Alcatraz 2026 zondag: stof vreten

Er zijn in de wereld enkele gevangenissen waar er tienduizenden gevangenen echt achter de tralies zitten. In ons klein Belgenlandje is dat gelukkig niet het geval, behalve dan dat ene weekend in Kortrijk. Dan laten er ook enkele tienduizenden zich vrijwillig opsluiten voor de gezelligste gevangenis genaamd Alcatraz. Redacteur Dieter Boens en fotografe Tessa Verstraete laten zich ook gewillig opsluiten voor onderstaand verslag van de zondag.

Lees ook onze verslagen van de donderdag, vrijdag en zaterdag.

Sanguisugabogg, Helldorado

Ken je dat, van die bands waarvan je denkt als je naar hun logo kijkt, amai, die lederen zetel is al serieus in breuken. Wel Sanguisugabogg is er zo een van. De muziek van de Amerikanen is gelukkig een stuk makkelijker te begrijpen dan hun bandnaam. We zijn direct volledig wakker want vanaf de eerste tonen is bruut geweld het enige dat hun volledige klok slaat. Filthy riffs en lekkere grunts, samen met filosofische titels als Felony Abuse of a Corpse, Dead As Shit, Face Ripped Off… Wat kan een mens zich meer wensen op een zonnige zondagmiddag?!

Sanguisugabogg

Warkings, Prison Stage

Hemelbestormer, La Morgue

Hemelbestormer is zo een band die je moet ondergaan om er iets van te begrijpen. Muziek voor tere zielen is hier niet aan de orde. De tent staat afgeladen vol en zelfs tot ver daarbuiten. Duister, rauw en dwepend met de onderwereld. Zalig!

Hemelbestormer

Creeper, Prison Stage

Anaal Nathrakh, Swamp Stage

De Britten van Anaal Nathrakh zien we tegenwoordig niet meer zoveel op een podium. Daarom is er toch een kleine verplichting om naar de Swamp Stage af te zakken. Hun vorige passage in België dateert reeds van 2018, toen ze in het gezellige Kavka Oudaan stonden. Nu staan ze op een groter podium en de mannen blijken zich enorm te amuseren. Enige minpuntje in het begin is dat de micro niet echt zin heeft om mee te werken, maar daar trekken de Britten zich weinig van aan. Ze vullen de tent meedogenloos met een klein uur aanslagen op onze trommelvliezen.

Warrior Soul, Prison Stage

Warrior Soul staat voor de tweede keer dit weekend op Alcatraz. Nadat ze op vrijdag La Morgue afsloten en nog in de buurt waren, mogen ze terug het podium bestijgen nadat de eerst geplande Rose Tattoo om zeer verdrietige redenen last minute moest afzeggen. Ditmaal mogen ze de Prison Stage onveilig maken en dat doen ze met verve.

Warrior Soul

Northlane, Helldorado

Myspyrming feat Nergal, Swamp Stage

Myspyrming feat Nergal brengt het dertig jaar oude album Sventevith (Storming Near the Baltic) integraal live op deze editie van Alcatraz. Als in een verhaal vloeien de nummers in elkaar. Dat Nergal een hemels demonische stem heeft, bewijst hij al lange tijd bij Behemoth, maar hier brengt hij deze ook met verve. Indrukwekkend, dit smaakt naar meer.

Myspyrming feat Nergal

Nevermore, Prison Stage

Fit for an Autopsy, Helldorado

We gaan rustig verder in het elan van aanslagen op onze trommelvliezen want de heren van Fit For an Autopsy besluiten om alle bezoekers direct bij de keel te grijpen. De eerder rustige circle pit bij A Higher Level of Hate, wordt bij It Comes for You meedogenloos veranderd naar een brutale moshpit. De brute stem van Joe Badolato gaat dwars door merg en been. Ook deze band mag bij een volgende passage gerust op een groter podium spelen, ze verdienen het. Ook een dikke pluim naar de crew hier vooraan aan het podium. Ze hebben hun handen meer dan vol aan de massa’s crowdsurfers die van helemaal achteraan de tent naar voren komen.

Fit For An Autopsy

Death Angel, Swamp Stage

Rise of The Northstar, Helldorado

Deicide, Swamp Stage

Paleface Swiss, Helldorado

Je hebt zo van die overlappingen in bands waarvan je zelf niet begrijpt waarom. Deze is er ook zo een van. Paleface Swiss speelt in de Helldorado een dijk van een set, maar helaas is de tent maar voor de helft gevuld. Reden hiervoor is dat Lamb Of God op de Prison Stage ook aan zijn set bezig is. De Zwitsers van Paleface Swiss walsen als een tsunami het publiek omver. Tijdens deze set hebben we zowaar de grootste wall of death van het weekend meegemaakt en hebben we een minder mobiele festivalganger met rolstoel en al zien crowdsurfen. Prachtig beeld van hoe metal en vredelievendheid samen gaan. Voor de eerste keer hier op Alcatraz. Hopelijk komen ze in de toekomst nog terug, want deze passage smaakt naar meer.

Lamb of God, Prison Stage

Op het hoofdpodium staat als voorlaatste band van het vierdaagse festival Lamb of God. Dat hebben de verzamelde fans ook goed begrepen, want zoveel opstijgend stof hebben we nog niet gezien. Niet verwonderlijk, want zanger Randy Blythe blijft de hele set iedereen opjutten, gooit zijn volledige lijf en leden in zijn vocalen en springt als een bezetene heel de tijd rond op het podium. Met kleppers als Memento Mori en afsluiter Redneck bewijst de band dat nog steeds bij de absolute top te horen. Misschien volgende keer toch als hoofdact afsluiten?

Powerwolf, Prison Stage

Mag ik heel eerlijk zijn? Ik vind de passage van Powerwolf ondermaats. Visueel valt er echt niks op aan te merken, een productie die waarschijnlijk ergens een volledig arsenaal aan vuur opgekocht heeft, een dijk van visuele effecten, maar helaas zijn er vele gaten in de set. Een praatje hier en daar, een iets te lange pauze tussen het verplaatsen van showelementen… Hier laten ze toch een steekje vallen en zo begint het op den duur toch wat te vervelen. Maar zoals ik eerder al zei, de beste stuurlui staan aan wal.

Gutalax, Swamp Stage

De band die ik zelf beschouw als mijn zoete zonde, is toch wel het Tsjechische Gutalax. De heren arriveren na een veertien uur durende rit richting de Kortrijkse weide net op tijd om aan hun set te beginnen. Ze hebben nog tien minuten om op te stellen en te soundchecken. Alles rond de band draait om toilethumor. Ze ‘zingen’ over stront, toiletten, seks (herinner je je de film two girls, one cup? Nee? Zeker eens opzoeken dan) en allerhande smerige dingen. Dit tot groot jolijt van de verzamelde fans vooraan, waar het een waar feestje wordt met het gekende Toi-Toi toilet dat over de menigte zweeft. De laatste kan het jammer genoeg slechts een vijftal nummers uitzingen. Daarna wordt ie volledig verwoest achtergelaten ergens achteraan de moshpit. Enkele tellen later komt er een nieuwe Dixie tevoorschijn boven de menigte en deze is waarachtig bewoond door een toiletmonster. Ook die laatste zingt het echter niet lang uit en komt met een onfrisse smak tussen de menigte terecht. Een mooie afsluiter (niet de valpartij van het toiletmonster, wel de show van Gutalax) van een stoffig maar prachtig weekend. Ondergetekende gaat met een blije bakkes huiswaarts, reeds aftellend naar editie 2027.