Hippotraktor – Annihilist

Geschreven door op 01-10-2026 om 19:00.

In een steeds verder verstoorde wereld is het prettig om enigszins houvast te hebben om niet verder af te glijden. Daarbij kunnen we in dit geval rekenen op Hippotraktor, dat na twee jaar zijn derde album uitbrengt met wederom precies zeven nummers. En ook nu wordt dit nieuwe werk binnen de stal van Pelagic Records uitgebracht door deze Belgische raspaarden uit Mechelen. Daar zit toch verdomd bruisend water in de leidingen! Verder pakken we het verhaal weer op dat Hippotraktor op de vorige twee albums al had vormgegeven. We volgen ditmaal onze naamloze protagonist in een beter begrip van de cyclische aard van het bestaan, waarbij er wordt opgestaan tegen de goddelijke macht die dit heeft veroorzaakt, aldus het bijgeleverde promomateriaal.

Hoewel Hippotraktor zelf aangeeft liever niet in een hokje geplaatst te willen worden, kunnen we de muzikale invulling toch zeker in de hoek van de post-metal plaatsen. De band zit niet voor niets bij Pelagic Records; in het labellandschap toch de drijvende kracht binnen dit subgenre. De muziek laat zich dan ook goed vergelijken met de labelgenoten van The Ocean, Hypno5e en, hoe kan het ook anders, met Psychonaut (waar zanger Stefan de Graef ook de plek achter de microfoon inneemt). De vorige twee albums Meridian en Stasis werden hier al besproken en van lovende woorden voorzien. Dat maakt de verwachtingen hooggespannen voor dit nieuwe werk. Ook zo benieuwd of die waargemaakt gaan worden of volledig vernietigd?

Vergeet alle bovenstaande prietpraat hierboven echter, want Hippotraktor is zoals het annihilisme (of meer metal geformuleerd als ‘’vernietigingsleer’’) verkondigt niet op zoek naar verzoening, maar naar algehele destructie. Hoewel de intrigerende post-metal van dit getalenteerde vijftal ook zeker zijn kracht kent in dynamische verschuivingen met ingetogen breekbaarheid, kunnen we niet anders stellen dan dat hier ook een portie muzikale spierballentaal tegenover staat. Weest bereid om verpulverd te worden door Hippotraktor! Luister bijvoorbeeld eens naar die bruut hakkende riffs op Courageous Apathy of naar de totale overrompeling op Builder Of Eden. Wat een drijvend geweld. Ook Oblivion Walker kenmerkt zich door een zeer dwingende ritmesectie met djenty Meshuggah-riffs, staccato drumwerk en een brute uitsmijter. De rauwe uithalen van Stefan de Graef liggen flink bovenop de muziek en geven de stevige passages op het album daarmee een zeer intense sfeer mee. Door continue stuwende krachten en het opbouwen van dreigende atmosferen, weet Hippotraktor heuse muzikale kathedralen op te trekken van epische grootsheid. Dit is ook goed te horen op de opener I Breathe. I Am. De volle productie zorgt op de juiste momenten voor een kolossale muur van geluid, waarmee je als luisteraar volledig wordt weggeblazen.

Het is echter niet alleen maar vernietiging dat op het programma staat. De oplettende lezer had natuurlijk al gezien dat in de vorige alinea precies de eerste vier nummers zijn benoemd, waarmee het muzikale zwaartepunt ook zeker in het eerste deel van het album ligt. Het titelnummer Annihilist vormt hierin het omslagpunt met ingetogen post-rock op een licht progressief bedje, dat sterk doet denken aan het laatste album van Psychonaut. Ook Everything Is Permissible past goed in dat vergelijkingskader en krijgt de meest eigenzinnige invulling mee, waarbij de frivole gitaarmelodieën en gevoelige zanglijnen de blikvangers zijn. Bij uitstek komt hier, net als op veel andere plekken op het album, de samenzang met nieuwkomer Kristof Du Jardin prachtig tot zijn recht. Het vertrek van zijn voorganger Sander Rom (verder bekend van L’Itch) leek in eerste instantie een groot verlies, maar de overgang naar zijn opvolger had haast niet minder geruisloos kunnen verlopen. Als we het dan toch over de vocalen hebben, dan moeten we de kwaliteitsinjectie door middel van de bijdrage van Loïc Rossetti (ex-The Ocean) nog even benoemen op het eerder besproken Builder Of Eden.

De afwisseling tussen intense zwaarte en delicate momenten van reflectie zorgt voor een prettige dynamiek op dit Annihilist. De geliefde kenmerken van Hippotraktor van de vorige twee albums blijven hiermee dus fier overeind en we krijgen in basis geen stijlwisseling op dit nieuwe album. Het zit nu echter juist precies in de verfijning in het inzetten hiervan, die Annihilist tot een zeer prettige luisterervaring maakt. De vernuftige songstructuren hebben hierbij zelfs een opwaardering gekregen, waarbij interessante wendingen en onverwachte ritmiek regelmatig de kop opsteken. Iets dat al sterk naar voren kwam op de eerste uitgebrachte single A Different Now, maar ook op I Breathe. I Am en Builder Of Eden komt dit prominent naar voren. Het sterke drumwerk van Lander de Nyn mag hierbij ook niet onbenoemd blijven, aangezien dit een flinke stempel drukt (of drumt) op de algehele ervaring.

Perfectie bestaat niet in het leven, maar wat Hippotraktor laat horen met Annihilist komt daar toch verdomd dicht bij in de buurt. Het heeft me altijd enigszins verbaasd dat de band toch wat in de schaduw van Psychonaut lijkt te opereren, in ieder geval afgaande op de type concertzalen en plaatsing op de festivalposters. Wellicht vanwege de kortere bestaansduur van de band of toch door een ietwat onconventionele bandnaam? Voorspellingen doen is altijd riskant, maar in dit geval kan het haast niet anders dan dat dit op zijn minst gelijk getrokken zal gaan worden. Wat een album! Voer voor de jaarlijsten dit!

Score:

91/100

Label:

Pelagic Records, 2026

Tracklisting:

  1. I Breathe. I am
  2. Courageous Apathy
  3. Builder Of Eden
  4. Oblivion Walker
  5. Annihilist
  6. Everything Is Permissible
  7. A Different Now

Line-up:

  • Stefan de Graef – Zang
  • Kristof Du Jardin – Gitaar, zang
  • Chiaran Verheyden – Gitaar
  • Jakob Fiszer – Basgitaar
  • Lander de Nyn – Drums

Links: