Na een hectische werkweek is het altijd weer lekker wanneer de vrijdag is aangebroken, om het allemaal even een tandje rustiger aan te kunnen doen. Wat is er dan toepasselijker om jezelf naar Haarlem te begeven waar Allegaeon, Gorod en Halysis zullen optreden? De Europese tour heet “Tech It Easy” en dient dus uitstekend als weekafsluiter. Deze kans laat schrijver JohannesV zich als fervent technerd (van IT heeft de man overigens geen kaas gegeten) niet ontschieten en begeeft zich naar het gezellige Patronaat.
In een halfgevulde zaal in stage twee mogen de Finse krijgers van Halysis ons warm draaien voor het latere geweld. De band staat hier op het podium omdat het origineel geplande Abysmal Dawn wegens ziek en zeer af moest zeggen. Persoonlijk vind ik dat jammer want die band had ik graag gezien. En dat gevoel van jammer ben ik door het optreden van Halysis niet helemaal kwijtgeraakt.
Of je iets goed vindt, of iets goed is, is natuurlijk een wereld van verschil. Hier heeft het te maken met het gevoel dat de muziek bij me oproept ten opzichte van de technische capaciteiten van de muzikanten. Uiteraard verklap ik natuurlijk meteen al waar dit verslag heen gaat. De complexe mix van melodische death metal, metalcore en heavy metal wordt met passie en technisch vernuft de zaal in geslingerd. Het voor vanavond vierkoppige Halysis wordt geleid door een blonde langharige leadzanger die zich voornamelijk bedient van cleane vocalen en af en toe laat hij zijn stem wat krassen. De band probeert met vocale tegenstellingen een beklemmende sfeer te creëren door clean en grunts als strijdende Vikingen te laten horen. Hierbij produceert de bebaarde gitarist de gorgelende geluiden.
De muziek zelf is een rijke schakering aan stijlen en is behoorlijk onvoorspelbaar. Dat spreekt voor de band, het gaat van blastbeats naar melancholisch rijke stukken en van kopstemmige gezang naar grunts en weer terug. De drummer is vakkundig en zorgt voor het nodige venijn zonder steeds in een technisch huzarenstuk te belanden. Simpel doch effectief.
Na het laatste nummer ren ik echter niet direct naar de merchstand om alles te kopen wat ze in de aanbieding hebben. Naast de overduidelijk aanwezige technische kwaliteiten en de kunst om bijzondere nummers te schrijven ben ik van mening dat het wel vreselijk clean is allemaal. Het raakt niet, het schuurt niet en het is me niet bruut genoeg. En ik denk dat hiermee de vraag beantwoord is die ik aan het begin stelde. Technisch goed, gevoelsmatig minder.
Dan is het de beurt aan het Franse Gorod. Een band waar ik alle platen van heb en pas nu voor de tweede keer ga zien. De band waarvan ik verbaasd ben dat hij niet groter is dan dat hij is. De band die technische death metal speelt en zich geen enkele artistieke beperking oplegt. De muziek die de mannen produceren heeft zich gaandeweg de acht langspelers geëvolueerd van brute technische death metal tot een progressieve vorm van technisch hoogstaande metal. Dit komt het best tot uiting op de laatste plaat, The Ember Gone. Zanger Deyres heeft al eens aangegeven dat de band geen twee dezelfde platen wil maken en dat zorgt voor afwisseling en muzikale progressie. Maar dat zorgt er ook voor dat het gebrek aan voorspelbaarheid, en zelfs aan iets van herkenbaarheid, het lastig maakt een grote schare fans aan je te binden. Cannibal Corpse is zo’n band waarvan je gewoon van tevoren precies weet wat je krijgt. Prima verder. Wat je wel kan verwachten van Gorod is technische superioriteit. Op elk vlak. Wat is deze band goed! Ergens gun je de mannen de roem en faam die bij een grote band hoort, maar tegelijk roep ik: “doe het niet!” Blijf de liefhebbers die jullie zijn en blijf je eigen artistieke pad bewandelen en laat commercie je daar niet bij in de weg staan.
En dat ze liefhebbers zijn, blijkt al meteen tijdens de start van het optreden. Even met de gezichten naar de drums gericht en drummer Diers die alle bandleden een fist bump geeft, net als een sportteam dat even samen komt om de teamspirit te bewaken. Gedurende de gehele set spat het plezier van het gezicht af en is de lach niet van hun gezichten te timmeren. Ja, dit is een band die met passie speelt. Met een set die ons door een groot deel van het oeuvre leidt krijgen we ook een zeer goed overzicht van de verschillende ontwikkelingen die de band heeft doorgemaakt. Met de hardere nummers als We Are the Sun Gods, The Axe of God, Birds of Sulphur en The Orb worden we getrakteerd op de waanzinnige mix tussen bruutheid en technische hoogstandjes die de band zo goed beheerst. Via het al wat meer progressieve Æthra, waarvan we twee nummers te horen krijgen, naar het meest recente plaatje The Ember Gone. Drie nummers van deze laatste krijgen we te horen en zijn voor ondergetekende de eerste kennismaking met de nieuwe plaat. Overduidelijk zijn de schavende brute elementen minder maar het technische aspect is nog immer in hoge mate aanwezig. Een mooie mix wordt er aangeboden vanavond. Ik ben benieuwd naar de gehele plaat die ik ter plekke aangeschaft heb.
Wat ik toch nog even graag extra wil benadrukken zijn dus die technische capaciteiten, mocht dat al niet duidelijk zijn uit mijn eerdere verhaal. Helaas vervallen de nuances een beetje in de geluidsafstelling vanavond maar goed, je zit niet thuis met je koptelefoon naar een studioplaat te luisteren. Naast de fijne zang die moeiteloos wisselt tussen grunt, schurend en clean is elke muzikant een ware artiest in zijn vakgebied. De bassist, die met de fluorescerende omlijsting van zijn instrument als een dolle over het podium gaat en daarbij zijn smeuïge basloopjes zo gemakkelijk uit de boxen weet te laten vloeien. Het gitaarspel is zo fenomenaal knap en de mannen switchen zo soepel van brute death metal naar zielroerende pracht door fijnbesnaarde solo’s de zaal in te slingeren.
Tevens zijn we getuige van het gebruik van een heel bijzonder instrument. Tijdens een van de nummers van de nieuwe plaat worden de meeste riffs gespeeld op een gitaar welke twee gitaarhalzen bevat die rechtop als een V op het podium is geplaatst, als een machtig vredesteken. De snaren zijn echter gericht op de zaal en de gitarist kan dus niet zien wat hij speelt, en doet dat ook nog eens dubbelhandig. Hoezo knap? En als we dan toch aanbeland zijn bij ledemaat-onafhankelijkheid wil ik ook echt de drummer even naar voren halen. Wat een monster. Als een ware circusartiest weet hij met een wilde, polyritmische potpourri de technische capriolen van de band aan elkaar te rijgen. Wat een geweldig concert weer van deze mannen!
Dan het machtige Allegaeon! Uiterst gespannen heb ik uitgekeken naar mijn eerste live kennismaking met de band. Ik had de eer om het laatste album te bespreken, The Ossuary Lens, en was weer erg onder de indruk. Net als de hele discografie van deze band. Ook Allegaeon bedient zich van de technische variant van death metal en schaamt zich ook niet om de nodige progressieve elementen in de mix te gooien. De band heeft recent de originele zanger uit den beginne weer in de armen gesloten en zodoende heeft zanger Riley McShane weer plaats gemaakt voor een dolenthousiaste Ezra Haynes.
Ezra weet het publiek prima te vermaken en heeft duidelijk zin in vanavond. Met zijn raspende, doch verstaanbare zang geeft hij Allegaeon zijn karakteristieke stemgeluid van weleer terug. Met een selectie nummers uit de meeste albums geeft de band een kleurrijk overzicht van de beginperiode tot de meeste recente LP. Wat ik het knappe van een band als Allegaeon vind is dat het een hele goede balans weet te vinden tussen technisch superieure instrumentbeheersing, het inbrengen van progressieve ideeën, sterke nummers schrijven en tegelijk agressief overkomen. Al gauw verzandt technische death metal in fretboard masturbatie, of klinkt het geheel veel te clean. Deze valkuilen omzeilt de band kundig.
Met een tiental songs worden we getrakteerd op een zogenoemde bloemlezing van oude en nieuwe nummers en ook hier vind ik het geluid niet optimaal om alle technische nuances te horen. Dit valt me vooral op wanneer het nummer The Swarm wordt gespeeld. Dit is verreweg het meest opzwepende wat de band ooit heeft geschreven en is een thrashmetalsong pur sang. Dit is er een in de categorie “we breken de zaal af tot op het fundament”; de zaal bleef echter merkwaardig rustig. Voor de volledigheid hier een clip ter uwer beoordeling.
Uiteindelijk sluit de band het optreden af met Proponent for Sentience II – The Algorithm en zit dit avondje technisch meesterschap erop. Met een ietwat mindere openingsband en twee bands die zich mogen rekenen tot de top van het brute technische metallandschap is het een meer dan geslaagde avond geworden.
Met dank aan Maureen en de bands voor het mogen gebruiken van de plaatjes, sluit ik af en begeef ik me naar huis, nog volledig nagenietend van het heerlijke gevoel in mijn oren na de fluwelen noten die mijn oorschelpen deze avond masseerden.
Datum en locatie
18 september 2026, Patronaat, Haarlem
Foto's:
Instagram: Maureensfocus
Link: