De wereld staat in brand. Oorlogen, maatschappelijke onrust, politieke verdeeldheid en een planeet die langzaam naar de verdommenis gaat. Je zou denken dat er inmiddels genoeg redenen zijn om je ergens druk over te maken, maar gelukkig is daar Fleddy Melculy, dat op zijn vijfde langspeler L’Avocat du Diable eindelijk de problemen aansnijdt waar de mensheid werkelijk van wakker zou moeten liggen. Wielertoeristen, autocorrect en tributebands bijvoorbeeld. In de openingstrack 2026 wordt de toestand van de wereld nog even tegen het licht gehouden, waarna Jeroen Camerlynck en zijn kompanen de handschoen oppakken die anderen kennelijk laten liggen. Tien jaar na het inmiddels legendarische T-shirt van Metallica blijkt de voorraad alledaagse ergernissen nog altijd onuitputtelijk.
Wat in 2016 begon als een uit de hand gelopen grap, groeide in rap tempo uit tot een band die ook muzikaal serieus genomen wilde worden. Met het goud bekroonde debuut Helgië werd een stevige basis gelegd, waarna Fleddy Melculy zich ontpopte tot een graag geziene gast op de Belgische en Nederlandse festivalpodia. Tien jaar later is de formule in de kern nauwelijks veranderd. Camerlynck observeert zijn omgeving, ergert zich aan het gedrag van zijn medemens en giet die frustraties in Nederlandstalige teksten waarin sarcasme, overdrijving en een flinke dosis zelfspot elkaar voortdurend afwisselen.
Op L’Avocat du Diable blijkt de lijst met potentiële slachtoffers nog lang niet uitgeput. Naast de eerdergenoemde wielertoeristen en tributebands krijgen onder meer verkeersagenten, luie werknemers en mensen die voortdurend klagen een veeg uit de pan. Toch lijkt er ditmaal iets meer achter die eindeloze stroom verwensingen te zitten. Waar de eerste albums vooral draaiden om het uitvergroten van alledaagse ergernissen, klinkt in de nieuwe teksten steeds vaker een oprechte frustratie door over de mentaliteit van de hedendaagse samenleving. Camerlynck heeft het zichtbaar gehad met gemakzucht, onverschilligheid en mensen die vooral naar anderen wijzen wanneer er iets misgaat.
Neem bijvoorbeeld Doe Uw Werk en Dokter Dokter. Beide nummers draaien om een gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel. In het eerste geval krijgen mensen ervan langs die hun werkzaamheden niet naar behoren uitvoeren, terwijl in het tweede de draak wordt gestoken met werknemers die zich voor de meest onbenullige kwaaltjes ziekmelden. De situaties worden zoals gebruikelijk flink aangedikt, maar de onderliggende boodschap is helder: doe gewoon wat er van je verwacht wordt en maak het leven van anderen niet onnodig ingewikkeld.
Muzikaal laat Fleddy Melculy zich ondertussen niet zomaar in één hokje duwen. De band schakelt tussen de directe agressie van hardcore, de opgefokte snelheid van thrash metal en de loggere, groovende riffs van moderne metal. Soms wordt er in een moordend tempo doorheen gejaagd, terwijl op andere momenten juist een stevige groove het fundament vormt. Die afwisseling voorkomt dat L’Avocat du Diable één lange aaneenschakeling van vergelijkbare uitbarstingen wordt. Daarbij blijft de combinatie van agressieve, bijna uitgespuugde coupletten en nadrukkelijke refreinen een belangrijk handelsmerk. De band weet bovendien uitstekend hoe je een nummer compact en effectief houdt.
Interessanter wordt het wanneer Camerlynck zichzelf onderdeel van het probleem maakt. Stop Met Zagen is wat dat betreft een bijzonder treffende titel. De man die al tien jaar zijn brood verdient met klagen over alles en iedereen, is het namelijk helemaal beu dat iedereen voortdurend loopt te zeuren. Het is een heerlijke tegenstelling die precies blootlegt waar de humor van Fleddy Melculy om draait. Camerlynck weet doorgaans uitstekend hoe belachelijk zijn eigen verontwaardiging kan zijn. Het zou een stuk minder leuk worden wanneer hij zichzelf werkelijk als de morele scheidsrechter van de samenleving ging beschouwen.
Die zelfrelativering komt eveneens naar voren in Supernovashit, waarin Oasis en de wereld van tributebands onder vuur worden genomen. Het nummer raakt daarmee aan een onderwerp dat verder gaat dan een simpele afkeer van een bepaalde band. Wat maakt muziek authentiek? Waarom worden sommige artiesten op een voetstuk geplaatst? En wanneer verandert bewondering in kritiekloze verafgoding? Dat Camerlynck ondertussen zelf ook behoorlijk tekeergaat over de muzikale voorkeuren van anderen, maakt het geheel alleen maar vermakelijker.
Een ander vertrouwd doelwit duikt op in Complot (Pinker Part 2). Het oorspronkelijke Pinker van het debuutalbum ging over automobilisten die kennelijk niet weten waarvoor de richtingaanwijzer dient. Tien jaar later is die ergernis nog altijd niet verdwenen. Sterker nog, samen met gastzanger Alex Agnew wordt een verband gelegd tussen BMW-bestuurders en wielertoeristen. De suggestie dat het misschien wel om dezelfde mensen gaat, is natuurlijk volstrekt absurd, maar juist door zo’n onnozel uitgangspunt met overdreven ernst te behandelen, weet Fleddy Melculy zijn vertrouwde humor opnieuw te laten werken.
Ook Te Snel verdient een aparte vermelding, niet in de laatste plaats vanwege de bijdrage van Marco Roelofs, die als frontman van Heideroosjes al decennialang weet hoe je maatschappelijke ergernissen met een flinke dosis humor en een opgestoken middelvinger moet verpakken. Zijn aanwezigheid voelt dan ook als een bijzonder logische combinatie met Fleddy Melculy. Twee generaties Nederlandstalige herrieschoppers vinden elkaar in een nummer dat uitstekend past binnen het muzikale en tekstuele universum van de band. De samenwerking onderstreept bovendien dat achter alle flauwekul en zelfspot een gedeelde liefde voor stevige, ongecompliceerde muziek schuilgaat.
Toch schuilt in die herkenbare aanpak ook het grootste gevaar voor de band. Na vijf studioalbums weet je inmiddels behoorlijk goed wat je kunt verwachten. Er is een ergernis, die wordt tot groteske proporties opgeblazen en vervolgens met veel gevloek en een aanstekelijk refrein de wereld in geslingerd. Muzikaal worden daarbij verschillende invloeden vakkundig verwerkt, maar zelden op een manier die werkelijk verrast. De nummers zijn direct, strak en energiek, alleen beklijven ze niet allemaal even sterk. De humor blijft geregeld vermakelijk, maar het verrassingseffect van de eerste jaren is onvermijdelijk wat verdwenen.
Dat betekent niet dat Fleddy Melculy zichzelf volledig opnieuw moet uitvinden. De band heeft een eigen identiteit opgebouwd en beschikt over een publiek dat precies voor deze combinatie van agressie, herkenbaarheid en absurde humor komt. Het zou vreemd zijn wanneer Camerlynck plotseling zou besluiten om zijn maatschappelijke beschouwingen in bedachtzame, poëtische teksten te verpakken. Tegelijkertijd mag van een vijfde album best worden verwacht dat er af en toe iets gebeurt wat de luisteraar niet al drie platen geleden zag aankomen.
L’Avocat du Diable is daarmee een degelijk album geworden waarop Fleddy Melculy precies doet waar men goed in is. De verschillende muzikale invloeden zorgen voor voldoende afwisseling, de teksten leveren regelmatig een glimlach op en aan energie ontbreekt het geen moment, maar de echte verrassingen blijven uit en niet iedere grap of muzikale uitbarsting is even memorabel. De band klinkt nog altijd als de kwajongen die overal tegenaan schopt, alleen begint die kwajongen inmiddels verdacht veel op een boze volwassen man te lijken.
De wereld zal door L’Avocat du Diable niet veranderen. De oorlogen zullen doorgaan, de aarde zal blijven opwarmen en de politieke verdeeldheid zal er niet minder op worden, maar zolang wielertoeristen de openbare weg blijven terroriseren, autocorrect onze berichten blijft verminken en tributebands het origineel proberen te evenaren, heeft Fleddy Melculy in ieder geval nog genoeg werk aan de winkel. Of dat over tien jaar muzikaal nog even interessant is, valt te bezien. Voorlopig is de advocaat van de duivel in ieder geval nog lang niet uitgesproken.
Score:
66/100
Label:
Sony Music, 2026
Tracklisting:
- 2026
- Get The Fok Op
- Dokter Dokter
- Schrijf Het Zelf
- Complot (Pinker Part 2)
- Stop Met Zagen
- Spook In Mijn Phone
- Supernovashit
- Doe Uw Werk
- Te Snel
- No Sleep Till Brussels
- Bad Trip
Line-up:
Jeroen Camerlynck – Zang
Bart Govers – Gitaar
Tim Toegaert – Gitaar
Sybren Camerlync – Basgitaar
Levy Dedobbeleer -Drums
Links: