Messa spint het publiek om haar vinger in 013

Vorig jaar bracht Messa The Spin uit, waarop het geluid van de band een ander muzikale richting insloeg, met meer invloeden uit de gothic rock en postpunk. De plaat kreeg unaniem lovende kritieken en werd zelfs integraal gespeeld op Roadburn. Nu is de band terug met een reguliere clubshow, wederom in de 013. Friso Veltkamp doet verslag.

Messa was de afgelopen jaren al te zien op Samhain en vorig jaar dus te gast op Roadburn. Dat gebeurde destijds in de grote zaal, vandaag speelt de band in de Next. Die zaal is goed gevuld maar wordt net niet uitverkocht. Het publiek is een mengelmoes van Roadburnfans (de vele Roadburnkledij valt op) maar de band trekt ook weer wat meer alternatief publiek.

Maar wat zet je in het voorprogramma van een band als Messa? Een postpunkband? Een alternative metalband? Of toch een doomband, gezien de eerste platen van de hoofdband? Nou, er wordt gekozen voor The Night Eternal, en dit is een heavymetalband. Dat hoor je en, vooral, zie je ook.

De bandleden nemen tijdens  de nummers bij vlagen potsierlijke poses aan, de gitaarlijnen zijn enorm melodieus en de zang is een hoog gegil. Het hoort natuurlijk allemaal bij de muzikale stijl. Je hoeft overigens maar een blik op de leren hesjes van de band te werpen om te weten dat dit alleen uit Duitsland kan komen. Het oogt wat kitscherig, evenals de gouden microfoon van zanger Ricardo. Maar goed; de band speelt niet onverdienstelijk, tenminste als je van deze muziek houdt. En als je van solo’s houdt, want er wordt vanavond toch een potje gesoleerd. Daarbij helpt het wel dat het geluid prima in orde is: je kan alles goed horen, van de melodieuze gitaarpartijen tot de snik in de stem van Ricardo, die regelmatig besluit zonder mic te zingen of met een grunt een nummer aan te kondigen.

Er wordt overigens ook wel eens leentjebuur gespeeld. Zo heeft het intro van  de zelfverklaarde banger Caught In A Spell verdacht veel weg  van dat van I Was Made For Loving You van Kiss. Ach ja, het is onderhoudend voor een half uur.

Het intro van Messa duurt lang, tenzij je een enorme voorkeur hebt voor felle lichten en digitale drums. Wat een contrast met het begin van het eerste nummer. Wanneer de bandleden eenmaal hun instrumenten vasthebben en zangeres  Sara begint te zingen, is het bijna sereen te noemen. Wat een mooi breekbaar en zuiver geluid etaleert zij tijdens Babalon, een nummer dat langzaam opbouwt en zichzelf ontvouwt. Daar moet je dus even de tijd voor nemen, en dat doen mensen ook. Links en rechts zie je menigeen met gesloten ogen genieten. Die merken vervolgens  weinig van de lichtverandering na het nummer dat van rood naar blauw kleurt, een teken dat we naar een nummer van The Spin gaan.

Fire On The Roof is een meer uptempo nummer dan de opener, waarbij jammer genoeg duidelijk wordt dat het geluid vandaag niet helemaal lekker is afgesteld. De drums worden te hard versterkt en ook de bas staat veel te hard, waardoor de zang van Maria een beetje wegvalt en moeite heeft om er doorheen te komen. Dat is jammer, want zo heeft ze een beetje moeite om hoorbaar te zijn een intiem nummer als The Dress, dat je vandaag als een van de sleutelnummers kan beschouwen.  Het is een lang nummer waar veel in gebeurt. Aanvankelijk breekbaar en fragiel, om vervolgens minutenlang op te bouwen aan de hand van een duel tussen gitaar en synthesizer. Het werkt bij mij wat op de zenuwen, maar laat wel het muzikale vakmanschap horen van Messa.

De improvisaties volgen elkaar vaker op, de muzikanten nemen hiervoor de ruimte en krijgen die ook. Maria verdwijnt soms van het podium om de muzikanten hun werk te laten doen. Het toont ook wel aan dat elke muzikant in deze band even belangrijk is en zijn/haar aandeel heeft. Zo zijn de muzikale stukken bij vlagen psychedelisch te noemen, waarbij er veel ruimte is voor herhaling. Ik moet zeggen dat mijn aandacht, maar ook van het publiek, wat lijkt af te nemen. Maar de band neemt dan ook de tijd vanavond.

Als Maria eindelijk terugkeert met een bruiswater en rietje (of zou het toch bier zijn?) gaat het verder met Reveal, waarbij ze voor de verandering de microfoon ter hand neemt. Een mooie uitvoering die samen met het navolgende, van een meer uptempo groove voorziene Void Meridian, het sluitstuk vormt van vanavond. Tuurlijk keert de band terug, want Hour of the Wolf is de uitgesproken publieksfavoriet die nog gespeeld moet worden. Achter mij hoor ik een luide “Yes!” na de aankondiging van dit nummer. Messa laat dan ook deze toeschouwer, maar ook de rest van de zaal, voldaan achter. Al was anderhalf uur wel serieus op het randje.

Datum en locatie

9 november 2026, 013, Tilburg

Links: