Wat voor soort bestaan kan er zijn dat onverstoord blijft in het aangezicht van zoveel wereldse ellende? Wie kan er onbewogen blijven bij een realiteit die steeds grotere dystopische vormen aanneemt? Kunnen en willen we de expansieve waanzin tot het punt van zelfvernietiging accepteren als een kenmerk van de mensheid? Het is niet geheel onvoorstelbaar dat dit soort existentiële vragen tot kopzorgen leidt en zelfs psychische uitputting kan veroorzaken, toch? Het zijn in elk geval zaken waar de uit Londen afkomstige, experimentele blackmetalband Unmother zich mee bezighoudt. Het verleidt ze ertoe hun tweede album State Dependent Memory te openen met een vertwijfeld “Τίποτα δεν ήθελα…”
Begeleid door een jammerende riff en stemmig keyboard richt een vrouwelijke stem zich aan het begin van het openingsnummer My Armor tot de luisteraar met de woorden: “Τίποτα δεν ήθελα…” (Grieks voor: “Ik wilde niets…”). Wat nog enigszins ingetogen en mysterieus begint, ontvlamt al snel in een fel en scherp nummer.
Black metal vormt de ruggengraat van het complexe en ontwrichtende muzikale palet op State Dependent Memory. Brute blastbeats botsen op dissonante lagen en door de voortdurende herhaling van patronen en riffs bouwt de band een dichte, bijna hypnotiserende atmosfeer op. Tussen deze complexiteit en wirwar van niet-traditionele structuren door laten donkere, meer introspectieve passages, elektronische elementen en bizarre, interessante geluiden en samples je even naar lucht happen, voordat de hypnotiserende intensiteit onverbiddelijk terugkeert. Nummers als My Armor, Bear Hug, Modern Dystopia en het titelnummer klinken dan ook bijtend, ongefilterd en oprecht intens. Naast deze vier nummers bevat het album in Attiki Victoria ook een verkorte versie van een nummer van de Griekse experimentele synthwave band ΟΔΟΣ 55 (Odos 55). Zonder vermelding in de biografie had ik het gemakkelijk als een originele compositie van de band kunnen aanzien. Het album sluit af met Magda, een smeulend outro van ruim vier minuten, waarin diverse stemmen (ik vermoed in het Grieks) en een duister, dreigend keyboard het album langzaam naar een meeslepend slot begeleiden.
Op het album maken we ook kennis met nieuwe zanger V. Of ken je hem al van zijn vocalen in Voak en Wells Of Souls? Zijn aanwezigheid markeert een duidelijke verschuiving in de expressieve koers van de band. De zanger wisselt een krachtige, rauwe stem af met geknepen, licht maniakaal gemompel en lage, raspende tonen. Het op het album toch al aanwezige, uitermate unheimische gevoel wordt versterkt door het regelmatig gebruiken van kermend gekrijs (Bear Hug, Modern Dystopia), dat de dramatiek nog nadrukkelijker uitvergroot.
Πάντων χρημάτων μέτρον ἄνθρωπος ἔστιν (uit Plato’s Theaetetus) … dit citaat van de Griekse filosoof Protagoras betekent zoveel als: “De mens is de maat van alle dingen”. Als dat daadwerkelijk zo is en individualisme en een gebrek aan mededogen de toekomst dystopisch zullen kleuren, staat ons een angstaanjagende toekomst te wachten. Het is niet voor niets dat Unmother een actief standpunt inneemt tegen alle racistische, seksistische of fascistische ideologieën. Niets mis mee toch, als een resolute stellingname een vertaalslag krijgt in eigenzinnige muziek? Want zo mag State Dependent Memory gerust genoemd worden. Unieke, uitgesproken avant-garde black metal met een drukkende, bijna troosteloze toon. Houd je van extreme metal, spreekt een onorthodoxe aanpak jou aan en kun je goed uit de voeten met bands als bijvoorbeeld Altar of Plagues, Krallice, Scarcity of Thantifaxath? Dan moet je dit nieuwe album van Unmother op zijn minst toch even beluisteren. Aangename verrassing dit!
Score:
85/100
Label:
Fiadh Productions, 2026
Tracklisting:
- My Armor
- Bear Hug
- Modern Dystopia
- Attiki Victoria (Odos 55 cover)
- State Dependent Memory
- Magda
Line-up:
- Declwa – Gitaar, basgitaar
- Azoso – Gitaar, vocalen
- B – Drums
- V. – Zang
Links: