Geschreven door Yves Pelgrims op 14-09-2026 om 22:16.
Tijd om nog eens een Schandmaul-plaat aan de tand te voelen. Deze Duitse folkrockbrigade zag eind vorig millennium het levenslicht, maar eigenlijk bespreken we ze niet al te vaak op onze webstek. Dit is de twaalfde plaat en de vijfde review; ik merk zelfs dat het geleden is sinds mijn review van Unendlich (2014) dat we er nog wat over geschreven hebben. De reden spreekt voor zich, want Schandmaul brengt niet echt ‘zware metalen’ op Sternensegler, al maken we ons schuldig aan het bespreken van platen met veel minder vuur.
Er lijkt me wel wat veranderd te zijn met pakweg twaalf jaar geleden, of zelfs met de vorige platen. Reviews verschenen er niet van, maar een plaat als Artus klonk best goed. Het is met voorganger Knüppel aus dem Sack dat het hier en daar wat te gezapig begon te klinken. Prima rock met typische Duitse zang waar je echt wel voor moet zijn, maar als je Rammstein kan verdragen dan lukt het met deze Duitsers ook. Voor de rest houdt de vergelijking echter geen stand, want Schandmaul kiest ervoor om het wat zwieriger te houden met luchtige fluit-, viool- of doedelzakmelodieën.
Op nieuwkomer Sternensegler overkomt me die gezapigheid ook wat. Nergens zou ik er de noemer saai op plakken, maar nummers als Nosferatu, Sternensegler of In der Hand doen me toch nergens op het puntje van mijn stoel zitten. Het zijn echter wel de tracks waar de band visueel mee uitpakt en dus toch wel vertrouwen in heeft.
Ik kan me dan meer vinden in nummers waar de band gewoon dat rockjuk afwerpt en wat speelt met knapperige melodieën en catchy refreintjes zoals op An Beiden Enden. Ook ben ik zeer te spreken over de knappe opener Nimm alles mit, waar de fijne baslijn, het enorm catchy refrein en de vocale diepgang er echt wel een heerlijk nummer van maken. Met gemak meteen de beste track van de plaat. Zo gaat het wel vaker bij Schandmaul als je het mij vraagt. De plaat klinkt ok, met hier en daar een nummer dat gewoon een playlist in moet. Zwier ook maar meteen Trag Dich in die lijst, maar verwacht wel een heel ander timbre. Een prachtig instrumentaal rustpunt waarop nieuwe zanger Till Herence erg knap zijn weg vindt. Thomas Lindgren deed immers een stap opzij om gezondheidsredenen, maar de man verzorgt nog steeds instrumentaal mee de muziek. Daar slaagt hij met de rest van het team zeer goed in, want ik zou dit nummer haast filmisch noemen en eigenlijk past Zwei Raben met Laura Fella (Faun, Tvinna) daar prachtig na. Opnieuw met een stevigere en creatieve rockopbouw, maar ook met heel wat Keltische schoonheid gepresenteerd.
Ik ben een albumluisteraar, maar een band als Schandmaul verleidt me soms om over te schakelen op het bijhouden van hitjes. Al jaren springt er in de late uurtjes Der Teufel hat den Schnaps gemacht op, en niet de versie van Udo Jürgens. Een dergelijk experiment moet je niet verwachten op deze nieuwe plaat, maar toch staan er wel knappe nummers op. Daar doen we het voor.
De redacteuren van Zware Metalen schrijven ieder jaar op vrijwillige basis duizenden artikelen om de metalscene van Nederland en België te ondersteunen. Hiervoor zijn we afhankelijk van inkomsten die gegenereerd worden door het plaatsen van advertenties. Indien deze niet afkomstig zijn van directe partners (zoals poppodia en festivalorganisatoren), zal de overgebleven ruimte opgevuld worden door automatisch gegenereerde advertenties van Google AdSense. Omdat deze gebruik maken van zogeheten ‘tracking cookies’, hebben we volgens de AVG-wet jouw toestemming nodig om deze advertenties weer te kunnen geven. We begrijpen dat onze lezers hun privacy op het internet waarderen, maar het accepteren van het cookiegebruik houdt Zware Metalen (en dus indirect de metalscene) in leven. We hopen daarom dat je instemt met het gebruik van de cookies. Mocht je er interesse in hebben, kun je onze privacyverklaring lezen.
