De woelige baren zijn veranderlijk. The Ocean leek zich daar de laatste tien jaar niet al te veel van aan te trekken, want de bezetting was lange tijd behoorlijk stabiel… Totdat in 2024 maar liefst drie leden bandleider Robin Staps meedeelden dat het voor hen (en misschien ook voor hem, lees ons interview met Robin) genoeg was geweest. Het waren ook nog eens niet de minsten. Meest opvallende ‘Sjaak Afhaak’ was charismatische frontman Loïc die met zijn emotionele vocalen en maniakale podiumpresentatie (de man brak eens tijdens een show twee benen finaal door midden toen hij slecht landde) het collectief meer dan een decennium lang een duidelijk gezicht gaf. Tel daarbij op het vertrek van drummer Paul Seidel die met zijn ragfijne ritmiek en donderende mokerslagen de altijd al aanwezige dynamiek nog verder verbreedde. Je zou voor minder de handdoek gooien. En toch is hier het nieuwe album Solaris.
Dat The Ocean in de kern nog steeds een collectief is mag geweten worden, want Robin is verder gegaan dan het simpelweg vervangen van ‘poppetjes’. Deels door toeval keert The Ocean Collective terug met niet twee maar drie gitaristen en met niet één, maar twee vocalisten. En dat geeft natuurlijk mogelijkheden. Mogelijkheden die de band op Solaris uitgebreid onderzoekt en benut. De natuurlijke klankkleur van de stem van nieuwe zanger Enrico zit in essentie vrij dicht bij die van Loïc. Ook hij kan aardig wat warmte leggen in de rustiger stukken, terwijl hij in de zware stukken verwoestend kan uithalen. Daarmee heeft Robin de basis alvast gedekt en is duidelijk dat de band ook in de nieuwe bezetting de oude nummers live goed zal kunnen brengen. Zangeres Lane is een heel ander verhaal. Haar stem, die in sommige nummers vooral als inkleuring wordt gebruikt, is scherper, emotioneler en bij vlagen ronduit maniakaal. Om te weten welke gekte zij toevoegt brengen, hoef je alleen maar eens te zien hoe Lane briesend en vol afschuw de camera inkijkt in onderstaande versie van Belligerence, live opgenomen in een studio in Marokko. De invloed van nieuwe gitarist Emmanuel Jessua denk ik vooral te kunnen horen in de rustige zenpassage in Simulacra die sterk het stempel van zijn andere band Hypno5e lijken te dragen
Hoewel Robin in het interview vertelt dat de basis van de muziek geschreven is zonder het vastomlijnde idee van de film als thema, is er wel degelijk sprake van “cinema zonder beelden” (zoals Steven Wilson zijn nieuwe plaat vorige week bij een luistersessie aankondigde). We horen een rustige introductie die je langzaam het muzikale verhaal inleidt en een gedetailleerde tweede act waarin het verhaal en de sfeer in meerdere lagen uiteen worden gezet en die uitmondt in de woedende climax die Belligerence heet. Het is voor mij gelijk het prijsnummer van de plaat waarin de nieuwe bezetting – op alle cilinders vurend – laat horen wat zij allemaal in de mars heeft. De afsluitende derde act vervolgens lijkt wat minder focus te hebben. Ultima Esperanza is nog een heel fraaie song met vele thema’s die zoeken naar houvast (een belangrijk thema in de film) en een glansrol voor Lane.
Tot en met Ultima Esperanza ben ik ervan overtuigd dat ik de plaat van het jaar aan het luisteren ben. Rijk, vol dynamiek en meeslepend op een wijze die ik in 2026 nog niet hoorde. De titel van de song (laatste hoop) heeft voor mij echter een dubbele lading: daarna lijkt The Ocean wat uit het eigen verhaal en het eigen geluid te vallen met het krautrockende Milk Of My Dreams en 51°28′30″S, 73°6′11″W dat het thema van zijn voorganger voortzet maar dan met een elektronische (dance)beat eronder. Ik hoor er wel wat U.N.K.L.E. in. Nu vind ik dat nog wel een aardige band/act, maar hier missen de songs aansluiting met de sterke (en rijkelijk rockende) eerste zes songs. Ik begrijp dat Robin juist op Milk Of My Dreams heeft samengewerkt met Tangerine Dream. Dat zal voor hem een droom zijn die uitkwam, maar deze wat leger klinkende tracks zijn een wel heel grote breuk met wat daarvoor kwam. Ach, dat zal misschien net een van de gedachten zijn die erachter zit…
Zo, dat is uit de weg. Nu naar de eerste zes veelal magistrale songs die dichter bij het gekende geluid van de band liggen. Behalve het dromerige intro 52°30’11″N, 13°26’12” (de coördinaten van de studio van de band in Berlijn) zijn dat lange tot zeer lange songs. Het magisch mooie Simulacra tikt zelfs boven de zeventien minuten af. Daar komt nog bij dat in elk van die songs zoveel lagen, dynamieken en thema’s worden ontvouwt, dat zij individueel gemakkelijk genoeg ideeën bevatten voor een heel album. Dat is knap, maar zal ook betekenen dat sommige luisteraars midden in een song verdwaasd om zich heen kijken waar ze zich nu eigenlijk bevinden. Gelukkig is er hulp in de vorm van die gekende The Ocean-haakjes: gitaar- of zanglijnen die je bij de eerste keer meenemen alsof je ze al je hele leven kent, maar nog moest tegenkomen. Juist die haakjes miste ik wat bij Holocene, zodat nu al duidelijk is dat ik Solaris veel vaker zal draaien dan die voorganger. Sterker nog, dat heb ik nu al gedaan.
Pfoe, wat en rit! En dan naar de conclusie… Die moet toch wel zijn dat Solaris een groots en meeslepend werk is geworden. Een werk dat misschien wat tijd vraagt, maar genoeg aanknopingspunten bevat om steeds maar weer op te leggen en elke keer weer tot meer begrip en liefde voor de plaat te komen. Of dat begrip en die liefde ook nog zullen komen voor de laatste twee nummers is nog wel ernstig afwachten. Vandaar die net geen 9 hieronder. Voor nu ben ik alvast heel benieuwd wat het gaat brengen wanneer de band begin 2027 de Lage Landen aandoet.
Score:
89/100
Label:
Pelagic Records, 2026
Tracklisting:
- 52°30’11” N, 13°26’12“ E
- Departure Song
- Light Pollution
- Simulacra
- Belligerence
- Ultima Esperanza
- Milk Of My Dreams
- 51°28’30” S, 73°6’11”
Line-up:
- Robin Staps – Gitaar, vocalen
- Mattias Hägerstrand – Basgitaar
- Jordi Farré – Drums, percussie
- Enrico Tiberi – Vocalen, keyboard
- Lane Shi – Vocalen
- Emmanuel Jessua – Gitaar
- Marco Gennaro – Gitaar
Links: