Italië begint zich voor ondergetekende steeds meer te ontpoppen als een bijzonder interessant metalgebied. Waar de blik binnen Europa al snel richting Scandinavië, Duitsland of Groot-Brittannië gaat, blijken er ten zuiden van de Alpen genoeg pareltjes te vinden. Je moet ze alleen zelf even uit de stapel vissen. Met Shores Of Null hebben we er opnieuw eentje te pakken. De band uit Rome draait inmiddels al ruim tien jaar mee en komt met Homesick toe aan zijn vijfde volledige album.
Wie Shores Of Null al langer volgt, weet ongeveer in welke hoek gezocht moet worden. Doom en melodic death metal vormen de basis, maar invloeden uit gothic en progressieve metal zijn nooit ver weg. Toch is Shores Of Null inmiddels vooral Shores Of Null. Homesick hoeft dan ook niet het wiel opnieuw uit te vinden. De Italianen lijken vooral geïnteresseerd in het verder verfijnen van hun eigen geluid en dat lukt verdomd goed.
Dat wordt vanaf Allies Before Defeat duidelijk. De kenmerkende doomy sound is onmiddellijk aanwezig en de compositie sleept zich heerlijk voort, zonder log te worden. Kleine tempoversnellingen in de gitaren zorgen ervoor dat er voortdurend beweging in het nummer blijft en vooral de samenzang is van hoog niveau. Het levert een intense binnenkomer op die meteen duidelijk maakt waar Shores Of Null gedurende de rest van Homesick zijn kracht vandaan haalt. Zwaarte betekent hier namelijk niet automatisch traagheid. Ook inhoudelijk wordt meteen de toon gezet. Pijn, vallen, opnieuw opstaan en de verbondenheid tussen twee mensen lopen door Allies Before Defeat heen. De vraag of die verbondenheid uiteindelijk voldoende is om beiden te bevrijden, geeft de muzikale zwaarte ook inhoud.
Die wisselwerking tussen muziek en verhaal wordt nog sterker in Two Mountains. Het nummer vertelt over een moeder die met haar zoon vlucht, de zee oversteekt en beschutting zoekt in de bergen. Daar wacht echter geen redding. Haar zoon sterft in de sneeuw en uiteindelijk legt ook zij zich naast hem neer. In de tekst worden beiden bijna onderdeel van het landschap zelf: twee stenen reuzen, terwijl hun tranen als gletsjers en rivieren van de berg stromen. Het had gemakkelijk pathetisch kunnen worden, maar Shores Of Null vertaalt het verhaal prachtig naar muziek. De spanning wordt langzaam opgebouwd richting het refrein, waar de samenzang het geheel nog wat meer kracht geeft.
Het woord “ruimte” is belangrijk op Homesick. De band heeft geen moeite met zwaarte, maar begrijpt dat een album als dit ook moet kunnen ademen. Daardoor kan de titeltrack ineens een stuk lichter klinken zonder aan intensiteit in te boeten. Homesick voelt aanvankelijk bijna warm. Heimwee krijgt iets behaaglijks, maar wie naar de tekst kijkt ontdekt een veel minder comfortabele vorm van nostalgie. Er wordt verlangd naar regen, jeugd en herinneringen, terwijl datzelfde thuis tegelijkertijd als gevaarlijk wordt omschreven. Later worden de geesten uit de jeugd opnieuw opgezocht en wordt de nostalgie teruggespoeld totdat het pijn doet. Terugverlangen betekent blijkbaar niet automatisch dat je ook daadwerkelijk terug wilt. Precies in die tegenstelling lijkt het hart van Homesick te zitten. Thuis is geen huis of plaats, maar kan net zo goed een herinnering, een persoon of een vroegere versie van jezelf zijn en sommige deuren die in je geheugen wagenwijd openstaan, kun je in werkelijkheid misschien beter gesloten houden.
Shores Of Null laat die melancholie gelukkig niet uitmonden in tien nummers die allemaal hetzelfde tempo, dezelfde zang en dezelfde grauwsluier meekrijgen. Son Of The Tide deelt bijvoorbeeld vocaal een mokerslag uit. De cleane zang wordt grotendeels aan de kant geschoven en de diepe vocalen trekken het nummer een behoorlijk donker gat in. Alleen tijdens het refrein komt de cleane stem nadrukkelijker terug. Ook hier sluiten tekst en muziek mooi op elkaar aan. Een niet zelfgekozen leven, eenzaamheid, schaduwen en tranen worden gekoppeld aan zee, maanlicht en getijden. De natuur is op Homesick voortdurend aanwezig, maar zelden als een idyllische plek.
Het absolute hoogtepunt vinden we wat ons betreft echter in The Numbing Void. Shores Of Null trekt hier het tempo ver naar beneden en laat de muziek bijna kruipen. Shaun MacGowan van My Dying Bride voegt viool toe, terwijl Natalie Koskinen van Shape Of Despair de gastvocalen verzorgt. Vooral het samenspel werkt fantastisch. Haar ijzig hoge stem vormt een prachtig contrast met de intens diepe zang van Davide Straccione, terwijl de viool nog een extra laag melancholie over het nummer legt. Ook hier vallen muziek en thematiek vrijwel volledig samen. De stilte van de nacht staat tegenover het lawaai van de stad, mensen werken als marionetten en herinneringen blijven oude littekens voeden. Uiteindelijk lijkt zelfs het laatste beetje hoop uit te doven. Het nummer klinkt niet alleen leeg en verloren, maar Shores Of Null weet dat gevoel bijna tastbaar te maken. Je wordt langzaam een donkere roes ingetrokken.
Daarna komt Another Breath vervolgens zo hard binnen. Weg roes. De band schiet uit de startblokken en presenteert een van de snelste momenten van het album. Vooral drummer Emiliano Cantiano mag zich hier uitleven. Tijdens de snellere passages krijgt zijn roffelende drumwerk zelfs iets van black metal mee. Toch blijft het nummer ondanks het hogere tempo meeslepend klinken. De overstuurde zang schiet daarbij af en toe iets te ver door en klinkt alsof het uiterste bereik niet helemaal comfortabel wordt gehaald. Tegelijkertijd past juist die bijna wanhopige uithaal bij een tekst waarin gedachten zich opstapelen en iedere nieuwe dag weer een nieuwe breuk lijkt te veroorzaken.
Daarmee komen we bij misschien wel de grootste kwaliteit van Homesick. Bij dit soort muziek ligt herhaling altijd op de loer. Een slepende riff is prachtig, maar tien slepende riffs achter elkaar kunnen een album ook veranderen in een behoorlijk lange zit. Shores Of Null trapt niet in die val. Tempowisselingen, cleane en diepe vocalen, samenzang, subtiele arrangementen en instrumentale details zorgen ervoor dat de spanning vrijwel voortdurend aanwezig blijft.
Met afsluiter Disappear kiest de band dan ook niet voor de gemakkelijke uitweg. Geen obligate akoestische afsluiter om na al die zwaarte nog even gevoelig te doen. Shores Of Null blijft trouw aan het geluid van de plaat. Ook tekstueel is het een passende afsluiting. De zee keert terug, net als golven, zout, kou en storm. Uiteindelijk wordt de weerstand opgegeven en laat de verteller zich door getijden en wind meevoeren. Waar Homesick voortdurend zoekt naar de betekenis van thuis, eindigt het album daarmee bijna in overgave.
Is het allemaal vernieuwend? Nee. Misschien is dat wel de minst interessante vraag die we over deze plaat kunnen stellen. Shores Of Null weet precies in welk muzikaal landschap het zich bevindt en heeft geen behoefte om daar met geweld uit te ontsnappen. Veel belangrijker is dat de band binnen die grenzen blijft zoeken naar dynamiek, emotie en variatie. De verhalen krijgen ruimte, de muziek ondersteunt ze en de melancholie wordt nergens een excuus om tien keer hetzelfde nummer te schrijven. Shores Of Null vindt binnen een bekend genre voldoende ruimte om tien nummers lang te blijven boeien. De sterke composities, uitstekende vocalen en vooral de manier waarop muziek en thematiek voortdurend in elkaar grijpen, tillen het album ruim boven de middelmaat uit. Een pareltje voor de oren en heerlijk voor de donkere dagen die eraan zitten te komen.
En misschien is Italië helemaal geen onontdekt metalland. Misschien moeten we er gewoon wat vaker zelf naar op zoek.
Score:
85/100
Label:
Dusktone, 2026
Tracklisting:
- Allies Before Defeat
- Two Mountains
- Bleed to Life
- Homesick
- Son of the Tide
- Dreaming of a Scar
- Society Is the Murderer
- The Numbing Void
- Another Breath
- Disappear
Line-up:
• Davide Straccione – Zang
• Gabriele Giaccari – Gitaar
• Raffaele Colace – Gitaar
• Matteo Capozucca – Basgitaar
• Emiliano Cantiano – Drums
• Natalie Koskinen (Shape Of Despair) – Zang op The Numbing Void
• Shaun MacGowan (My Dying Bride) – Viool op Dreaming Of A Scar en The Numbing Void
Links: