Een medeoprichter van één van de grote vier thrashmetalbands die daar een gecombineerde dertig jaar in heeft meegedraaid. Zo iemand verwacht je op aangeschreven podia, maar plots werd op de Bass Warrior Tour een extra datum toegevoegd in een uithoek van Nederland. Voorbij Emmen en langs smalle, donkere landweggetjes doemt uiteindelijk het oude dorpshuis van Foxel op. Het gehucht zal niet weten wat het overkomt wanneer 150 fans van oud-Megadeth bassist David Ellefson afdalen naar het rustige plekje tussen de weilanden. Een bijzondere gebeurtenis en een die de nieuwsgierigheid van onze Ruben heeft gewekt. Hij zocht zich een weg over het platteland en ging poolshoogte nemen.
Het deed menig wenkbrauw fronsen toen niemand minder dan David Ellefson werd aangekondigd in dit grensdorp. Zelfs de regionale krant besteedde er aandacht aan met een interview waar de vraag gesteld werd of die man wel wist waar hij terecht zou komen. Foxel, hoezo komt iemand met deze staat van dienst uitgerekend daar op de planken? Maar volgens organisator Poppodium Emmen is dit wel degelijk waar de oud-Megadeth bassist naar op zoek is in deze fase van zijn carrière.
Dus was binnen de kortste keren het oude buurthuis in de buitenste gebieden van Emmer-Compascuum uitverkocht. Het dorp moet haast wel de hoogste dichtheid aan buurthuizen hebben in Nederland, het telt er liefs zes. De afgelopen gemeenteraadsverkiezingen lieten de ongezonde obsessie met de volkshonken die in Drenthe leeft nog eens goed zien. Geen enkel programma pleitte voor culturele centra, maar allemaal zetten ze in op buurthuizen om de gemeenschap bij elkaar te brengen. Vanavond lukt dat in elk geval dus wel.
Bij aankomst staat de berm van het lintdorp helemaal vol met voertuigen en een rij van vooral grijze koppen die ook wat vertwijfeld om zich heen kijken. Voor de Drentse muziekliefhebber is het altijd zoeken naar concerten binnen de provinciegrenzen, maar Foxel is wel de laatste plek waar ze het hadden gezocht lijkt het. Het oude gebouw dat dezelfde naam draagt als het buurtschap heeft duidelijk al flink wat decennia meegemaakt. Het lijkt een oude boerenschuur waar later metalen golfplaten omheen zijn geschroefd. Binnen is er echter weinig veranderd in zestig jaar tijd. Het decor doet nog steeds aan als de jaren zestig en aan de staat van de lampenkappen die aan de kroonluchters hangen te zien hangen die er ook al zo lang. De vloer heeft na ontelbare poetsbeurten al zijn grip verloren, werkelijk alles is vergeeld en de muffe lucht die hier hangt doet denken aan de schuur van mijn grootouders.
Het moet dan ook wel het wildste schuurfeest dat Emmer-Compascuum ooit gezien heeft worden en zoals gebruikelijk bij schuurfeesten wordt hier nog gewoon met consumptiemunten gewerkt. Daar kun je mooi bij langs lopen voordat je door de enige, enkele deur de zaal betreed en plaats neemt achter de in Drenthe zo bekende statafels.
Het enige wat er in de eenentwintigste eeuw bij is gekomen lijken de licht- en geluidsinstallaties voor het bescheiden podium. Dat wil zeggen, ook al wel twintig jaar oud. En natuurlijk het voorprogramma van vanavond dat pas sinds vorig jaar bestaat. M.A.G.O., of My Absolute Greatest Obsession voluit geschreven, zien de weg naar beroemdheid al liggen. Frontman en meesterbrein achter de band Fabio Rizzi heeft letterlijk sterren in zijn ogen, al is het maar wat glitter. De bandleider heeft zijn sporen verdiend als drummer, maar stapt nu dus naar de voorgrond met dit project.
Voor een drummer zou je denken dat er extra aandacht gaat naar het slagwerk, maar hier klinkt de snare alsof je bij een slammetalconcert bent. Een keiharde doffe klap elke keer dat erop geslagen word. En dat gebeurt vrij vaak, want de jonge, Italiaanse band zet stevige grooves neer vanavond.
Voor de band is het hun eerste Europese tour en volgens de frontman is het ook hun eerste keer hier in Foxel. Dat geloof ik graag, want dat zal voor de meeste mensen hier gelden. Hun debuut-EP is pas net uit en die stellen ze hier tentoon. Rizzi is duidelijk nog wat aan het experimenteren met een stemgeluid dat van gegrom naar falsetto gaat. Talent is er wel, de mannen leveren prima gitaarwerk af. Al zit er bij het nummer Carnivore Carnival wel een vreemd orgeleffect op de snaren dat ik in ieder geval nog nooit eerder heb gehoord. Het enthousiasme van de band is voelbaar, maar ze krijgen het publiek vol oude rotten nog niet mee. Daar lijken ze echter vrede mee te hebben. Ze hebben zelf ook wel door waar iedereen hier vanavond voor komt. Een beetje jammer is het wel, deze heren verdienen aandacht. Goede muzikanten die ook nog eens een bijzonder geluid laten horen en dat op een wel heel bijzondere plek.
Nadat iedereen zich naar de bar heeft gescharreld om hun consumptiemunten in te wisselen en weer een plek in de uitverkochte schuur heeft gevonden, mag de hoofdmoot beginnen. Een gecombineerde dertig jaar in Megadeth spelen, een Grammy winnen na tien nominaties hebben, met recht één van de meest succesvolle metalbassisten ooit zijn en dan dit bescheiden podium betreden op 62-jarige leeftijd. Je kan urenlang je brein breken over de vragen hoe en waarom die man hier is, en geloof me dat heb ik ook gedaan, maar hij staat hier toch echt en hij lijkt het nog naar zijn zin te hebben ook.
De baskrijger David Ellefson komt hier het Megadeth-album Countdown to Extinction integraal ten gehore brengen. Daar heeft hij zanger Mattia Fagiolo voor meegenomen die hier een aardige Dave Mustaine-imitatie neerzet. Bijna exact dezelfde inflexies die de notoir ongeschikte frontman van Megadeth laat horen op de plaat doet Fagiolo feilloos na. Als er één onderdeel is waar je die band op kon verbeteren was het de zang wel, maar we blijven vanavond trouw aan de kenmerkende charmes. In plaats daarvan schroeven ze zoals te verwachten viel de bastonen flink omhoog zodat het instrument van Ellefson goed hoorbaar is. En dus ook goed voelbaar, de dreunen doen het buurthuis beven zoals het dat nog nooit gedaan heeft. Zelfs zodanig dat het gruis uit het oude, door decennia aan tabaksdampen vergeelde systeemplafond vergruisd naar beneden komt dwarrelen. Het is hopen dat die tegels niet van asbest gemaakt zijn, maar gezien de staat van dit gebouw vrees ik het ergste.
Het mag de pret niet drukken. Ellefson heeft een grijns van oor tot oor en dat werkt aanstekelijk voor de toegestroomde bezoekers. Wat maakt het ook uit dat de drummer die snare nog steeds niet bijstelt naar een normaal geluid. Hij is immers geen Dirk Verbeuren. En ook geen Nick Menza aan wie Ellefson een eerbetoon brengt. Ook met een steeds minder wordende mix in het geluid waar de gitaren verdrukt worden door harde vocalen blijft het een kneitergoed album en de interactie met het publiek maakt veel goed. Zo vraagt Ellefson of deze plek Emmen heet. Hij weet dus wel ongeveer waar hij is. Maar de lokale bezoekers willen hem toch luidkeels duidelijk maken dat dit toch echt Emmer-Compascuum is. Er zullen zich wel niet al te veel momenten voordoen waarop je dat hardop kunt schreeuwen. Volgens Ellefson is het een genot om deze tour in de diepe, donkere krochten van Europa te mogen spelen. Ik weet niet wat dat zegt over de Sound Dog in Breda, maar hier is het zeker toepasselijk.
Nadat alle noten van Countdown to Extinction gespeeld zijn is er tijd over voor nog wat laatste nummers. Angry Again kan dan natuurlijk niet ontbreken, maar ook 99 Ways To Die komt voorbij. Iets dat Megadeth zelf eigenlijk nooit meer speelt, terwijl ze er wel een Emmynominatie aan over hebben gehouden. Ergens is het vreemd dat Ellefson hier een nummer speelt dat gaat over de ex-vrouw van Mustaine, maar het geldt wel als een succesnummer uit zijn eerste periode met de band, dus het is hier ook een welkome toevoeging. Na Peace Sells zit de hele ervaring er alweer op. Honderdvijftig man schuifelen weer door de enkele deur naar buiten waar een maartse sneeuwbui op ons wacht. Dat is in elk geval beter dan de dubieuze neerslag binnen.
Ellefson en kompanen hebben dorpshuis Foxel flink laten trillen, dat is een avond die niemand hier snel gaat vergeten.
Setlist:
My Absolute Greatest Obsession
- Bella Strega
- We Feed the Dead
- Carnivore Carnival
- King Lemmy
- Rolling Across the World
- Witches of the Northern Moon (W.O.T.N.M.)
David Ellefson
- Skin O’ My Teeth
- Symphony of Destruction
- Architecture of Aggression
- Sweating Bullets
- This Was My Life
- Countdown to Extinction
- High Speed Dirt
- Psychotron
- Captive Honour
- Ashes in Your Mouth
- Angry Again
- 99 Ways to Die
- Peace Sells
Datum en locatie
26 maart 2026, Dorpshuis Foxel, Emmer-Compascuum
Link: