Een afscheidstournee is niet voor iedere band een vanzelfsprekend succes. Na tientallen jaren op de planken ligt het gevaar op de loer dat een groep te lang doorgaat en uiteindelijk vooral herinneringen oproept aan betere tijden. Uriah Heep bewijst in PHIL Haarlem echter dat het ook anders kan. De Britse hardrockveteranen nemen afscheid van het reguliere tourleven terwijl ze nog altijd op topniveau kunnen presteren. Het resultaat is een avond die vooral voelt als een viering van een indrukwekkende carrière.
Het ligt even anders voor het voorprogramma van vanavond: Heavy Pettin. Deze Schotse rockband gaat ook al een tijd mee, maar van hun optreden word ik niet bepaald enthousiast. De geluidskwaliteit is ronduit dramatisch. Een van de gitaristen is nauwelijks te horen en van de zang valt vrijwel niets te verstaan. De zanger is ongetwijfeld aan het zingen, maar wat hij precies probeert over te brengen, blijft een raadsel. Een bijzonder moeizame start van de avond, die het contrast met de hoofdact alleen maar groter maakt.
Heavy Pettin
Zodra Uriah Heep het podium betreedt, verandert de situatie compleet. De show wordt afgetrapt met Grazed By Heaven. Deze song zet een stevige toon voor de rest van de avond. Bernie Shaw is vocaal werkelijk fenomenaal. Zijn zang is loepzuiver en overtuigend, zonder dat er gedurende de set iets op aan te merken valt. Ook achter het drumstel wordt er flink huisgehouden. Russell Gilbrook ramt er als vanouds op los, maar laat tegelijkertijd horen dat zijn spel veel meer inhoudt dan alleen brute kracht. Vooral tijdens Lady in Black komt dat goed naar voren. Daar weet hij juist met een subtielere aanpak de opbouw van het nummer te versterken, om vervolgens de volledige band de ruimte te geven wanneer de muziek daarom vraagt.
Ook de setlist is uitstekend samengesteld. Met een carrière die inmiddels meer dan vijf decennia beslaat, heeft Uriah Heep een enorme hoeveelheid materiaal om uit te kiezen. De band weet oude klassiekers, publieksfavorieten en recenter werk op een overtuigende manier te combineren. Daarnaast zijn er twee akoestische nummers die voor de nodige afwisseling zorgen tussen het stevigere werk.
The Wizard is de eerste akoestische bijdrage en vormt een welkome onderbreking van het geweld. Later op de avond volgt Lady in Black, een nummer dat eigenlijk niet mag ontbreken bij een optreden van Uriah Heep. De ingetogen opening groeit geleidelijk uit tot een volle banduitvoering, waarbij de intensiteit steeds verder toeneemt. Het is een prachtig voorbeeld van hoe de band een relatief eenvoudige opzet kan uitbouwen tot een indrukwekkend livemoment waarbij de volledige zaal uit volle borst staat mee te zingen. Ook Gilbrook speelt hierin een belangrijke rol: niet door voortdurend de trommels te geselen, maar juist door precies aan te voelen wanneer terughoudendheid meer effect heeft.
Wie vooral voor het hardere werk komt, heeft ook weinig te klagen. Hurricane, een van de nieuwere nummers in de set, laat horen dat Uriah Heep niet uitsluitend op het verleden leunt. Tegelijkertijd zijn er met Gypsy, Stealin’, Sunrise en July Morning genoeg klassiekers om de liefhebbers tevreden te stellen. Het zijn nummers die hun waarde ruimschoots hebben bewezen, maar die hier allesbehalve als routineklusjes worden afgewerkt. De energie waarmee ze worden gebracht, onderstreept dat dit repertoire nog altijd springlevend is.
Vooral de combinatie van spelplezier, vakmanschap en intensiteit maken indruk. Halverwege de avond grapt Bernie Shaw nog: “He’s still with us!”, hintend naar de recente aankondiging dat bassist Davey Rimmer vanaf volgend jaar de taken van Ian Hill zal gaan overnemen in Judas Priest. Nergens voelt het alsof Uriah Heep simpelweg een verplicht nummer afwerkt omdat de tournee nu eenmaal op zijn einde loopt. Integendeel: de groep laat zien dat hij nog steeds in staat is om een optreden van uitzonderlijke kwaliteit neer te zetten.
En precies daarin schuilt de kracht van deze afscheidstournee. Uriah Heep stopt met het reguliere touren, al betekent dat niet dat de band nooit meer op een festivalpodium zal verschijnen. Het verschil is belangrijk: dit is geen afscheid van de muziek, maar van het leven dat jarenlang om het touren heeft gedraaid. In Haarlem voelt het alsof de band bewust afscheid neemt op een moment waarop men het publiek nog steeds iets bijzonders kan bieden. Liever zo, dan doorgaan tot de optredens niet meer aan de verwachtingen voldoen.
Is er dan helemaal niets aan te merken? Mijn enige kanttekening betreft dan toch de setlist. Er zijn nummers die ik graag had gehoord, maar na zo’n lange carrière is het onmogelijk om iedere fan tevreden te stellen. Dat is eerder een persoonlijke wens dan een tekortkoming van het optreden. Het zou onredelijk zijn om een paar ontbrekende favorieten zwaarder te laten wegen dan wat de band hier daadwerkelijk op het podium neerzet.
Uriah Heep levert in PHIL Haarlem een nagenoeg perfecte avond af. De tegenvallende opener is al vergeten zodra de hoofdact begint. Wat overblijft, is een indrukwekkend optreden van een band die na 56 jaar nog altijd weet hoe je een zaal inpakt. Als dit de manier is waarop Uriah Heep afscheid neemt van het reguliere tourleven, dan gebeurt dat met opgeheven hoofd. Een waardig afscheid, zonder aan kracht in te boeten.
‘Appy Days!
Setlist:
Heavy Pettin:
- Rock Generation
- In and Out of Love
- Rock Ain’t Dead
- Love Times Love
- Faith Healer (Kill My Demons)
- Line In The Sand
- Sole Survivor
- Shout It Out
- Mother Earth
Uriah Heep:
- Grazed By Heaven
- Save Me Tonight
- Shadows Of Grief
- Stealin’
- Hurricane
- The Wizard
- Sweet Lorraine
- The Magician’s Birthday
- Gypsy
- July Morning
- Lady In Black
- Sunrise
- Easy Livin’
Datum en locatie
24 oktober 2026, PHIL, Haarlem
Foto's:
Elco Docter | Stagebound Photography (Website, Instagram, Facebook)
Links: