The Hermit van Sad Whisperings zou bij voorbaal al in iedere jaarlijst moeten verschijnen. Gewoon vanwege het simpele feit dat je niets anders dan waardering moet hebben voor een band die drieëndertig jaar na het debuut met een tweede album komt. Diep respect voor opper-Droevige Fluisteraar Alexander van Leeuwen die op een gegeven moment heeft besloten zijn oude band weer nieuw leven in te blazen op een leeftijd dat anderen druk zijn met kleinkinderen, wandelvakanties of het plannen voor een leven na het pensioen. Zo niet Van Leeuwen, bij wie het bloed met een extra dosis zware metalen door de aderen moet stromen. Die bewust de mallemolen van een plaat maken, een label zoeken en in de auto stappen om tweehonderd kilometer verderop een half uur te spelen in een koude zaal op een vrijdagavond opzoekt. Respect!
Van de tijden van het debuut Sensitive to Autumn is buiten Van Leeuwen niemand meer actief in Sad Whisperings maar mede-gitarist Jurgen Oldenburger en bassist Aad van Straalen waren wel betrokken bij een eerdere (weinig succesvolle) doorstart van de band onder de noemer The Bleeding. Nieuw in de gelederen zijn drummer Chris Oldenburger en Premnath Gonesh, die ook al jaren actief is in Slechtvalk. Gezamenlijk zijn ze verantwoordelijk voor een hele fijne doomdeathmetalplaat met een melancholisch laagje die direct herinneringen oproept aan de jaren ’90. De tijden van Paradise Lost, My Dying Bride en Anathema: de hoogtijdagen van Peaceville Records. Van iets dichterbij huis zijn er dwarsverbanden met de Rotterdoomers van Officium Triste, maar dan vooral vanwege het toetsenwerk en de melancholie in de muziek: Sad Whisperings gooit veel vaker de snelheid omhoog en is eerder een deathmetalband met doominvloeden.
Laten we ook Alexander van Leeuwen niet uitvlakken want die heeft een lekkere grunt in huis waarmee hij ook nog eens kan variëren. Met het gitaarwerk is ook al niets mis, Aad van Stralen legt met zijn bas consequent een solide basis neer en mag hier en daar even shinen. Dit alles, aangevuld met het gegeven dat Sad Whisperings gewoon acht sterke nummers op een plaat heeft geknald (alleen Strategy of Tension kennen we al van de vorig jaar verschenen EP), maakt The Hermit een goed album. Een album waarop geen zwakke nummers staan, maar – eerlijk is eerlijk – ook geen échte uitschieters. Dat wordt de uitdaging voor plaat nummer drie (waar we hopelijk niet weer drieëndertig jaar op hoeven te wachten: de zusters in het bejaardentehuis zullen vast minder enthousiast worden van een metalband op de afdeling): het hoge niveau houden maar ervoor zorgen dat een paar nummers de plaat over de hele linie naar het label ‘perfect’ trekken. De band kan het, want Realm of Solitude van de genoemde EP is zo’n nummer dat iets ongrijpbaars extra brengt.
Voor nu is dit een meer dan uitstekende comebackplaat die liefhebbers van het genre en luisteraars van minder agressieve death metal blind kunnen aanschaffen. Geen idee wat het jaar verder nog brengen zal maar Sad Whisperings staat met dit The Hermit voorlopig in mijn jaarlijst. En niet omdat dat iets te maken heeft met de tijd die is verstreken sinds het laatste werk van de band, maar puur vanwege de kwaliteit van het gebodene.
Score:
82/100
Label:
Vidar Records, 2026
Tracklisting:
- Heart of Darkness
- Strategy of Tension
- Shadow Work
- Forever War
- Angry Hermit
- Universe 25
- Mystique
- Estranged
Line-up:
- Alexander van Leeuwen – Vocalen, gitaar
- Jurgen Oldenburger – Gitaar, vocalen
- Aad van Straalen – Bas
- Premnath Gonesh – Toetsen
- Chris Oldenburger – Drums
Links: