Na vierenhalf jaar komt opperbaard Zakk Wylde met een nieuw album van zijn Black Label Society. Het zijn roerige jaren geweest voor de beste man. Zo is hij meermaals de wereld rond getrokken om met Phil Anselmo, Rex Brown en Charlie Benante de muziek van zijn boezemvriend Dimebag Darrel nog eens live voor een (deels nieuw) publiek te brengen. Zonder enige twijfel prachtig om te kunnen doen voor de maat die je zo mist, maar het zal ook stevig wat vragen. En toen overleed – kort na het afscheidsoptreden dat hij met hem deed – de man die hij liefkozend boss noemde. Dat laatste heeft zijn weg gevonden naar Engines Of Demolition in de vorm van het afsluitende Ozzy’s Song, maar verder horen we vooral het gekende geluid.
Natuurlijk moet Black Label Society stoempen, sleuren, beuken en beelden oproepen van een donker bierkot waar het zweet van de muren en het plafond loopt. Dat begint, na wat inleidend gepiel, gelijk maar met de loodzwaar stappende ritmes waarover Wylde sneert en schmiert: I give you all I got/I give you my name in blood. Maar hij geeft ons toch vooral een vlammend solofestijn dat de track aan zijn haren omhoog trekt naar niveautje “lekker man!”. De riff van Gatherer Of Souls is al een stuk eigenwijzer en doet in al zijn norsheid denken aan mijn eerste kennismaking met de band Sonic Brew. Ook wel een beetje qua ondoorgrondelijkheid trouwens: niet dat het nu zulke extreme metal is, maar in de muur van geluid is het soms wat zoeken naar het liedje zelf. En dat liedje vinden we misschien nog wel het meest in de fraaie vingeroefeningen van de meestergitarist. In de categorie “mollen is ons plezier” komt ook The Stranger terecht. Net wat sneller, net wat feller, net wat meer AC/DC en dus prima om een stevig dansje op te wagen.
Andere mooie rustpuntjes zijn het door strijkers ondersteunde refrein van Above & Below dat – conform de dynamiek van de titel – daarna meedogenloos de grond in wordt geheid en de ‘all American rock’ van Back To Me waar het liedje wel op de voorgrond wordt gezet. Oh, en het afsluitende Ozzy’s Song natuurlijk. Het laatste liedje dat Zakk voor deze plaat schreef is voor de man die hem meenam op een ongelooflijke reis (waarvoor hij hem overigens direct terugbetaalde met die waanzinnig scheurende riff van No More Tears). Het is een emotionele piano-/gitaarballad geworden waarop Zakk bij aanvang ijl klinkt als zingt hij van verre naar iemand die hij niet meer of nog maar net kan bereiken: Although we knew / We chose not to know / And it’s okay. De bluesy solo in het thema van de zang huilt de plaat vervolgens uit, verdrietig maar dankbaar, met een wijsvinger naar de hemel. When all is said and done / I could not ask for more.
En zo is er genoeg te beleven op de nieuwe van Black Label Society, misschien zelf iets te veel omdat de plaat misschien meer impact en cohesie zou hebben als er een nummer op twee minder op zou staan. Maar welk zou je dan moeten schrappen? Op het eerste gehoor misschien een nummer als Broken Peaces, maar dat kan ook aan de verzadiging na een nummer of tien liggen. Hoe dan ook, ik kan wel wat met dit Engines Of Demolition dat qua geluid zijn naam zeker niet gestolen heeft. De riffs – luister die van Above & Below – komen als ware sloophamers uit je speakers je kamer in zwiepen. Bukken!
Score:
83/100
Label:
Spinefarm Records, 2026
Tracklisting:
- Name In Blood
- Gatherer Of Souls
- The Hand Of Tomorrows Grave
- Better Days & Wiser Times
- Broken And Blind
- The Gallows
- Above & Below
- Back To Me
- Lord Humungus
- Pedal To the Floor
- Broken Pieces
- The Stranger
- Ozzy’s Song
Line-up:
- Zakk Wylde – Vocalen, gitaar, piano
- John (JD) DeServio – Basgitaar
- Jeff Fabb – Drums
- Dario Lorina – Gitaar
Links: