Purpendicular Featuring Ian Paice – Banned

Geschreven door op 10-01-2026 om 16:41.

Een beetje rock-‘n-rollgeschiedenis misschien voor wie moet toegeven Ian Paice of Purpendicular niet te kennen? Ooit, lang geleden, toen de dubbele basdrum nog niet roffelde in het wat zwaardere muzikale spectrum, stond een zekere Ian Paice mee aan de wieg van zowat de grootste classic-rockband aller tijden, met name Deep Purple. De jaren ’60, weet je wel, toen lang haar in werd, Woodstock als eerste massafestival de goegemeente shockeerde, de eerste maanlanding ons verbaasde, de koude oorlog de kop opstak, de Vietnamoorlog Amerika verdeelde en belangrijke mensen als John F. Kennedy, Malcolm X en Martin Luther King vermoord werden. Ian Paice bracht toen als drummer de groove in Deep Purple. Nu, zestig jaar later is hij als 77-jarige nog apetrots op zijn rol. Zodanig zelfs dat hij de rol van drummer opneemt in dè Deep Purple-coverband Purpendicular, genoemd naar het Deep Purple-album uit 1996, toen Paice er nog op de vellen mepte.

Ik gebruikte net het woord coverband, maar dat is wat te weinig eer, want de band maakt al een tijd eigen nummers, maar wel in de stijl van Deep Purple. Het negen nummers tellende Banned is zijn vierde worp!

Krijg je hier dus te maken met een Deep Purple-kloon? Nee, helemaal niet eigenlijk. Natuurlijk klinkt het groovy. Natuurlijk krijgt de Hammond hier een grote rol. Natuurlijk is het melodieus. En zanger Walsh doet zijn best om als Ian Gillan over te komen, maar moet in hem toch zijn meerdere erkennen, zekere in de hogere regionen. Maar het is geen Deep Purple-imitatie. Laat me dat even aantonen.

Openingsnummer Inferno kun je wat buiten beschouwing laten. Het is een eerder etherische intro op het echte eerste nummer Beast. Kort, proggy drums, staccato synthesizer in deel één en heel 70’s georiënteerd alleszins, met een paar brave gitaren die naar Pink Floyd geuren. Je hebt nog altijd niet het gevoel dat het album echt uit de startblokken geschoten is. Dat gebeurt dan wel met The Escape. Openingszin “Black smoke came free” haalt aan waar Purpendicular voor dit album de mosterd haalde. Met name de vernietigende bosbranden in Portugal in 2024, ook op de locatie waar Purpendicular het album ging opnemen. Het verhaal van Smoke On The Water, maar dan veel erger. Zwaar rocken doet het niet, maar grooven wel dankzij de pompende funky baslijntjes.

Het trage Blood Red Moon neigt wel naar typisch Deep Purple-werk. Ook hier heb je die funky vibe, maar de zang is al wat meer rockgericht, en de Hammond ondersteunt mooi de korte riffs. Op zich is dit het meest rockende nummer van Banned. Het zes minuten durende You Better Behave gaat verder op de ingeslagen weg, nu meer bluesy en sleazy in de strofes en croonerig in het refrein gekoppeld aan een lazy-jazz gitaarsolo met veel distortion, gevolgd door de Hammond die gecontroleerd loos mag gaan.

Dat Paice nog altijd een flink potje kan drummen, bewijst hij tijdens de intro van titelnummer Banned. Opnieuw is het rock gemengd met een funky crooner, bijna een big band waardig. Om vandaar over te stappen naar slow blues in Too Hard To Please, met een gitaar die bij momenten klinkt als bij Billy Gibbons van ZZ Top. Maar opnieuw een heel zacht refrein hoor.

Samengevat: ondanks de aanwezigheid van Ian Paice is Banned van Purpendicular geen doorslagje van Deep Purple-werk. Beschouw het als de inspiratiebron. De woorden crooner en big band kwamen in mij op. Dus echte rockers gaan weinig voelen bij dit album maar het luistert wel gezellig en gezapig weg voor als het eens wat rustiger mag zijn.

Purpendicular - band

Score:

79/100

Label:

Metalville, 2025

Tracklisting:

  1. Inferno
  2. Beast
  3. The Escape
  4. Blood Red Moon
  5. You Better Behave
  6. Banned
  7. Too Hard To Please
  8. Seventies Kid
  9. The End

Line-up:

  • Robby Thomas Walsh – Zang
  • Marray Gould – Gitaar
  • Alessandro Debiaggi – Keyboards
  • Mauricio Torchio – Bas
  • Ian Paice – Drums
  • Cimi Mezzano – Drums

Links: