Dubbel zo hard, dubbel zo legendarisch, dubbel zoveel core deze ronde. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. We pakken een album beet dat vraagt om van meerdere kanten bekeken te worden, in het geval van Dubbel Zo Zwaar dus door twee redacteuren van Zware Metalen. Dit keer bespreken we Not Your Kingdom, de nieuwste telg van de New York hardcore-helden van Madball. Redacteuren Barry en MaartenO nemen je graag mee in hun beleving van deze plaat.
Onlangs zagen we Madball nog aan het werk op Jera On Air en wederom konden we concluderen dat het nog steeds snor zit bij dit gezelschap. Opgericht in 1988 -oorspronkelijk als zijproject en iets later al uitgegroeid tot volwaardig band – is men met Not Your Kingdom inmiddels aanbeland bij plaat nummer tien in de discografie. Madball is een van die hardcorebands die ook door veel metalheads gewaardeerd wordt. Niet gek als we bedenken dat de heren ook op menig metalfestival zijn geboekt in het verleden. Met name de energie die Madball live laat horen en zien werkt erg aanstekelijk. Kunnen zij dat anno 2026 ook op plaat nog bewerkstelligen?
Wanneer en hoe kwamen jullie zelf voor de eerste keer in aanraking met Madball?
MaartenO: Op het voorgezet onderwijs leerde ik als metalhead via een vriend bands in de hardcorewereld kennen, voornamelijk New York Hardcore (NYHC) zoals Madball, Vietnom en Skarhead. Niet alles pakte mij even goed, maar de groove en zang van Madball stond mij destijds al goed aan. Dat was ten tijde van Hold It Down (2000) en met terugwerkende kracht werden de platen zoals Set It Off (1994), Demonstrating My Style (1996) en Look My Way (1998) helemaal grijsgedraaid. De liefde was daarmee volledig aan en sindsdien ben ik de heren nooit meer uit het oog verloren.
Barry: Mijn kennismaking met Madball was met het album Demonstrating My Style in 1996. Ik belandde via een vriend van een vriend vanuit de grunge in andere muziekgenres, waaronder dus de hardcore. Madball, Sick Of It All, Quicksand en Downset zijn bands die ik toen echt goed begon te luisteren en te waarderen. 19 januari 1997 speelde Madball een te gekke show in de Fenix in Sittard (het huidige Poppodium Volt). Mijn eerste hardcoreshow! Madball keerde de zaal binnenstebuiten: heel veel stagedivers en één grote moshpit. Een geweldige ervaring.
Wat valt je vooral op na de eerste luisterbeurten van Not Your Kingdom?
MaartenO: De plaat schommelt erg op en neer qua kwaliteit en intensiteit. Hij voelt daarmee niet erg consistent aan en enkele keren wordt de vaart er compleet uitgehaald. Alsof de momenten waarin de songs zijn geschreven erg ver uit elkaar hebben gelegen en het album met verschillende gemoedstoestanden is opgenomen. Het Madball-DNA is nog steeds aanwezig en zal ook nooit verdwijnen uit het geluid, maar mijn hart ging niet sneller kloppen na enkele luisterbeurten.
Barry: Het is een compact album, waarbij vooral de productie opvalt. De sound is kraakhelder en je hoort dat er goed nagedacht is over de rol van elk afzonderlijk instrument. De zang is lekker opgefokt, emotioneel en typisch Freddy Cricien. Er zit een heerlijke agressie in en de teksten zijn stevig anti-Trump en anti-establishment.
MaartenO: Nou, dat is misschien wel hetgeen dat ik juist mis bij enkele nummers: het vuur, dat opgefokte en die oprechte agressie in het geluid. En in de productie, want die is ook erg clean. Het klinkt soms wat gemaakt en minder echt. Gelukkig trapt de plaat met Tethered en Flammable wel weer vertrouwd en ijzersterk af en ook Stab Wounds of een The Ride voelt weer als een warme douche. Toegegeven: Madball durft wat te experimenteren op dit Not Your Kingdom en ergens begrijp ik die drang ook wel na zo’n flink aantal albums. Toch pakt het ‘party- achtige hardcore’ resultaat van een Rebel Kids en Life’s A Mural mij totaal niet. Let op: dit gaat niet over de teksten, maar puur de muziek.
Barry: Het rauwe straatgeluid is er zeker nog en dat is bij Madball ook nooit weggeweest. Het nieuwe album is wel wat agressiever en donkerder qua muziek en soms ook tekstueel, maar dat past ook goed bij het huidige tijdsbeeld in de Verenigde Staten. Het is goed dat er een stevig tegengeluid wordt gevormd en dat doet Madball heel sterk op dit album.
Wat is je favoriete en minst favoriete nummer van de plaat en waarom die keuze?
MaartenO: Met mijn antwoord op de vorige vraag in het achterhoofd – want neen: ik hoef van een band zoals Madball niet per se iets nieuws te horen in het geluid – noem ik Flammable als favoriet. Een heerlijke, pakkende opener met vette gitaarriffs, pompende drums en die kenmerkende zangpartijen van Freddy incluis gangvocalen op de achtergrond. Deze had wat mij betreft zo op een van de oudere platen kunnen staan. Bam!
Minst favoriet zijn de experimenten Life’s A Mural en Rebel Kids en die overbodige intro songs Rebelude en Sunrise.
Barry: Mijn favoriete nummer van het album is Stab Wounds. De intro is pure agressie en neigt naar metal. Gedurende de hele track blijft de rollende gitaarriff prominent aanwezig en de drums geven de song extra kracht. Er zit een goede groove in het nummer en op de juiste momenten een versnelling. De breakdown in het midden split de track in tweeën. Eigenlijk is dit een song waarin alle aspecten van hardcore samen komen.
Tekstueel gezien is Life’s A Mural het sterkste nummer van het album.
Het minste nummer van het album is wat mij betreft Sunrise. Het is niet echt een song, maar een soort intro naar Life’s A Mural. Het zal vast iets te betekenen hebben, maar het breekt de flow in het album.
MaartenO: Ik had het graag anders geschreven en gezien, maar helaas ergens onderaan bungelend. Dat komt voor mij puur omdat de kwaliteit te wisselvallig is op Not Your Kingdom. Belangrijk is wel dat dit album ook zeker niet door een ondergrens zakt, maar van Madball verwacht je nou eenmaal wat anders. Al zou ik de nostalgische waarde loslaten, dan nog is de onderstaande eindconclusie en het daaraan verbonden cijfer voor mij een terechte.
Barry: In de hele discografie komt dit album wat mij betreft wel in de top 3. Na Set It Off en Demonstrating My Style (als ‘gateway albums’) is dit hun beste album. Natuurlijk moet je dit altijd in het perspectief van de tijd plaatsen, want als achttienjarige luisterde ik anders naar muziek dan nu, maar dit album heeft me wel meteen gegrepen.
Wat is je eindconclusie?
MaartenO: Hier hadden we simpelweg wat meer van verwacht. Ik ben bovenal blij dat Madball wederom een plaat uitbrengt en anno 2026 in alle opzichten nog springlevend is. Not Your Kingdom bevat enkele gave nummers, tekstueel neemt het gezelschap ons weer aan de vertrouwde hand, maar er staat ook wat zwakker en overbodig materiaal op dit schijfje. En die geluidsproductie mag van mij de volgende keer weer een tikkel rauwer! Al met al: New York Hardcore lives! (keep it going..)
Barry: Mijn eindconclusie is dat Madball terug is van nooit weggeweest. Het vorige album dateert inmiddels alweer van 2018, maar Madball heeft de handschoen opnieuw opgepakt en aangevoeld dat de tijd rijp is voor een luid protest tegen de gang van zaken in de Verenigde Staten. Wat mij betreft dus een relevant album en niet alleen qua boodschap, maar zeker ook qua muziek. Het is de traditionele Madball-groove, maar dan met een tikkeltje meer ‘spice’.
Score MaartenO: 71
Score Barry: 85
Score:
78/100
Label:
Nuclear Blast Records, 2026
Tracklisting:
- Tethered
- Flammable
- Rebelude
- Rebel Kids
- Don’t MisStep
- What Say You
- Stab Wounds
- Sunrise
- Life’s A Mural
- Family First
- Clockwork
- IWI
- The Ride
- Chase A Dream
Line-up:
- Freddy Cricien – Vocalen
- Mike Gurnari – Gitaar
- Paul Delaney – Basgitaar
- Mike Justian – Drums
Links: