Russian Circles – Blood Year

Geschreven door op 01-08-2019 om 19:00.

Sommige dingen op deze eindeloos roterende ruimterots zijn een gegeven. Het gras is groen. De lucht is blauw. Het feit dat die beide zaken uiteindelijk zullen veranderen in een vel-verschroeiende, apocalyptische vuurzee, omdat we met zijn allen bezig zijn aan het systematisch kapotmaken van de ruimterots in kwestie. Het zijn zekerheidjes. Daartoe behoort ook de kwaliteit van alles wat Russian Circles aan muziek uitbrengt: in zijn vijftienjarige bestaan bracht het uit Chicago afkomstige trio zes LP’s en een handjevol EP’s uit, gevuld met instrumentale post-metal, die alle een kwaliteitsniveau halen waar veel bands slechts van kunnen dromen. Maar hoe komt dat dan? Wat maakt deze band dan toch zo speciaal?

Om te beginnen is Russian Circles een band van individuen. Ieder lid heeft een unieke smaak (die zin kun je op twee manieren lezen en de jouwe is niet de juiste, jij smeerpijp). Zo is er Dave Turncrantz’ propulsieve en creatieve drumwerk, Brian Cook’s knarsende bas die hij vaak als leidend instrument gebruikt, en de duizenden hoekige gitaarlijnen en denderende riffs die Mike Sullivan uit zijn zes snaren tovert. Je zou verwachten dat drie van zulke titanen constant met elkaar in strijd zijn voor aandacht. Niets is minder waar. Hier is geen ego of grootheidswaan te bekennen. Er wordt ruimte gecreëerd voor ieder individu om zijn eigen creativiteit aan de man te brengen, zonder dat er op teentjes wordt getrapt. Deze drie stijlen zijn zo kenmerkend, dat de essentie van deze band verloren zou gaan als er één onderdeel vervangen zou worden.

Maar ondanks dit individualistische karakter, straalt alles wat deze band doet een bepaalde uniformiteit uit. Russian Circles maakt namelijk geen “nummers” in de traditionele zin, maar meer composities die een gigantische dynamiek en harmonie kennen. In dit contrastieve en vloeiende spel ligt de grootste kracht van deze band en plaat. Veel instrumentale muziek in de post-hoek voelt aan als een canvas waarover de gitarist onsamenhangend idee na onsamenhangend idee eruit masturbeert op de gitaarhals. Daadwerkelijk iets te zeggen hebben met slechts een paar houten planken en vellen is iets wat vrij zeldzaam is. Russian Circles doet dat, en doet het doeltreffender dan menig band die wel gebruikmaakt van een strottenhoofd. En dat is knap. Heel knap.

Met een foutloze discografie als deze zou je denken dat er toch een keer een rotte appel zou moeten opduiken. Wel, het fruit aan de band-boom lijkt nog altijd sappig en vers te zijn, want nieuwe oogst Blood Year laat zien dat deze band na zeven albums nog steeds heer en meester van zijn ambacht is. Veertig minuten lang sleept de band je moeiteloos mee in een trip langs duistere, melancholische en onheilspellende texturen waaruit prachtige, optimistische en kleurrijke geluiden opspatten. Alsof je even boven de woeste golven uitspringt om het zonlicht op je snuit te voelen, naar adem te happen, om vervolgens weer de afgrond in te worden gesleurd.

Dit is Russian Circles pur sang. Misschien wel een beetje té pur sang? De etherische zweefperikelen worden dan misschien wat naar de achtergrond geschoven en de bombast en chugga-chugga riffs wat meer naar de voorgrond, maar er wordt nergens écht nieuwe grond aangeboord. Nu kun je je afvragen of je dat überhaupt als een kritiekpunt mag zien. Een band die jaren heeft gespendeerd om zijn eigen niche uit te beitelen in een subgenre waar veel “Dolly het schaap” bands in opereren, kun je dat haast niet kwalijk nemen. Daarnaast kun je na zeven albums ook geen schokkende veranderingen meer verwachten. Je weet wat een nieuwe Russian Circles-plaat gaat zijn: kwalitatief consistent en aangrijpend van kop tot staart. Zo ook deze. En dat na vijftien jaar nog altijd weten vast te houden, is grandioos.

Wie al fan was van Russian Circles zal door Blood Year absoluut niet teleurgesteld worden. Of dit daadwerkelijk nieuwe zieltjes gaat winnen, is de vraag, maar deze plaat is wel een uitstekend pleidooi voor wat deze band zo interessant maakt. Het mag dan misschien niet instant zijn, naarmate de luisterbeurten zich opstapelen klampt dit werk zich steeds vaster en vaster aan je, tot het uiteindelijk niet meer los te wrikken is. Een groeier dus, maar zijn de grootste muzikale parels dat niet allemaal?

Score:

84/100

Label:

Sargent House, 2019

Tracklisting:

  1. Hunter Moon
  2. Arluck
  3. Milano
  4. Kohokia
  5. Ghost On High
  6. Sinaia
  7. Quartered

Line-up:

  • Mike Sullivan – Gitaar
  • Brian Cook – Basgitaar
  • Dave Turncrantz – Drums

Links: