadden. Het is vaak een complex gebeuren met heel veel toeters en bellen. Zou de muziek van dit Amerikaanse viertal ook zo complex in elkaar steken? In ieder geval is het zo we op deze nieuwste plaat maar liefst tien nummers gepresenteerd krijgen en hebben zo ruim de tijd om dat even uit te zoeken. De heren halen uit heel wat zaken inspiratie maar verwijzen ook graag naar de reeks van Fibonacci en de visuele weergave hiervan, de spiraal.

Genoeg gebabbeld over de achtergrond, gewoon duwen op de playknop en luisteren zou ik zo maar even durven stellen. De eerste klanken zijn helder en brengen een palet dat meer richting progrock en heavy metal neigt. Niet direct mijn ding maar kom niet zeuren of miepen, gewoon je ding doen. Wat opvalt in dit eerste nummer Derelicts Of Delusion is dat de instrumenten goed met elkaar in conclaaf gaan. Of het nu de complexere gitaarpartijen zijn dan wel de wandelende baspartijen die een eigenaardige bijklank hebben meegekregen of de dansende drumpartijen die zorgen voor een iet of wat vrolijkere noot, alles lijkt wel doordacht en in een juiste volgorde gepresenteerd te worden. De klassiek geschoold jazzmuzikant de heer Ramos beschikt over een goed stel stembanden maar overtuigen doet hij mij echter niet. Waarom? Hij brengt het allemaal wat te doordacht en te voorzichtig en te weinig variabel.

Wat speels drumspel dat opeens een brutale wending meekrijgt opent Defiance. Hoekig en puntig soleerwerk lijkt het geheel wat extra kruiding te willen meegeven maar dat lukt toch niet helemaal. Rustig meanderende licht melancholische tokkelpartijen openen dan weer het nummer Scars iets wat echt wel past. Al snel wordt dit alleraardigste begin tenietgedaan door de vocale interventie van de heer Ramos. Jammer. Buh, dan is het toch even verschrikken wanneer Chasm begint met een eerder voorzichtige blastpartij. Het past niet direct maar het schudt je wel meteen wakker. Het nummer zit alzo wel lekker verrassend in elkaar. Op het vervolg van de plaat laten de heren zich nog wat gelden vanuit expressief proggy hoek. Het overtuigt echter niet.

Virginia, Richmond gaat toch nog wat langer op mij moeten wachten. De heren van Spiral Fracture gaan me misschien ook niet graag zien komen na deze review. De door prog, rock en heavy metal geïnspireerde muziek op plaat drie, Grace Of Decay kan me niet overtuigen. Het overstijgt net niet de middelmaat en dat is jammer.

Score:

60/100

Label:

WormHoleDeath Records, 2026

Tracklisting:

  1. Derelicts Of Delusion
  2. Soul Allegiance
  3. Defiance
  4. Scars
  5. Decapitated Lies
  6. Chasm
  7. Doldrums
  8. Burning
  9. Ctrl Alt Del
  10. Relentless Dissonance

Line-up:

  • Dave Givens – Gitaar
  • Brian Fisher – Drum
  • Brian Tanner – Bas
  • Javier Ramos – Zang

Links: