Aurora Disease – Epitaph

Geschreven door op 17-04-2026 om 23:52.

Göppingen ligt niet heel erg ver van Stuttgart of Ulm. Van daaruit opereert eenzaam en alleen de heer Antisozial sinds 2015. Hij brengt sinds 2017 – toen met de release Urban Suicidal Melancholy – al depressieve black metal aan de man. Dit Epitaph is de opvolger van de in 2024 verschenen EP Mausoleum en kent net als die release een spuuglelijke hoes die op een knip en een wip waarschijnlijk in elkaar gestoken werd.

Nochtans doet dat er natuurlijk niet altijd toe dat artwork, maar het geeft wel een zekere inkijk. De heer Antisozial staat op een podium (?) en neemt afscheid van het publiek na een show. Althans zo interpreteer ik het. Hij staat met een bloeddoorlopen pak op de bühne nadat hij zich heeft pijn gedaan aan de miserie van het leven. Ik schreef daarstraks dat deze heer alleen werkt maar dat is niet helemaal juist. Op dit nieuwste album dat eerder verrassend wordt uitgebracht door Purity Through Fire Records, komen er gastvocalen voorbij van Anasthasia Shein. Wie dan weer deze brave verschijning zou moeten zijn, is me niet helemaal helder.

Ik stel voor dat ik me even ontvankelijk opstel om de miserie en het gewicht van het leven op me te laten afkomen. Want iets in mij vertelt me dat dit Epitaph wel eens een stevige kluif zou kunnen zijn. In se ben ik een vrolijk mens en begrijp ik ook niet altijd goed waarom mensen zich maar blijven wikkelen in verdriet en tranen. Of Antisozial ook zo een weinig vrolijk mens is, is me nog niet helemaal duidelijk maar als ik er ‘s mans Bandcamppagina op nasla heeft hij toch wat pijn moeten lijden. De tape’s die hij lanceert worden genummerd met zijn eigen bloed… tja het is een keuze die je maakt. Zeker als je de bandgeschiedenis er even bij neemt.

Acht tranendallen liggen op me te wachten waarvan het titelnummer het eerste is. Moest je een eerder depressief blackmetalwerkstuk verwachten dan ben je er toch aan voor de moeite. Het geheel klinkt eerder groots dan ingetogen en dat komt omdat heel wat verschillende lijnen op een ietwat chaotische wijze elkaar voor de voeten lopen in elke compositie. Er is heel wat doorleefde vocale variabiliteit. Er zijn akoestische gitaarpartijen, symfonische arrangementen en ik weet niet wat nog. Het is op zijn minst bijzonder intrigerend te noemen. Het geheel laat zich aanvoelen als klassieke black metal met snuifjes Solefald, Angizia, Shining en ik weet niet wat nog. Luister je goed naar de nummers dan zitten deze toch bijzonder goed en mooi in elkaar. De heer Antisozial heeft toch een meer dan behoorlijke muzikale kennis en etaleert dit zowel op toetsen, strijkers als op bijvoorbeeld saxofoon en ik weet niet welke instrument hij er nog bij trekt, een accordeon? Iets gelijkaardigs? Bijzonder intrigerend is ook het jaren ’80-gevoel dat ik krijg bij de elektronica die gebruikt worden in Rigor Mortis Epilogue.

Is dit Epitaph het laatste album van Aurora Disease? Volgens het meegeleverde schrijven zou dat zo maar eventjes kunnen. In ieder geval is deze release een die wel kan tellen. Het is geen klassiek aanvoelend depressief blackmetalplaatje. Er zit expressiviteit en avantgardisme in verwerkt. Ik noem het sterk!

Score:

85/100

Label:

Purity Through Fire Records, 2026

Tracklisting:

  1. Epitaph
  2. Alone
  3. Áedán
  4. Vortex
  5. As Time Bleeds Inot A Violent River
  6. Otherworld
  7. Rigor Mortis Epilogue
  8. Into Abyss

Line-up:

  • Antisozial – Zang, alle instrumenten

Links: