The Light Superior – Dayspring

Geschreven door op 04-10-2026 om 19:30.

Een platenmaatschappij die een nieuw album met enig enthousiasme aanprijst, daar is natuurlijk weinig mis mee. Je moet je waar tenslotte zien te verkopen. Rottweiler Records legt de lat voor het debuutalbum van The Light Superior wel meteen op olympische hoogte: Dayspring wordt aangekondigd als een ‘metalcore masterpiece’. In de begeleidende teksten vliegen termen als ‘masterful’, ‘breathtaking’, ‘glorious’ en zelfs ‘near perfect’ je vervolgens om de oren. Bescheidenheid is blijkbaar niet het sterkste wapen van de marketingafdeling.

The Light Superior komt uit Amarillo, Texas en timmert sinds 2018 aan de weg. Al vroeg stond de band op het podium met onder meer We Came As Romans, Of Mice & Men en The Browning. In 2022 verscheen via Rottweiler Records de EP I AM, gevolgd door Tidal Wave in 2024 en de singles Dark Moon en Ghost in 2025. Nu is er dan eindelijk het eerste volwaardige album.

Tijdens de opening van Genesis lijkt er aanvankelijk weinig reden om heel cynisch over die grote woorden te doen. We krijgen een inmiddels behoorlijk bekende metalcore-opbouw voorgeschoteld. De drums vallen in, de spanning wordt opgevoerd en vervolgens komt de onvermijdelijke mokerslag in de vorm van een brute riff en de diepe schreeuw van Michael Grice. Vooral die scream maakt indruk. Grice beschikt over een flinke stem en weet daarmee gedurende het album meermaals voor de nodige kracht te zorgen. Origineel is Genesis echter nauwelijks. De riff blijft zich herhalen en richting het einde komt een elektronisch gedeelte op de proppen dat vooral dienstdoet als overgang naar Ghost.

Daar gaat The Light Superior grotendeels volgens hetzelfde recept verder. Opnieuw vormt een repetitieve riff het fundament, al zorgen de samenzang en wat meer variatie ervoor dat het nummer meer te bieden heeft dan de opener. Dan hoor je ineens een pianoriedeltje. Dat zou voor wat extra kleur kunnen zorgen, maar voelt vooral alsof de band hier heel nadrukkelijk probeert iets bijzonders aan het nummer toe te voegen. Het resultaat klinkt eerder misplaatst dan verrassend. Bij Dark Moon ontstaat langzamerhand een patroon. De screams zijn opnieuw prima in orde, maar de cleane zang ligt een stuk minder prettig in het gehoor en alsof The Light Superior bang is dat een degelijk metalcorenummer alleen niet voldoende is, wordt er ook nog een bijna jazzy intermezzo tussengeschoven. Leuk bedacht misschien, maar ook hier rijst vooral de vraag: waarom? Het voegt weinig toe aan een nummer dat die toevoeging helemaal niet nodig heeft.

Op de titeltrack Dayspring laat The Light Superior de vreemde fratsen grotendeels achterwege. Geen geforceerde uitstapjes, maar gewoon een stevige portie metalcore. En prompt levert de band het meest intense en overtuigende nummer van het album af. Producer Glenn Gizzi, medeoprichter en voormalig gitarist van Phinehas, levert hier bovendien een gastbijdrage op leadgitaar. De riffs hakken erin, Grice kan zijn scream volledig uitspelen en ineens blijkt hoe effectief deze band kan zijn wanneer de compositie niet koste wat kost van allerlei extra versieringen moet worden voorzien.

Dat maakt Solid Ground vervolgens des te frustrerender. Qua structuur zit het nummer prima in elkaar, maar gaandeweg ontstaat een brij waarin de verschillende instrumenten elkaar eerder in de weg lijken te zitten dan elkaar versterken. Opmerkelijk, aangezien producer Gizzi volgens de promotekst juist voor een bijzonder helder, vol en krachtig geluid zou hebben gezorgd. Hier is van die helderheid in ieder geval niet bijzonder veel meer over.

Revelation herstelt de schade gedeeltelijk. De spoken-word passages geven het nummer wat extra karakter en vooral de breakdown mag er zijn. Sterker nog: het is de beste breakdown die Dayspring te bieden heeft. Dit is weer zo’n moment waarop duidelijk wordt dat The Light Superior absoluut kwaliteiten bezit. Jammer dat er aan het einde wederom een piano moet verschijnen. Inmiddels lijkt het erop dat iemand tijdens de opnames heeft besloten dat ieder rechttoe-rechtaan metalcorenummer dringend tegen zichzelf beschermd moest worden. En dan moet de grootste stijlbreuk nog komen.

Dark Moon Reimagined is precies wat de titel belooft: een volledig opnieuw vormgegeven versie van het eerder gehoorde Dark Moon, ditmaal met Drive Thru Society. De platenmaatschappij spreekt lyrisch over een rustigere vorm van kracht die misschien zelfs meer impact zou hebben dan het geweld ervoor. Ik hoor vooral iets wat klinkt alsof OneRepublic plotseling de studio is binnengelopen en heeft gevraagd of ze ook eens met Dark Moon mochten spelen. Het origineel is een stevig metalcorenummer dat prima binnen de rest van Dayspring past. In de nieuwe versie worden violen en cleane vocalen naar voren geschoven en verdwijnt vrijwel alles wat het origineel kracht gaf. Natuurlijk mag een herinterpretatie radicaal afwijken. Sterker nog, dat kan juist de bestaansreden ervan zijn. Alleen moet er dan wel iets interessants voor terugkomen. Dat gebeurt hier niet. Doe mij het origineel maar.

Wie tot hier heeft gelezen, zou inmiddels kunnen denken dat ondergetekende met het verkeerde been uit bed is gestapt. Dat valt mee. The Light Superior heeft het zichzelf vooral niet gemakkelijk gemaakt. Wie zijn debuut als een ‘metalcore masterpiece’ aankondigt, legt de lat behoorlijk hoog. Wanneer die lat vervolgens niet eens in zicht komt, is een kritische noot onvermijdelijk. Zeker in metalcore, een genre waarin hordes bands met vergelijkbare riffs, breakdowns, screams en melodieuze refreinen om aandacht strijden, moet je van goeden huize komen om daadwerkelijk boven het maaiveld uit te steken. The Light Superior probeert dat duidelijk. Het probleem is dat juist die pogingen om anders te klinken geregeld averechts werken. Elektronica, piano, cleane zang en onverwachte intermezzo’s zijn op zichzelf helemaal geen probleem, maar ze moeten een nummer versterken en niet het gevoel geven dat ze zijn toegevoegd enkel omdat er nog iets bijzonders moest gebeuren.

Dat maakt Dayspring dus zo frustrerend. Er zijn absoluut kwaliteiten. Michael Grice heeft een imposante scream, er komen een paar uitstekende riffs voorbij en met de titeltrack en Revelation bewijst de band dat er voldoende potentie aanwezig is. Dit debuut zal The Light Superior ongetwijfeld nieuwe luisteraars opleveren. Misschien ligt de belangrijkste les van Dayspring wel besloten in zijn beste momenten: The Light Superior is op zijn sterkst wanneer de band ophoudt zo hard zijn best te doen om bijzonder te zijn. Een ‘metalcore masterpiece’? Nee. Daarvoor ligt die lat toch echt een behoorlijk stuk hoger.

Score:

57/100

Label:

Rottweiler Records, 2026

Tracklisting:

  1. Genesis
  2. Ghost
  3. Dark Moon
  4. Dayspring (feat. Glenn Gizzi)
  5. Solid Ground
  6. Revelation
  7. Dark Moon Reimagined (feat. Drive Thru Society)

Line-up:

  • Michael Grice – Zang
  • Matt Grice – Gitaar, achtergrondzang
  • Chris Torres – Gitaar
  • Giovanni Alvarez-Jimenez – Drums

Links: