The Absolution Sequence – Dread Cycle

The Absolution Sequence is een technische death- en groovemetalband uit Hobart. En hoewel Australië een rijke extrememetalscene kent, zal de in 2013 opgerichte band bij velen geen belletje doen rinkelen. En dat terwijl de band sinds zijn oprichting toch een demo, drie EP’s (Tsuris in 2016, Silent King in 2020 en Voidform uit 2023) en een reeks singles heeft uitgebracht. Zorgden al die afzonderlijke, kleinschalige releases ervoor dat de band tussen de vele nieuwe uitgaven nauwelijks opviel? Of zorgt de afgelegen ligging van Tasmanië ervoor dat de lokale metalscene maar moeilijk buiten het eiland wordt opgemerkt? Hoe dan ook: na jaren waagt het gezelschap zich nu voor het eerst aan een volwaardig album: Dread Cycle.

De band heeft een kenmerkende stijl van technische death metal ontwikkeld die snelle muzikale virtuositeit combineert met een diep meeslepende, atmosferische ondertoon”, proclameert de bijgaande promotekst. Zal het genoeg zijn om zich wereldwijd op de kaart te zetten?

Op Dread Cycle beweegt de band zich tussen technical death metal, groove metal en moderne deathcore. De precisie van technische death metal wordt verweven met de directe impact van moderne deathcore. Daarbij koppelt de band complexe, logge riffs en snelle gitaarpartijen aan plotse tempowisselingen, wisselende drumpatronen, felle schreeuwzang en meedogenloze grooves. The Absolution Sequence vertrouwt daarbij niet uitsluitend op snelheid of het etaleren van zijn technische vaardigheid. Door hectische uitbarstingen af te wisselen met meer dreigende passages probeert de band de nummers voldoende ademruimte te geven.

In combinatie met de diep gestemde, zware gitaren geeft de krachtige productie het album een enorm gewicht. Hoewel niet ieder rafelrandje feilloos wordt weggepoetst, klinken de nummers log, zwaar en imposant. Vaak pakt dat goed uit, maar naarmate het album vordert slaat de verzadiging toe. Bijna ieder nummer bestaat namelijk uit min of meer dezelfde ingrediënten. Dread Cycle klinkt bijna onafgebroken zwaar, druk en agressief en verliest daardoor gaandeweg aan effect. Wat meer eenvoud, melodie of stilte had voor het broodnodige contrast kunnen zorgen en de harde passages meer effect gegeven. De band weet het simpelweg niet spannend en gevarieerd genoeg te houden. Daardoor voelt zelfs de speelduur van 43 minuten behoorlijk lang aan en lijkt de band zich hiermee moeilijk van de vele genregenoten te kunnen onderscheiden.

Tekstueel kiest The Absolution Sequence niet voor de makkelijkste onderwerpen. Op Dread Cycle gaat het over blinde verering, machtsmisbruik, schuld en maatschappelijke apathie. Zo gaat Ghost Mantra over onverschilligheid tegenover menselijk leed. Zolang mensen er zelf geen last van hebben, kun je toch best de andere kant opkijken en doen of je het niet ziet? In Idols of Confraternity vraagt de band zich hardop af waarom mensen zoveel gezag toekennen aan beroemdheden, influencers, politici en religieuze leiders, zonder hun woorden of daden kritisch te bekijken. Samen schetsen de nummers een somber beeld van een samenleving die steeds opnieuw in dezelfde fouten vervalt.

The Absolution Sequence toont zich een vaardige band die technische precisie, brute grooves en een consequent dreigende sfeer laat uitmonden in complexe composities. Tegelijkertijd is de plaat soms zo dicht en onverbiddelijk dichtgetimmerd dat spontaniteit en onderlinge variatie in het gedrang komen. Liefhebbers van moderne, technisch uitgevoerde death metal zullen genoeg indrukwekkende momenten aantreffen, maar voor een werkelijk onderscheidend debuut mist Dread Cycle nog te veel variatie en een eigen gezicht. Een wereldwijde doorbraak lijkt dan ook nog niet binnen handbereik.

Score:

70/100

Label:

Bleeding Art Collective, 2026

Tracklisting:

  1. Despotic Ruin (Diet of Worms)
  2. Idols of Confraternity
  3. Ghost Mantra
  4. The Sordid Miasma
  5. The Nightlight Sigil
  6. Promethean Pilferage
  7. A Mire Caked in Nativity
  8. Grinding the Sphere
  9. The Diary of the Emaciated

Line-up:

  • Stephen Cusato – Gitaar, achtergrondvocalen
  • Steven Mason – Gitaar
  • Alastair Boon – Basgitaar, achtergrondvocalen
  • Luke Tucker – Gitaar
  • Nick Machin – Drums
  • Luke Sanderson – Drums
  • Shawn Wells – Vocalen

Links: