Dead Poet Society – Monarch

Soms belandt er op het bureau van Zware Metalen een plaat waarvan je je kunt afvragen hoeveel zware metalen er daadwerkelijk in verwerkt zijn. Dead Poet Society is zo’n vreemde eend in de bijt. Alternative rock, elektronica, garage rock, lompe riffs en zelfs hiphopbeats: op Monarch komt het allemaal voorbij. Wie in deze achtbaan instapt, kan zich daarom maar beter goed vastgespen. Rechtdoor rijden staat namelijk niet hoog op het verlanglijstje van het Amerikaanse viertal.

Monarch is het derde album van Dead Poet Society en volgt twee jaar na FISSION. Voor de productie werd Paul Meany van Mutemath aangetrokken, die eerder onder andere met Twenty One Pilots en Pierce The Veil werkte. Hij moest de band naar eigen zeggen niet veranderen, maar juist helpen om dichter bij de essentie van Dead Poet Society te komen. Dat resulteert in een plaat waarop grenzen vooral lijken te bestaan om ze zo snel mogelijk weer te overschrijden.

Dat begint al voordat de achtbaankar goed en wel het station heeft verlaten. Hollywood On Fire opent met een onvervalst stukje a capella waarin de kenmerkende hoge stem van Jack Underkofler alle ruimte krijgt. Vervolgens vallen de lompe gitaren in en worden we zonder verdere waarschuwing naar beneden gestort. Het nummer is theatraal, behoorlijk over the top en bepaald geen gemakkelijke binnenkomer. Maar waarom zou je voorzichtig beginnen? De riff is heerlijk en legt meteen een stevig sausje over een plaat die verder nauwelijks van plan is zich aan enige conventies te houden.

Bij Roach wordt die lijn doorgetrokken, al slaat de productiedrift hier wat mij betreft iets te ver door. Een vervormde beat, bewust verveeld klinkende zang en plotseling invallende zware gitaren kaatsen voortdurend tegen elkaar op. Het voelt als een muzikale tafeltenniswedstrijd waarbij Dead Poet Society het balletje het liefst iedere keer een andere kant op slaat. Net wanneer je denkt het ritme te begrijpen, verandert de band de spelregels.

Sinner Systems laat vervolgens horen dat de vreemde eend ook behoorlijk hard kan bijten. De overstuurde riffs zijn vrijwel constant aanwezig en maken dit tot een van de zwaarste nummers van Monarch. Vooral live kan dit er eentje worden die je compleet van je sokken blaast. Na al die capriolen voelt Lost bijna vreemd vertrouwd. Het nummer is lichter, toegankelijker en vooral een stuk overzichtelijker opgebouwd. Er is zowaar structuur. Op een andere plaat zou je daar waarschijnlijk geen woord aan vuilmaken, maar hier voelt een stukje rechte rails ineens als een welkome afwisseling.

Daarna volgt voor mij het hoogtepunt van de plaat. Cold laat horen hoe goed Dead Poet Society kan zijn wanneer alle ideeën dezelfde kant op wijzen. Het nummer is meeslepend, het refrein nestelt zich vrijwel onmiddellijk in het hoofd en de melodie werkt zonder dat de scherpe randjes verdwijnen. Wanneer Underkofler vervolgens zijn strot volledig opengooit, is hard meezingen achter het stuur bijna onvermijdelijk. Hier vinden experiment, toegankelijkheid en zwaarte elkaar zonder elkaar in de weg te zitten. Was dat op de rest van Monarch ook maar wat vaker het geval. Want Dead Poet Society heeft duidelijk weinig interesse in één vast geluid.

Bij Dead On The Inside krijgt bijvoorbeeld de basgitaar de hoofdrol. De moddervette baslijn wordt nadrukkelijk naar voren geschoven, terwijl de band ondertussen opnieuw volop experimenteert met ritme en dynamiek. Het is indrukwekkend hoeveel ideeën het viertal in zijn muziek weet te proppen, maar langzaam begint ook de vraag op te komen of ieder idee daadwerkelijk op de plaat terecht had moeten komen. Die twijfel wordt groter bij Miami For The Weekend. Plotseling zitten we in een soort garagerocknummer, uiteraard voorzien van een vreemde Dead Poet Society-twist. Het levert een interessante vraag op. Luisteren we naar een band die zich werkelijk geen moer aantrekt van genres en simpelweg doet waar hij zin in heeft of is Dead Poet Society onderweg een beetje kwijtgeraakt hoe men zelf eigenlijk wil klinken? Waarschijnlijk ligt het antwoord ergens tussen die twee uitersten.

Het vreemdste nummer van dit album is The Park. Een hiphopbeat, een donker sfeertje en ongemakkelijk klinkende gitaren zorgen opnieuw voor een totaal andere ervaring. Tegen die tijd verbaast het nauwelijks meer dat Dead Poet Society de rails opnieuw verlegt terwijl we er nog overheen rijden. Met The Art Of Suffering wordt de rit uiteindelijk op behoorlijk melodramatische wijze afgesloten en wanneer het karretje eindelijk weer het station binnenrolt, blijft vooral verwarring achter.

Na meerdere luisterbeurten weet ik namelijk nog steeds niet helemaal wat ik met Monarch aan moet. Monarch doet me denken aan de X2, de recent gesloten attractie van Six Flags Magic Mountain. Daar was het niet voldoende dat de achtbaan zelf je alle mogelijke richtingen op slingerde; ook de stoelen konden tijdens de rit nog eens draaien. Het resultaat was een ervaring waarbij je soms nauwelijks wist waar boven en beneden zich bevonden. Mensen klaagden het park uiteindelijk aan voor opgelopen hersenletsel.

Ik kan me uitstekend voorstellen dat sommige luisteraars na afloop direct opnieuw willen instappen. Dead Poet Society durft, experimenteert en heeft lak aan de grenzen tussen genres. Verspreid over de plaat zitten bovendien momenten die ronduit geniaal zijn. Cold is daar het beste voorbeeld van en ook de riffs in Hollywood On Fire en Sinner Systems maken duidelijk dat deze vreemde eend wel degelijk behoorlijk zwaar uit de hoek kan komen, maar een achtbaan die van de eerste tot de laatste meter probeert te verrassen, kan ook vermoeiend worden. Soms wil ik geen looping, kurkentrekker, vrije val of stoel die plotseling achterstevoren draait. Soms wil ik gewoon even rechtdoor, want rechtdoor is ook een richting.

Score:

65/100

Label:

Spinefarm Records, 2026

Tracklisting:

  1. Hollywood On Fire
  2. Roach
  3. Die If You Don’t
  4. Sinner Systems
  5. Lost
  6. Cold
  7. Psalm 136
  8. Dead On The Inside
  9. Miami For The Weekend
  10. Get Hot
  11. The Park
  12. The Art Of Suffering

Line-up:

  • Jack Underkofler – Zang, gitaar, keyboards
  • Jack Collins – Gitaar, zang, drumprogrammering, keyboards
  • Dylan Brenner – Basgitaar, gitaar
  • Will Goodroad – Drums

Links: