Een tijdje terug werd deze website verfraaid met een recensie van een album van een band met een absurd lange naam. Vandaag keren we terug naar deze mysterieuze subcategorie. Dit doen wij in de vorm van een absurd lange albumtitel. Ik heb het hier over de nieuwste telg van dungeonsynthduizendpoot Erythrite Throne. Het album draagt de misschien onbedoeld komische titel From the Furthest Reach of the Void I Watch My Loved Ones Weep as My Mother Delivers My Eulogy and My Rotting Vessel Is Swallowed by the Cold Earth. Dat vraagt om een recensie met een evenzo overdadig woordgebruik.
Op dit album, dat overigens al de derde langspeler is die Erythrite Throne dit jaar uitbrengt, horen we zes melancholische dungeonsynthtracks. De kille effecten op het keyboard geven de overpeinzende melodieën een extra deprimerende onderlaag. Deze past goed in het gotisch-vampirische thema dat Erythrite Throne aanhaalt. Waar dit vampirisme op albums als The Eternal Glory And Majesty of Vampirism nog duidelijk naar voren kwam, wordt er op dit album voor een wat meer de invalshoek van dark fantasy gekozen. Dit komt doordat het centrale thema van dit album rouw en verliesverwerking is. Het album opent met Forlorn Whispers from the Obsidian Void Guide My Path. We horen een wenend keyboard dat wordt bijgestaan door een klokkenspel dat als traandruppels door de melodie heen sijpelt. Op de achtergrond horen we het duistere broeden van een gitaar. Op het daaropvolgende The Bastard Child of an Eternally Cursed Bloodline horen we de (homeopathisch verdunde) echo’s van de zwartmetalen oorsprong van Wyrm, het brein achter Erythrite Throne. Tussen de uitgesponnen toetsaanslagen, zijn namelijk ook wat vermoffelde screams en een lome bekkenslag te horen.
Het derde nummer draagt de titel From the Blighted Mouth of Woeful Ignorance. Hoewel de melodie uit de intro opmerkelijk catchy is, worden we kort daarna meteen weer de diepte ingesleurd. Het doet een beetje denken aan het werk van Malfet, zonder de hoopvolle strijdlustigheid. Op de achtergrond horen we een kerkklok. Alsof de uitvaart uit de titel van het album op het punt staat om te beginnen. Na enkele minuten wordt het serene dreunen van de klokken haast meditatief. Als de melodie uit de intro zijn terugkeer maakt, dan klinkt deze bijna dreigend. Je verwacht dat er op ieder moment een zwartmetalen kakafonie aan riffs en blastbeats zal losbarsten. We blijven echter grienend op het puntje van onze stoel achter.
Toen ik jong was, luisterde ik wel eens naar de Griezel CD van VOF de Kunst. Op dit album stond een nummer over een glibberige trol. Zonder dat ik het toen wist, was dit nummer mijn eerste introductie tot iets dat op dungeon synth leek. De eerste minuten van het nummer Those Who Were Never Meant for This World van het album dat hier nu gerecenseerd wordt, deed me erg denken aan dat aloude trollennummer. Dit komt voornamelijk door de koude, maar ronde tonen die worden voortgebracht. Zodra de screams worden ingezet, verandert dit geheel echter in een dramatisch (of melodramatisch) hoorspel.
From the Furthest Reach […] is een album waar je volledig in kunt opgaan en waarbij je dan lekker kunt zwelgen in je eigen mentale draaikolk. Als je echter niet zit te wachten op allerlei existentiële overpeinzingen, dan zou het album ook snel als monotoon over kunnen komen. Zo wordt de toon van de voorgaande nummers op A Tenebrous Phantasy Adorned in Lace and Thorn met weinig variatie voortgezet.
Het slotstuk van het album heet With the Spear of Belial I Invoke Thy Black Sacrament. We horen strijkinstrumenten wier uitgesponnen tonen bijna voor ambient door zouden kunnen gaan. Ook de gitaar klinkt traag en overpeinzend. Gelukkig horen we zo halverwege het nummer ook een strijdtrom en screams. Alsof de kist van de overledene in het graf wordt gehesen, terwijl de laatste ademstoten nog uit het lijk opborrelen. Erythrite Throne neemt goed de tijd om dit doodsritueel te voltrekken. Namelijk meer dan tien minuten.
Als je houdt van kille en sombere dungeon synth, dan is From the Furthest Reach […] zeker een aanrader. Ben je meer toe aan een feestje of vrolijke barbecue, dan kan je deze beter overslaan.
Score:
80/100
Label:
Serpent's Sword Records, 2026
Tracklisting:
- Forlorn Whispers from the Obsidian Void Guide My Path
- The Bastard Child of an Eternally Cursed Bloodline
- From the Blighted Mouth of Woeful Ignorance
- Those Who Were Never Meant for This World
- A Tenebrous Phantasy Adorned in Lace and Thorn
- With the Spear of Belial I Invoke Thy Black Sacrament
Line-up:
- Wyrm – alles
Links: