Loneshore – Nothing Left To Deconstruct

Geschreven door op 22-08-2026 om 16:32.

Helemaal uit Rio de Janeiro komen de Brazilianen van Loneshore. Ooit begonnen met vijf, zijn ze sinds het vertrek van gitarist Matheus Ullmann in 2018 een kwartet, hoewel de promo Bruno Farinazzo inmiddels noemt als lid van de band. Ullmann speelde nog wel mee op het album From Presence To Silence uit datzelfde jaar. Op die plaat klonken ze met hun progressieve en melodieuze doom-death enorm als Opeth, Katatonia en aanverwanten. Mensen die wat dieper in de metalwereld zitten, zullen wellicht ook wel de band Piah Mater kennen waar zanger Luiz Felipe Netto ook de microfoon ter hand neemt. Die band bracht in 2024 het album Under The Shadow Of A Foreign Sun uit, dat vrij goed ontvangen werd. Ook bij dat album waren de gedachten aan Opeth niet vreemd.

Ook op de nieuwe schijf van Loneshore zijn de associaties met eerder genoemde bands nooit ver weg. Maar ook bands als Tool en Mastodon zijn uit het geluid te distilleren. Tevens zijn er stukken van nummers die puur post-metal zijn. Met een speelduur van een dikke vijftig minuten en slechts zeven nummers, weet je bij voorbaat al wat je kunt verwachten. Meer dan de helft van de nummers klokt boven de acht minuten. En hoewel de meeste nummers eenzelfde soort opbouw hebben, is het wel allemaal afwisselend genoeg om je niet te gaan vervelen. De grote meerderheid van de nummers wordt er afwisselend gegrunt en clean gezongen. Het nummer Of Lost Waters wordt geheel clean gezongen en kent prachtige meerstemmige stukken en zoals eerder gezegd ook passages die echt post-metal zijn. Wat mij betreft is dit het absolute prijsnummer van de plaat. Het lijkt zo op een outtake van de Deliverance/Damnation periode van Opeth. Het contrast kan niet groter zijn met het volgende nummer op de plaat: Parhelion. Dit nummer wordt helemaal gegrunt. Luiz Felipe Netto had er het NK grunten niet mee gewonnen, maar slecht doet hij het zeker niet.

In een aantal tracks klinkt de man zo nu en dan een beetje als Maynard James Keenan. Dat gevoel wordt verstrekt door het feit dat een aantal nummers erg stuwend en mysterieus klinken, wat we zo goed kennen van Tool. In With Nothing We Part, het slotnummer van de plaat, horen we ook synths. Niet iedereen is daar gek op, maar ze geven dit nummer wel wat extra cachet. Ook doet de samenzang die je weer in dit nummer hoort, me denken aan Alice in Chains. Het mooie van de song is ook dat het, ondanks de grunt en de stevige riff, nooit echt agressief klinkt.

Jullie hebben me behoorlijk wat associaties met andere bands zien maken. Je zou denken dat het een wat ongeïnspireerd samenraapsel is en de band (te) veel leentjebuur heeft gespeeld. Maar niets is minder waar. Ik vind dat de band echt wel een eigen sound heeft weten te creëren. Iets wat wellicht niet direct bij de eerste luisterbeurt opvalt, maar naarmate je de plaat vaker luistert, zeker wel. 

Score:

83/100

Label:

Willowtip, 2026

Tracklisting:

  1. Self Oscillations
  2. Straylight
  3. To Stride The Black Earth
  4. Birth Of A Mountain
  5. Of Lost Waters
  6. Parhelion
  7. With Nothing We Part

 

 

Line-up:

  • Luiz Felipe Netto – Zang, gitaar, keyboard
  • Renan Rubim – Gitaar, keyboard
  • Luan Moura – Bas
  • Bruno Farinazzo – Gitaar
  • Pedro Mercier – Drums

Links: