Het jaarlijkse festival Dynamo Metalfest vindt dan misschien plaats op een ijsbaan, het kwik stijgt alsnog naar 37 graden. Op de eerste dag draait er een kort programma met vijf bands uit uiteenlopende genres. Harde thrash van Revocation en Destruction, progressief melodische deathmetal van Amorphis, compromisloze deathcore van Thy Art is Murder, dat met een nieuwe frontman op de proppen komt en een twee uur durende headlinerset van de powermetaltitanen Helloween. Topacts die allemaal het hoofdpodium verdienen en dat is dan ook als enige in gebruik. Vandaag trotseren Ruben (tekst) en Mellow (beeld) de hitte om verslag uit te brengen vanuit Eindhoven.
In de entreehal van de ijsbaan is het nog koel, want daar wordt buiten het zicht van het publiek al ijs gevormd op de binnenbaan. Op elk willekeurig moment zit het hier dan ook stampvol mensen die even verkoeling zoeken tegen de verzengende hitte op het festivalterrein. Des te groter is dan ook de klap wanneer je toch naar buiten moet om één van de vijf bands te zien vandaag.
Revocation (15:00 – 15:35 uur, Main Stage)
Op het heetst van de dag met 37 graden Celsius is het aan Revocation om het festival te openen. Een paar enthousiastelingen trotseren de volle zon om voor het podium te gaan staan, maar de meesten maken toch dankbaar gebruik van de schaduw onder de buitenring van het terrein. Hier is de geluidskwaliteit echter wel beduidend minder, maar dat nemen we voor lief.
Jammer is dat wel, want het gelaagde geluid van de Amerikaanse crossoverband tussen thrash- en deathmetal moet aardig wat inleveren. Daar hebben de eerste pitgangers geen last van lijkt het. Scorched Earth Policy is dan ook een toepasselijke plaat om erbij te draaien. Lang houden ze het echter niet vol, na drie nummers is het dan ook wel gedaan met de hoogmoedige activiteiten in de zon.
Houdt je het hier wel vol, dan kun je nog wat gitaarlikjes onderscheiden die zorgen dat de band niet afglijdt naar grindcoreniveaus van ongenuanceerde herrie. Iets wat onder de betonnen ring aan de zijkanten een stuk moeilijker is. Vorig jaar kwam de uitstekende plaat New Gods, New Masters uit en daarvan komt hier in ieder geval Confines of Infinity voorbij in de krappe vijfendertig minuten die de band te spelen krijgt. Minder minuten op de klok dan graden op de thermometer: dat zie je eigenlijk nooit. Gelukkig verspilt Revocation geen moment en speelt ze in hoog tempo door. Een geslaagde opening voor het festival en de toon is gezet.
Destruction (16:05 – 16:55 uur, Main Stage)
Een half uur later is het tijd voor Destruction om de tent af te breken. Dynamo Metalfest staat nou eenmaal bekend om het thrashaanbod, dus een band als de teutonische Duitsers kan ook op een korte dag als vandaag niet ontbreken. De mannen draaien al meer dan veertig jaar mee en kunnen zich de Dynamo-editie van 1987 nog goed herinneren, of alleen frontman Schmier dan, want die was er als enige toen al bij. Het was legendarisch, aldus Schmier, dus willen ze het graag nog een keer overdoen. Of we klaar zijn voor thrash hoeven ze eigenlijk al niet meer te vragen, hier houdt de moshpit een stuk langer stand.
Begin deze zomer zagen we de Duitsers al op Into the Grave in Leeuwarden en vandaag spelen de mannen exact dezelfde set, maar dan met een veel enthousiaster publiek. Via de catwalk brengen de mannen hun gitaarsolo’s nog dichter naar de mensen en de eerste crowdsurfers zijlen al naar voren. Het vorig jaar uitgebrachte Birth of Malice komt flink aan bod, maar de circlepit wordt pas echt weer aangewakkerd met de klassieker Trash ’till Death. Vuisten gooien in het ritme en stofhapen in de pit, dat krijgt Destruction hier allemaal voor elkaar. Een weergaloos optreden dat eer doet aan de lange thrashhistorie die het festival kent. De thrashfanaat mag zich weer tevreden stellen.
Amorphis (17:25 – 18:15 uur, Main Stage)
Dat half uur wachten tussen de bands is wel handig om weer even vocht bij te tanken. Ook voor de uit het anders zo koude Finland afkomstige mannen van Amorphis is dat nog steeds nodig. De temperatuur wil maar niet zakken en het is het eerste dat frontman Tomi Joutsen opmerkt richting het publiek. Andersom is het eerste wat wij opmerken de boze vogelkop op het podium. Als het de zwaan van de Borderland-albumhoes moet voorstellen, of die van Silent Waters, dan is die niet helemaal anatomisch correct, maar het zij ze vergeven. Een vogel met een zeefsnavel ziet er nou eenmaal een stuk minder stoer uit dan een met een haaksnavel, kijk maar naar Alestorm en hun eend. De gedachte erachter is leuk bedacht, het scherm op de achtergrond vertoont namelijk de slaande vleugels, maar dat werkt alleen als je er recht voor staat en nog altijd zoeken de meeste mensen de schaduw van de buitenring op.
Dat Borderland-album van vorig jaar komt wel degelijk aan bod vandaag en op een toepasselijke manier. Naast openingsnummer Bones speelt de band ook Light and Shadow en Dancing Shadow. Een mooie spiegeling met de mensen die de schaduwkant verkiezen boven het zonlicht en daar hun dansjes doen. Met slechts vijftig minuten speeltijd is de greep geweldige nummers uit hun imposante arsenaal maar mager. Amorphis mag van mij wel een keer hoger op de festivalposter eindigen, want dit was allemaal geweldig en de band heeft nog veel meer goede platen.
Thy Art is Murder (18:45 – 19:45 uur, Main Stage)
Het moet ook niet gekker worden, zelfs de Australiërs van Thy Art is Murder vinden het te warm vandaag. Het halve veld staat nog steeds te bakken in de zon, maar dat maakt voor deze band helemaal niks uit. De beuk gaat erin, hitteberoerte of niet. Na openingsnummer Blood Throne gaat de jas die de frontman aan had dan ook maar uit. En dan zien we een onbekend gezicht onder de capuchon vandaan komen. ‘Wie de fuck is Jerry Grimefeld?’ staat er achterop zijn shirt. Bij de start van de Europese tour kwamen de band ineens met deze man op de proppen. Grimefeld, zo blijkt, is de onaangekondigde nieuwe frontman van de deathcoreformatie. Er is kennelijk een breuk ontstaan met Tyler Miller die de afgelopen drie jaar de vocalen voor zijn rekening nam. Grimefeld neemt het stokje nu dus over en dit is de eerste keer dat hij in Nederland te zien is.
De nieuwe frontman draait mee alsof hij er al jaren bij is: een overtuigend stemgeluid en een energiek podiumpersona nemen het publiek mee in een wilde setlist. Is het rook van het podium, of is het stof dat opwaait uit de moshpit? Het is al snel niet meer duidelijk, zo wild krijgt de band het publiek.
De hele dag spuiten vrijwilligers voor het podium al druk met waterpistolen om voor wat verkoeling te zorgen en voor Death Squad Anthem grijpt Grimefeld de kans om zelf te sproeien terwijl hij roept om een circlepit. Deze man voelt zich duidelijk thuis op het podium en bespeelt moeiteloos het publiek, zo kun je je wel even voorstellen. Verrassende toevoegingen aan de setlist zijn het singeltje Killing Season uit 2020 en They Will Know Another dat op een split EP uit 2016 staat. Ze willende de grootste circlepit van de dag zien en daarvoor hoeven ze alleen zichzelf te overtreffen. Dat lukt ze ook nog, Thy Art is Murder is ook in deze nieuwe opstelling een onmeetbare machtsvertoning. Dit zal nog wel even nagonzen op de ijsbaan. We hebben Grimefeld inmiddels leren kennen, hij herhaalt de vraag achterop zijn shirt en het hele veld scandeert zijn naam.
Helloween (20:30 – 22:30 uur, Main Stage)
Je hebt drie kwartier om bij te komen, maar daarna kan je dan ook twee uur lang gaan staan voor Helloween. De Duitse powermetaltitanen vieren nog steeds hun veertigjarig bestaan. Vorig jaar was de concerttour en nu doen ze de festivals aan. De show is nagenoeg hetzelfde, er ontbreken slechts een paar nummers ten opzichte van het laatste optreden in Tilburg. Ook hier is de opener March of Time, gevolgd door de lange compositie The King for a 1000 Years. De zevenkoppige band klinkt als vanouds fantastisch op de ijsbaan, volgens medeoprichter Kai Hansen waren ze in hun beginjaren al eens op Dynamo geweest en hebben ze wat te bewijzen vanavond. Ze komen een feestje bouwen.
Geen feestje compleet zonder slingers en dat is precies wat er het publiek in wordt geknald, dan hebben de jongere bezoekers ook wat om zich mee bezig te houden. Ze lijken in ieder geval een stuk drukker met papier-maché kunstwerken dat wat er op het podium gebeurd. De aandacht is er wel even bij als er tijdens het nummer We Burn even een paar vuurzuilen omhoog gaan en Andi Deris met een vlammenwerper staat te zwaaien. Is het net wat afgekoeld, gaat de temperatuur weer omhoog. Het is dan ook direct de laatste keer dat we pyro zien vanavond, want de twee zangers in leren jassen zeggen het bloedheet te hebben.
Deris en Michael Kiske zijn niet de enige vocalisten vanavond, ook originele zanger Kai Hansen zingt een aantal nummers. Eerste daarvan is Ride the Sky, wat de moshpit opnieuw aanwakkert en dat het inmiddels tot stof vergane grasveld in een grote wolk doet opstuiven. Die gaat daarna snel weer liggen met de uitvoering van het rustige Into the Sun. We zien de zonsverduistering op het scherm die we afgelopen woensdag nog in het echt hebben kunnen zien en in plaats van geweld wordt er klunzig gewalst voor het podium.
Na wat meer feestnummers en de inmiddels bekende drumsolo van Dani Löble, waar hij zich met een oerkreet ook zonder microfoon verstaanbaar kan maken achterin het publiek, gaat het tempo opnieuw omlaag. De twee frontmannen Deris en Kiske gaan erbij zitten met een akoestisch gitaar. Kiske rouwt eerst nog even over de goede oude tijd dat je nog sigaretten met asbestfilters op het podium mocht roken, voordat hij nóg oudere riedeltjes van de Beatles en Elvis Presley op de gitaar tokkelt. Uiteindelijk wordt er dan toch begonnen aan een akoestische versie van In the Middle of a Heartbeat en A Tale that Wasn’t Right. Hansen neemt het stokje daarna weer over voor Heavy Metal is the Law en allen tezamen eindigen ze met het epos Helloween.
Tot de toegift begint natuurlijk. Nog één keer een schot confetti en een laatste moshpit in de rommel voor het nummer Power en er wordt geëindigd met Dr. Stein. Alsof er nog niet genoeg is uitgestort over het publiek stuiteren er bij het laatste nummer ook nog enorme ballonnen over het publiek, die ze allemaal weer terug het podium op slaan. Deris en Kiske moeten de grootst mogelijke moeite doen om hun hoge uithalen te halen en tegelijkertijd de opblaasartikelen van zich af te slaan, maar ze hebben er duidelijk wel plezier in.
Het publiek heeft er ook van genoten, of dat nou het plezier met de slingers was, of met het optreden zelf, iedereen komt hier voldaan weg.
Daarmee komt de eerste dag van Dynamo Metalfest tot een eind, tenzij je een VIP-kaart had gekocht. Want terwijl de meesten zich naar de uitgang begeven, klinken er plots opnieuw thrashtonen uit de hoek voor de VIP-tribune. De jonge Amerikaanse band Chained Saint geeft hier een kort bonus-optreden voor wie nog niet genoeg heeft gehad voor vandaag. Daar heeft pers echter geen automatische toegang voor en dit optreden gaat dus aan ons voorbij. Geeft niks, er was vandaag genoeg moois te zien en morgen is er een nog veel voller programma.
Datum en locatie
14 augustus 2026, Dynamo Metalfest, Eindhoven
Foto's:
Mellow Photography (Instagram, Facebook)
Links: