Ectovoid – In Unreality’s Coffin

Geschreven door op 08-01-2026 om 18:55.

Mijn eerste schrijfsel van 2026 is aanstaande! Na het afronden van alle eindejaar festiviteiten en natuurlijk het altijd leuke jaarlijstjes maken, maken we ons alweer klaar om het nieuwe materiaal onder de loep te nemen en te ontdekken of er nieuwe pareltjes tussen zitten die de nieuwe lijst van 2026 kunnen gaan vullen.

Ectovoid valt de eer toe om een gooi naar een plekje op de lijst in te nemen. Ectovoid is een Amerikaanse death metal band die al sinds 2010 aan de weg timmert en in 2012 is reeds het debuut besproken door Bart: Fractured in the Timeless Abyss en was er niet onverdeeld positief over. Toch heeft de band intussen een aardige staat van dienst en de opvolger Dark Abstraction heeft al met al behoorlijk wat lovende kritieken binnengehaald. Ik ben benieuwd of Ectovoid de stijgende lijn door weet te zetten op dit In Unreality’s Coffin welke op Everlasting Spew Records uitgebracht is.

Wat de band in negen nummers brengt is, laten we er maar niet omheen draaien, verre van origineel. De logge death metal is kenmerkend voor bands als Immolation, Incantation, Necrot en Autopsy. Maar zie, wat Ectovoid brengt als een mix van de bands want het is nergens een simpele copycat. Wat me vooral opvalt, is hoe het geheel als een soepel vloeiende machine door je speakers raast. Nou ja, raast? Het komt regelmatig voor dat de we naar doom metal standjes gaan en toch doet dat geen afbreuk aan de flow van de muziek.

Wat dus opvalt is de cadans binnen in de songs, maar ook op de gehele plaat dus. Dat vind ik knap. De muziek dendert gestaag en is regelmatig gebaseerd op simpele riffstructuren die de basis van elk nummer vormen. Daarnaast speelt de band met het veelvuldig variëren van tempo’s en het gebruik van gitaarsolo’s. Mooi voorbeeld is Collapsing Spiritual Nebula waar we hard en gestaag worden geplaagd door de denderende muziek en donderende begeleidende zang. Het leidt ons naar een doomachtig stuk wat weer wordt afgewisseld met furieuze death. Via mooi soleerwerk blasten we er een eind aan. Het is een typische manier hoe de songstructuren zijn opgebouwd. Dit is overigens ook één van de betere nummers op de plaat. Andere goede nummers zijn In Unreality’s Coffin, Erroneous Birth en In Anguished Levitation.

Wat Ectovoid hier brengt, is goed. Ik denk dat het tijd nemen van het schrijven van songs zijn vruchten afwerpt en ik zie inderdaad de nodige progressie, op alle vlakken. Zo klinkt de muziek erg helder en duidelijk, echter zeker niet toegankelijker. Het is een duister en beklemmend epos geworden waar af en toe de koude rillingen over je rug lopen. Het enige wat ik als puntje zou willen noemen is dat er gevaar schuilt in de soms iets te simpele aanpak. Ik merk dat ik makkelijk de aandacht kwijtraak op een gegeven moment. Het kost me overigens ook weinig moeite om mezelf weer even wakker te schudden en weer bij de les te zijn. Het is verder geen groot punt en de rest van de plaat compenseert meer dan voldoende.

Voor de start van het nieuwe jaar kunnen we het een stuk slechter treffen en ik raad aan dit album zeker te gaan luisteren als je eerdergenoemde referentiebands ook kan waarderen. Hulde overigens weer voor een prachtige hoes van de hand van de Italiaanse kunstenaar Paulo Girardi.

Score:

83/100

Label:

Everlasting Spew Records, 2026

Tracklisting:

  1. Dissonance Corporeum
  2. Collapsing Spiritual Nebula
  3. Intrusive Illusions (Echoes from a Distant Plane)
  4. Formless Seeking Form
  5. Irradiated Self
  6. In Unreality’s Coffin
  7. Erroneous Birth
  8. It Is Without Shape…
  9. In Anguished Levitation

Line-up:

  • C.B. – Gitaar, vocalen
  • R.S. – Basgitaar
  • S.S. – Gitaar, vocalen
  • C.M. – Drums

Links: