Veilburner – All That Glimmers Is Gloam

Geschreven door op 17-10-2026 om 16:05.

Alweer een nieuw album van Veilburner? Ja, het Amerikaanse blackmetalduo timmert sinds 2014 stevig aan de weg. All That Glimmers Is Gloam is alweer de negende worp voor de band en verschijnt na minder dan elf maanden wachten na nummer acht. Dat album, Longing For Triumph, Reeking Of Tragedy, was mijn kennismaking met de band en blijft wel mijn favoriet. Dat album klonk als een gewaarwording van verboden kennis en was niet ver verwijderd van een schizofrene psychose. De band leek met zijn technische en hondsdolle stijl van black metal de luisteraar te willen verjagen of op te vreten. Soms gaat dat album op het komische af door zijn extremiteit, maar verborgen daaronder ligt een visie die uiterst uniek blijkt als je je geestelijke gezondheid op durft te offeren. All That Glitters Is Gloam dient als de volgende stap van dat ritueel.

Als je nog nooit een Veilburner-album hebt gehoord en je je afvraagt hoe het klinkt, raad ik je aan om even naar die albumhoes rechts onderin te kijken. Die geeft je een behoorlijk goed idee van de manische stijl die de band hanteert. Zo klinken nummers als Oblivion Is Yours To Labyrinth of Vitriolic Hiss met kronkelende en spartelende gitaren en drums die bijna komisch zijn in hun techniek als Veilburner pur sang. Gooi daar nog eens de onvoorspelbare vocalen overheen van Mephisto Deleterio en je kan de veiligheid van de luisteraar niet meer garanderen. De man heeft een ontzettend bereik met een stemgebruik van jewelste. Grunts recht uit het riool, spastisch gekrijs, manisch gesproken tekst en een bezeten geroep vinden elk hoekje in de mix met allerlei effecten eroverheen. Het voelt desondanks niet uitvoerig gerepeteerd. Eerder alsof de man voor de microfoon is gezet, de muziek aan is gezet en hij zich heeft laten grijpen door iets onbegrijpelijks. Het is onmiddellijk herkenbaar en uniek.

Zijn teksten kan ik ook zeer waarderen: vol met symboliek, verhalend en provocatief. Taal zelf lijkt in te storten onder de openbaringen die hij oreert. Zelfstandige naamwoorden zoals “Chasm” of “Spectre” worden met vervreemdend effect vervormd tot werkwoorden. Ik waardeer ook zeker de inversie van het eeuwenoude spreekwoord “All that glitters is not gold” voor de albumtitel. Er komen zelfs verwijzingen langs naar het vorige album als je ineens weer de zin “Do not summon what you cannot possess” langs hoort komen op Here Is Thine Sabbath, So Mote It Chasm. Veilburner benadert elk album als een nieuw hoofdstuk in een groter oeuvre en die focus voel je.

Desondanks durf ik te zeggen dat dit album een stuk makkelijker te benaderen is dan zijn voorgangers. Tuurlijk, All That Glimmers Is Gloam wil niks liever dan je kop van je romp trekken, maar ik merk hier toch een nog sterker gevoel voor melodie, atmosfeer en experiment dan de band hun eerdere output. Met Here Is Thine Sabbath, So Mote It Chasm luidt de band een album in dat opmerkelijk meer heeft met melodie en opbouw. Het nummer houdt zich vast aan herkenbare, doch vreemde gitaarlijnen, terwijl de drums daaronderuit proberen te ontsnappen. Richting de tweede helft krijgt het nummer zelfs een epische toon. Dat is niet ongepast voor Veilburner, maar ook niet geheel bekend terrein. Afsluiter en titelnummer All That Glimmers Is Gloam voert die epische toon ook met volle verve uit en maakt zonder tegenspraak duidelijk waarom uitgerekend dat de titel van het album is geworden. Phænomena Obscura houdt zich bijna de gehele tijd vast aan dezelfde structuur en terugkerende loopjes, terwijl het de band toch lukt om daar constant variatie in te blijven pompen.

De experimenten bereiken hun hoogtepunt op Dis’ Obedient Woe. Dat is namelijk een… ballade? Van deze band? De langzame drums houden zich in, de synths spelen melancholische lijntjes en het geschreeuw blijft achterwege voor een lage en roestige zangstem. De gitaren blijven stil naast wat melodie en een emotionele, bluesy solo aan het einde. Het druipt van de atmosfeer en melancholie, terwijl het zo een andere kant van deze band zijn geluid belicht. Het is zo anders dan wat ze normaal doen en toch… gewoon zó herkenbaar Veilburner. Door deze terughoudendheid komen de deathmetalriffs van Of Godslave And Blood Mortar tien keer harder aan. Dat was al een van de hardste nummers op het album, maar daar merk je nu veel meer van.

 
De productie op het album is goed, al is het wat vlak. Het is me allemaal soms té strak. Vooral de drums klinken voor mij nog steeds té duidelijk als geprogrammeerde drums. Ik denk dat het de band goed zou doen om eens een menselijke drummer de stokjes in de handen te duwen. Het klinkt mij, vooral tijdens de blastbeats, gewoon wat te houterig en beheerst. De gitaren zijn echter weer een highlight. Catchy, kronkelend, transcendentaal, mysterieus, giftig en met een paar van de uniekste geluiden en lijntjes die ik ooit heb gehoord. Golgothic Holocaust is (nog) een hoogtepunt op het album met headbangriffs die afwisselen met gitaargeluiden alsof Chrisom Infernium vastberaden is zijn instrumenten uit elkaar te scheuren. Het album blijft lekker onvoorspelbaar en als de vijftig minuten erop zitten, voelt het onverwachts snel gegaan.

Ondanks de razendsnelle output van deze band rijpt hij als een goede wijn. Naar mijn mening worden ze met elk album beter. All That Glimmers Is Gloam dient als nieuw hoogtepunt van het creatieve oeuvre van het duo. De plaat houdt zich op een goede manier iets meer in dan zijn voorgangers, waardoor het creatieve vuur alleen maar verschroeiender wordt. Een album om gek op te zijn en gek van te worden.

Score:

90/100

Label:

Transcending Obscurity Records, 2026

Tracklisting:

  1. Here Is Thine Sabbath, So Mote It Chasm
  2. Oblivion Is Yours To Labyrinth
  3. Vitriolic Hiss
  4. Phænomena Obscura
  5. Dis’ Obedient Woe
  6. Of Godslave And Blood Mortar
  7. A Séance To Spectre
  8. Golgothic Holocaust
  9. All That Glimmers Is Gloam

Line-up:

  • Mephisto Deleterio – Instrumenten, vocalen
  • Chrisom Infernium – Vocalen

Links: