Ravaged By The Yeti is een driemansband uit Zweden en Amerika. Op voorhand zou je alvast geloven dat dat een mooie combinatie oplevert, want het eerstgenoemde land staat vaak garant voor een portie heerlijke death metal en in Amerika wordt deze muziek vaak geserveerd met veel groove. Opvallend is verder dat er in de line-up twee ex-Massacre leden zitten: gitarist Rogga Johansson en bassist Mike Borders hebben beiden een verleden in die band. De bandnaam doet vermoeden dat het trio zichzelf niet al te serieus neemt waar het de teksten en het algehele concept aangaat.
Maar goed: het idee is helder. Yeti’s, sneeuw, bloed, ijspegels en mensen die kennelijk vrijwillig in gebieden komen waar zelfs de plaatselijke geiten een winterjas dragen. Na Apex Predator uit 2023 is er nu Snowbound Horror, het tweede album van het gezelschap. Waar Apex Predator nog een flinke scheut grindcore toevoegde, kiest Snowbound Horror nadrukkelijker voor ouderwetse death metal. Elf nummers, bijna 35 minuten en aanzienlijk meer ruimte voor riffs die niet meteen na twintig seconden alweer plaatsmaken voor de volgende aanval. Daarmee is dit album minder spannend geworden dan zijn voorganger.
Opener Vengeance In Fur maakt direct duidelijk waar we staan. Lage gitaren, zware drums, een dreunende bas en Rogga die klinkt alsof hij zojuist een diepvrieskist met menselijke ledematen heeft opengetrokken. Het is vooral Amerikaans aandoende death metal: veel midtempo, veel groove en riffs die liever een schedel verbrijzelen dan een schoonheidsprijs winnen. De vergelijking met Massacre ligt daardoor behoorlijk voor de hand. Niet alleen vanwege Johansson en Borders, maar ook door de manier waarop de nummers worden gebracht. Dit is geen death metal die je bij de hand neemt om je vervolgens via allerlei technische omwegen naar een verrassend einde te brengen. Nee, hier wordt de deur ingetrapt, wordt er een stoel op je hoofd kapotgeslagen, je halve meubilair aan gort geslagen en weer verder gegaan. Fans van de oude Amerikaanse school (en dan met name de groovende variant) zullen zich hier uitstekend thuis voelen.
Toch is Snowbound Horror niet simpelweg een Massacre-plaat met een verdwaalde sneeuwman op de hoes. De Zweedse hand van Johansson blijft duidelijk hoorbaar. Vooral in de snellere passages komt er meer beweging in het materiaal. Human Spoil en By The Hands Of The Beast laten zien dat de grindwortels van Apex Predator niet volledig zijn begraven onder drie meter sneeuw. Toch is het over het algemeen de groove waar de nummers het van moeten hebben. As Fangs Go Deep is daar een goed voorbeeld van: een riff wordt stevig ingezet en vervolgens wordt gekeken hoelang die overeind blijft staan zonder dat de spanningsboog te kort wordt. Het is allemaal niet bijzonder ingewikkeld, maar dat hoeft ook niet. Death metal is geen sollicitatie voor de technische universiteit.
Het grootste verschil met Apex Predator is dat Snowbound Horror meer als een album voelt. De voorganger had met zijn 24 nummers iets weg van een vleesverwerkingsbedrijf dat vergeten was de lopende band uit te zetten. Leuk, lomp en effectief, maar ook nogal massaal, waarbij er vooral eenheidsworst wordt geproduceerd. Snowbound Horror heeft meer focus. De nummers krijgen wat meer ruimte en de band heeft duidelijker voor één muzikale richting gekozen. Het nadeel daarbij is dat de plaat soms wel érg consequent is.
Na een tijdje begint de sneeuwstorm namelijk in alle nummers op elkaar te lijken. Er zijn verschillen in tempo en hier en daar duikt een lead op, maar het aantal riffvormen dat de band gebruikt lijkt ongeveer even groot als het aantal menselijke overlevenden in de teksten. Beast Prey ligt bijvoorbeeld gevaarlijk dicht tegen As Fangs Go Deep aan en tegen het einde begint de formule toch wat sleets te worden. Dat is jammer, want wanneer Ravaged By The Yeti iets meer melodie of sfeer toelaat (zoals in They Came Through The Cold) blijkt dat er best wat meer rek in het materiaal zit. Daar ontstaat iets meer karakter en blijft de aandacht beter hangen. De titeltrack doet vervolgens wat je op basis van de titel verwacht: hij klinkt alsof je met sneeuwkettingen om je nek door een bergpas probeert te lopen.
Ravaged By The Yeti neemt zichzelf duidelijk niet al te serieus en dat is maar goed ook. Een band die elf nummers lang over de gruwelijke gevaren van de Yeti zingt, moet je vooral niet gaan vertellen dat ze conceptueel onvoldoende diepgang hebben. Het beest woont op een berg. Hij eet mensen. Er ligt sneeuw. Einde verhaal. Muzikaal is het gelukkig serieuzer dan de naam doet vermoeden. De productie is zwaar en duidelijk, zonder het materiaal volledig glad te strijken. De bas van Borders krijgt behoorlijk wat ruimte en Rudin zorgt voor een stevige fundering. Dat Amerikaanse karakter past goed bij de richting die Johansson hier kiest en zorgt voor een ruime voldoende als eindcijfer.
Score:
72/100
Label:
Testimony Records, 2026
Tracklisting:
- Vengeance In Fur
- Human Spoil
- By The Hands Of The Beast
- As Fangs Go Deep
- Beast Prey
- Frozen Stiff
- They Came Through The Cold
- Tusk Of The Yeti
- Death By Icicle
- Snowbound Horror
- Land Of Ice And Snow
Line-up:
- Rogga Johansson – Zang, gitaar
- Mike Borders – Basgitaar
- Jon Rudin – Drums
Links: