Een queeste! Vandaag dalen we af in de kerkers van misschien wel het leukste niche-festival van Nederland: Echoes From The Dungeon Fest II georganiseerd door Iggy Paul. Hieronder lees je het verslag van de zaterdag. Waarom heet het dan een festival hoor ik u denken? Omdat de echte die-hards al vanaf donderdagavond en vrijdag waren gestart met het bezoeken van de optredens. Mijn leven laat slechts één dag toe helaas. Zoals Iggy Paul vandaag zal vertellen was hij op het Belgische Dark Dungeon Festival en besloot: dit hebben we in Nederland nodig. En hij had gelijk. In 2025 vond hier het eerste festival plaats. Dit jaar gaan we voor een vervolg! De locatie is Ekko geworden. Een Utrechts podium, dat vooral een podium is. Vorig jaar vond het festival plaats in de NDSM loods in Amsterdam, wat vooral een ontmoetingsplek is. Er is een kleine merch bar, zeker vergeleken met de vorige editie. Het publiek is in Utrecht vooral herkenbaar als metaalhoofd, waar vorig jaar een toch iets diverser publiek te zien was. Maar tot zover de vergelijkingen met vorig jaar. Dungeon synth mag dan zijn roots in black metal hebben, het blijft fantasiemuziek. Muziek die echt niet alleen interessant is voor mensen die van metal houden, maar ook voor liefhebbers van: klassiek, neoklassiek, drone, filmmuziek en ambient. De zaterdag is goed gevuld met vele uren aan dungeon synth. Dat is al een prestatie op zichzelf, want dungeon synth wordt maar weinig live gespeeld. Het beperkt zich meestal tot stoffige zolderkamers en donkere garages waar creatieve figuren in alle eenzaamheid hun fantasie in muziek omzetten. Iggy Paul doet de (fucking) aankondigingen vandaag. Hij probeert daarbij zorgvuldig die krachtterm te ontwijken, maar in zijn enthousiasme blijkt dat toch vrij lastig wat tot enige hilariteit leidt. Hij introduceert alle artiesten vandaag persoonlijk. Om iedereen vast te leggen is Mary Elkonina aanwezig. Zij maakte vandaag prachtige foto’s van de artiesten en legde de essentie haarfijn vast.
Actias Luna heeft de eer om af te trappen en de queeste te starten. Het is een project dat epische fantasy ambient maakt. Zijn dromerige composities kunnen je naar een wereld brengen die het midden houdt tussen de slapende en wakende wereld. Helaas kon ik Actias Luna niet persoonlijk meemaken, maar gelukkig is er een foto!
Talvi
Nummer twee van de dag is het Finse Talvi. De goed gemutste muzikant heeft zijn project een paar jaar geleden nieuw leven in geblazen. Zijn werk bestaat uit simpele tracks met verschillende type keyboards. Het is typische old dungeon synth. Hier voel je de linkjes naar black metal het beste. Talvi betekent winter en zijn muziek evolueert rond dit thema.
Qua composities brengt Talvi vooral sfeerbeelden. Verhalend is zijn muziek zelden. Elke track is een wat meer statische voorstelling van een winterfantasie. Denk aan beelden van besneeuwde dennebossen en vallende sneeuwvlokjes. Je hebt weinig fantasie nodig om het te zien bij het luisteren naar Talvi. De achtergrondafbeeldingen van zijn coverart laten ook weinig aan de verbeelding over wat dat betreft.
Sylfvr
Sylfvr is een man die wat nieuw lijkt op een podium. Wel heeft hij een behoorlijke aankleding van het podium bedacht. Sylfvr is een combinatie van visuele kunst en muziek. Zijn albumcovers zijn prachtige mistige taferelen die hij zelf maakt. Hij komt het podium op als een herder uit Bethlehem met om zich heen verschillende stapels boeken. Een dungeonsynth-artiest die dromerige ambient maakt. Zijn oude tracks hebben licht gecomprimeerde drumsets die van een bandje komen. Hierdoor mist er wat lijm tussen de tonen. De percussie is een centraal punt in de muziek.
Het valt niet bij iedereen in de smaak is mijn impressie, iets wat door sommigen hardop gedeeld wordt. De muziek voelt af en toe alsof je een koekje vastpakt maar het blijkt van zand te zijn waardoor het tussen je vingers verkruimelt. Sylfvr begint een verhaal te vertellen, maar soms is het alsof de focus wegvalt. Alsof de tracks wat weinig consciëntieus zijn geschreven. Toch weet hij bij mij af en toe de juiste snaar te raken door een mooie melodie of gevat loopje. Juist daarom vond ik het interessant om te horen. Het zijn die onverwachte momenten waar hij toch mijn aandacht wist te pakken.
Forge of Nova
Forge of Nova is een wat nieuwere naam. Zijn muziek doet met opener I Am Arwerenn gelijk een knipoog naar Wydraddear. Het is dungeon synth die ritmisch is en stuwend, misschien iets minder woest dan laatstgenoemde. Desondanks is dit een act die jou tijdens je wekelijkse hardlooprondje kan ondersteunen. Met het gedreun van de zware bassen loop je die marathon op je boerenfluitjes. De balans in het geluid is ook wat beter dan tijdens Sylfvr. Voornamelijk de bassen zijn wat meer gedoseerd. Het komt de sfeer ten goede.
Tijdens Cradle of Creation sluit Fragmented Memories aan. Sowieso misschien wel zijn beste track. Het levert een mooi samenspel op, waarbij de muziek regelmatig ook aan Summoning doet denken. Die gedachte versterkt met de plots aanzwellende cymbalen, elektrische gitaar en de marcherende toms die ‘hurrgash’ lijken te snuiven. Het is knap hoe Forge of Nova verschillende lagen aanbrengt in de muziek en daardoor een soort muzikale mist schept. De verschillende lagen, weven door elkaar heen. Telkens weer wordt je nieuwsgierigheid geprikkeld en wordt je naar iets nieuws meegenomen. Daar krijg je toch kippenvel van?!
L A N D S R A A D
Landsraad is een project dat een veel kosmischer doel heeft. Het is zwaar geënt op het universum van Dune. Gezien dit science fiction thema zijn de tracks die de band brengt eveneens kosmisch. Dus geen donkere kerkers, maar stoffige planeten en flitsende ufo’s. De Brit was toch al in het land, want donderdagavond stond hij in ACU op de eerste avond van het festival al met zijn zij-project Wych Elm.
Landsraad weet met herhaling een sfeer op te roepen die zowel buitenaards aandoet als je geïnteresseerd aan het podium houdt. Wat ook hielp waren geluidsfragmenten uit de films. Hierdoor neemt Landsraad je echt mee in dit universum van Dune. Ik ken de films verder niet dus of het een geslaagde exercitie is is mij onbekend. Wel was het een overtuigende performance in een toch wat afwijkend genre. Misschien toch eens zo’n film opzetten dan!
Örnatorpet
Deze Zweed heeft een hart voor meditatieve dungeon synth. Örnatorpet is een van de meer bekende namen in het genre. Zijn bezwerende en mystieke tonen nemen je mee naar koude winteroorden en dichte bossen. De muziek is koud, repetitief, melancholisch en fantasierijk. Dat de muziek naar old school dungeon synth grijpt blijkt uit het repetitieve Färden Till Dalarna. De live-presentatie is ingetogen en past bij de muziek die nergens vrolijk of gezellig wordt. Dit is dungeon synth zoals het bedoeld is.
Umbría
De vreemde eend in de bijt is het op role-playing geïnspireerde Umbría. Een gezelschap uit Barcelona dat dungeon synth en fantasy ambient brengt. Volgens Iggy Paul was het een hele kriem om deze artiesten op een podium te krijgen. Maar na jaren smeken gaan ze er vandaag voor. Uitgedost als prinses en ork staan ze op het podium.
Het hoogtepunt vond ik The Trees Will Remember waarbij de ork en de prinses elkaar met een licht hoofdknikje uitnodigen om de volgende maat te spelen. De intimiteit spat van deze innige communicatie af. Ik vond het bijna ontroerend om te zien. Maar naast dit soort romantische liedjes speelt Umbría ook opgewekte middeleeuwse dungeon synth. Zo sluit Umbría af met de excentrieke dans The Rummburr Carnival. Een feestelijke track waarbij al tamboerijnend en woodblockend over het podium wordt gestampt. Als toegift worden snoepjes het publiek ingegooid. Dat heb ik toch nog nooit eerder meegemaakt bij een optreden! Ook dat is wat dit soort projecten zo leuk maakt: eigenzinnigheid en creativiteit. Een karaktervol optreden dat uitnodigt om thuis nog eens te snuffelen in de discografie.
Malfet
De band die je vandaag niet mag missen is Malfet. Met het iconische The Way To Avalon wist Malfet een onuitwisbare indruk achter te laten. Malfet heeft zijn eigen soort pastorale dungeon synth ontwikkeld. Verrassend genoeg start hij met een a-capella van The Edge Of Night. Na dit Lord of the Rings intro evolueert de grondtoon naar The Penumbral Grove. Een epische track die vergezichten over uitgestrekte landerijen biedt. Of moet ik zeggen onrustige zeeën gezien de zeemanscadans?
Hij sluit nog af met het enigmatische The Sadness of Her Might. Als toegift speelt hij nog een neo-klassieke track waarbij The Journey Doesn’t End here uit wederom Lord of the Rings speelt. Malfet is een optelsom van ongebreidelde creativiteit plus de muzikale vorming om die tot leven te wekken. Gezien de volle zaal en de deiningen in het publiek moet dit wel een hoogtepunt van de dag zijn. Een hoogtepunt van de dag dankzij het bevlogen spel en de verhalende tracks waarmee Malfet dit optreden tot leven wekte. Onder enig applaus verlaat de beste man het podium waarna hij zijn weg vervolgt naar nieuwe avonturen.
Als afsluiter van de dag is Warlock Corpse ingevlogen uit Kazachstan. Voor deze act is beduidend minder publiek, misschien vanwege het tijdstip? De man komt oorspronkelijk uit Rusland en brengt met Warlock Corpse een mix van dungeon synth en raw black metal.
Hoogtepunt is Древний Костолом (Oude Bottenkraker) dat begint met een simpele beat die vervolgens wordt uitgebouwd met een basloopje. Een staccato klokkenspel en screams maken het plaatje af. Hij gebruikt een soort foam windscreen om zijn blackmetalscreams nog mistiger te maken. Zijn setlist houdt echter het midden met zowel meer up-tempo tracks als kalmere ambient. Al met al een feestelijke afsluiter voor hen die het tot zo laat hebben gered. Daarmee zijn er nog enkel de echo’s over van dit prachtige feestje waarvan ik hoop dat er nog vele mogen volgen.
Datum en locatie
7 maart 2026, EKKO, Utrecht
Foto's:
Mary Elkonina, Instagram
Links: