Mastodon heeft na roerige tijden weer een nieuwe plaat uit. Je kan de band uit Georgia zo onderhand wel als een metalinstituut zien. De band geniet al jaren een uitstekende live reputatie en bracht eerder al acht platen uit, het is tijd voor nummer negen: Marrow Deep. Een plaat die niet zonder slag of stoot tot stand kwam. Zo was er daar eerst het ontslag van gitarist Brent Hinds en later volgde het tragische nieuws dat hij bij een motorongeluk is komen te overlijden. De band had in de tussentijd al twee nieuwe muzikanten ingelijfd (Nick Johnston – gitaar, João Nogueira – keys/synthesizers) waarmee deze plaat is opgenomen. Of dit alles zijn weg heeft gevonden naar het geluid? Dat beoordelen Elco Docter (favoriete genre alternative metal ) en Friso Veltkamp (favoriete genre post-alles )
Is het geluid verandert met deze nieuwe line up?
Elco: Op Marrow Deep hoor ik regelmatig een Iron Maiden-achtige stijl terug komen. Voor sommige fans zal dit een positieve verandering zijn, maar mij doet het helaas vrij weinig. Wat ik wel een positieve verandering vind is het geluid van de gitaren. Dit zal niet per se aan de line up liggen maar eerder aan de producer en hoe de plaat gemixt is, maar de gitaren klinken een stuk helderder, ook tijdens de zware riffs. Er zit veel meer helderheid en definitie in en dat spreekt mij zeer aan.
Friso: Het klinkt allemaal wat meer coherent. De riffs zijn (en klinken) bij vlagen weer enorm heavy, de dynamiek is ook weer wat groter dan op de vorige platen, maar vooral: de band klinkt weer enorm bevlogen. Alsof je het hernieuwde spelplezier kunt horen. Een deel van het nieuwe geluid bestaat ook uit de toevoegingen van de synthesizers, die regelmatig voor een extra geluidscollage vormen. Opener Barbarians Flood en Snakes for Dinner zijn hier goede voorbeelden van. Maar ook in The Three Fates wordt er bijna een Opeth-achtige sfeer gecreëerd.
Hoe groot is het gemis van Brent Hinds op deze plaat?
Elco: Als je de band zelf moet geloven was Brent al sinds Emperor of Sands geen actief bijdrager aan het schrijven van nieuwe nummers, dus hoeveel zijn contributies missen is niet goed aan te geven. Brents iconische hybrid-picking en zijn solo’s worden wel zeer gemist. Die waren altijd erg kenmerkend voor Mastodon. Ook mis ik Brents vocalen.
Friso: Brent had al een hele tijd niet veel meer bijgedragen. In dat opzicht zal zijn vertrek (dus niet het overlijden) wel voor een opluchting hebben gezorgd in het Mastodon-kamp en dan met name bij Bill, de zich niet meer hoeft te ergeren aan het gebrek aan input. Natuurlijk zijn de zanglijnen er niet meer en die waren altijd wel kenmerkend, maar die worden nu deels opgevuld door Troy Sanders die beter zingt dan ooit en ook vaak een octaaf hoger of lager kiest voor zijn zangpartijen. Nieuwe gitarist Nick kwijt zich ook enorm goed van zijn taak.
Mastodon shot in Paris for the 2026 album campaign
Heeft het overlijden van Brent ook invloed gehad op de teksten?
Elco: Er zitten zeker teksten tussen die over het verlies van Brent lijken te gaan. Een paar voorbeelden hiervan zijn In The Ruins met de zinnen “We don’t get over this, can we grow around? No distorted ego when we’re given grace”. Ook is de tekst van Your Ghost Again een duidelijke verwijzing naar (en verwerking van) het overlijden van Brent.
Waar kun je deze beste plaatsen in catalogus?
Elco: Het is geen nieuwe Leviathan of Crack the Skye en dat hoeft ook niet. Marrow Deep staat duidelijk in het verlengde van de Mastodon die we de afgelopen jaren hebben leren kennen: melodischer, grootser en minder gefocust op pure extremiteit. Tegelijkertijd klinkt de nieuwe bezetting hier voldoende door om het album niet als een herhalingsoefening te laten voelen. Binnen de catalogus is dit vooral een plaat die laat zien waar Mastodon anno 2026 staat, in plaats van een poging om terug te keren naar waar de band ooit stond.
Friso: Het is een plaat waarop we weer een bevlogen Mastodon horen. Bij sommige nummers komt bovendien de punch terug die deze band altijd zo sterk maakte. Ik zou hem dan plaatsen tussen The Hunter en Emperor of Sand, al klinkt deze plaat een pak zwaarder dan laatstgenoemde plaat en staan er veel minder niemendalletjes op.
Elco: Hier zit voor mij helaas een minpunt. Mastodon had sinds Crack The Skye een driekoppige zang verdeling: Troy, Brent en Brann. Persoonlijk ben ik geen fan van Branns stemgeluid en zijn manier van zingen. Nu Brent geen onderdeel meer uitmaakt van de band merk ik dat er meer zangpartijen naar Brann zijn gegaan. Voor een hoop Mastodon-fans zal dit een positieve verandering zijn.
Friso: Mastodon stond natuurlijk bekend om de driestemmige zang, waarbij in de studio nauwkeurig werd bepaald wie welke zangpartijen voor zijn rekening nam. Daar waren regelmatig meerdere takes voor nodig. Welnu, dat zal nu wat minder tijd hebben gevergd, omdat Brann en Troy de zang verdelen. Dat is enerzijds best wel jammer, want ik kon het geluid van Brent wel waarderen. Ik was eerst bang dat de opengevallen gedeelte naar Brann zouden gaan, maar dat viel mee. Ik vind zijn stemgeluid nog altijd iets te theatraal. Troy levert zoals hierboven gezegd een hele fraaie prestatie met een variatie aan stemgeluiden. Maar wat het beste aan deze plaat vind: de zang die er is, wordt perfect door de persoon toegepast. Neem bijvoorbeeld de plaatsing in Barbarians Blood, in zowel het openingsstuk als in de versnelling waar Troy echt schittert, net als in They’re Coming For You waar het tweetal van alles uit de kast haalt. Overigens valt op dat er een hele bak aan effecten over de zang is geknikkerd. Dat had van mij wel iets minder gemogen.
Wat zijn de sterke punten op deze plaat?
Elco: Het geluid van de gitaren en hoe ze gemixt zijn: erg helder, gedefinieerd en niet overdreven veel gain. Ook zitten er een aantal zeer stevige riffs tussen die mij erg aanspreken.
Friso: De songs zijn kwalitatief erg sterk en bij vlagen zelfs behoorlijk pakkend, zeker in combinatie met de soms harde riffs zoals in Golden Spires. Ook A Vampire’s Demeanor is een goed voorbeeld waarbij het refrein, met name door de zangstijl bijna Neurosis-esque aandoet. Maar goed, de plaat klinkt over het algemeen erg samenhangend en bevlogen. Daarnaast is de productie ook erg sterk, waardoor de details goed naar voren komen. Van gitaar tot synths, het is allemaal piekfijn in orde.
Wat zijn de mindere punten?
Elco: Voor mij ontbreekt de “wow factor”. Ik ben vooral fan van de beginjaren van Mastodon. Crack The Skye was revolutionair, en vanaf dat moment heeft Mastodon mijn aandacht helaas redelijk verloren. Ze kunnen nog steeds erg harde riffs schrijven, maar veelal verliest een nummer zijn kracht zodra Brann begint te zingen en het tempo en de energie daarmee uit het nummer gaat. Er zitten prima nummers tussen met riffs waar ik erg blij en enthousiast van wordt, maar veelal is het een plaat die prima aan staat als achtergrondmuziek, maar ze weten mij niet te raken met de nieuwe nummers.
Friso: ik vind dat de plaat te lang duurt. Ruim een uur aan muziek. Dan kan het bijna niet anders dan dat de boog niet altijd gespannen is en er wat overbodige informatie op staat. Dat is hier ook het geval. Niet elk nummer is raak en sommige nummers duren te lang. En er is nog een facet aan de muziek: de band heeft met vijf man natuurlijk wel wat mogelijkheden, maar af en toe worden de grenzen ook opgezocht met prog- en seventies rock, waardoor Mastodon bijna in het vaarwater van Opeth komt (zeker ten tijde van Pale Communion). Luister maar eens naar afsluiter The Three Fates. Van mij mag de band gerust doorblazen.
Is Mastodon na negen albums nog altijd relevant?
Friso: Ja, absoluut. Ik blijf het interessant vinden om deze band te volgen en welke richting ingeslagen wordt. Mastodon bewijst nog altijd interessante platen af te leveren en bevestigt zijn status, die men zelfs nog veel meer kan versterken om een bastion van de metal worden. Veel te bewijzen hebben de heren niet meer, maar met Marrow Deep laten ze toch een vrij urgent geluid horen. Het is fijn te merken dat de mannen er nog zijn, dat de plaat er zeker mag zijn en dat wij blij zijn dat zij er nog zijn.
Score Elco: 60
Score Friso: 83
Score:
71/100
Label:
Loma Vista Recordings, 2026
Tracklisting:
- Barbarians Blood
- Poisonous Weapons
- Your Ghost Again
- Snakes For Dinner
- Out Like A Lamb
- In The Ruins
- They’re Coming For You
- Golden Spires
- Moth and Bone
- A Vampire’s Demeanor
- The Vanishing
- The Three Fates
Line-up:
- Brann Dailor – Drums
- Bill Kelliher – Gitaar
- Troy Sanders – Basgitaar
- Nick Johnston – Gitaar
- João Nogueira – Toetsen
Links: