Neerlands hoop in bange Death- en Doomdagen bracht vlak voor de zomer het vijfde album uit. Met de aankomende vakantie en bijbehorende drukte is het niet gelukt om op of rond de releasedatum een recensie te schrijven. Daarnaast duurt dit album ruim een uur en is het er niet eentje die je zo even tussendoor doet. Dat feit, de vrij lange titels van de nummers en een tijdspanne van zes jaar tussen Noa’s D’Ark en dit album doen vermoeden dat Soulburn de tijd heeft genomen voor dit album. De line-up is dezelfde als op de voorganger en bestaat dus nog steeds voor de helft uit Graceless-leden.
Voor aan album met het woord “doom” in de titel gaat het album op een niet-standaard manier van start want de eerste riff van The Braveheart Of Nightmares is een felle! Direct daarna gaat het tempo middels een Burzum-achtige riff omlaag waarna de cleane vocalen worden toegevoegd. Er volgt daarna een scala aan stijlen. Doom voert de boventoon maar er komen ook vleugen black bovendrijven. Daar overheen zingt/schreeuwt/grunt Twan van Geel over uitwaaierende riffs. Op voorganger Noa’s D’Ark was al te horen dat Twan van Geel meer in zijn mars had dan alleen monsterlijke deathmetalvocalen. Op Quantifying Cosmic Doom wordt die ontwikkeling verder doorgezet. Van Geels stem beweegt voortdurend tussen diep, roestig gegrom, raspende blackmetaluitbarstingen en gedragen cleane zang. Vooral in nummers als The Braveheart Of Nightmares en Powehi, The Embellished Dark Source Of Unending Creation en in An Innocuous Swathe Of Sky ontstaat daardoor een bijna theatrale spanning.
Het is, zeker voor fans van het oudere werk, een riskante keuze. De cleane zang kan soms vervreemdend werken en niet iedere overgang voelt even natuurlijk. Maar juist die frictie past uiteindelijk bij Quantifying Cosmic Doom. Dit is geen album dat zich gemakkelijk en na één luisterbeurt laat vangen. Van Geel heeft sinds Noa’s D’ark duidelijk meer vertrouwen gekregen in zijn melodische stem. Waar de cleane passages op die voorganger nog eerder als experimenten aanvoelden, zijn ze hier onderdeel een vast onderdeel van het DNA van de muziek.
En dan nog even over Eric Daniels. Zijn naam blijft onlosmakelijk verbonden met de Soulburn-identiteit, en ook op Quantifying Cosmic Doom vormt zijn gitaarwerk een belangrijk ankerpunt. Op Noa’s D’ark overtuigde Daniels vooral met riffs die primitieve deathmetalhardheid combineerden met atmosferische en doomachtige leads. Op Quantifying Cosmic Doom trekt Daniels die lijn verder door maar hij lijkt minder geïnteresseerd in het simpelweg herhalen van de vertrouwde Soulburn-formule. Zijn riffs krijgen meer ruimte om te ademen en de gitaren mogen vaker een nummer in een andere richting duwen. Van logge doomriffs gaat het zonder waarschuwing naar blackmetalachtige passages, melodische uitweidingen of bijna kosmisch aandoende gitaarlagen. Check het einde van The Braveheart Of Nightmares en het einde van Innocuous Swathe Of Sky waarbij er in beide nummers ruimte is voor akoestisch getokkel over een cleane zang. Hiermee lijkt Soulburn uit te willen drukken dat de cirkel altijd rond is en tijd oneindig is.
Dit album is niet zozeer een breuk met Noa’s D’ark als wel een verdere uitvergroting van wat daar al aanwezig was. Daniels bouwt zijn nummers bovendien nog altijd vanuit gitaarideeën: riffs en fragmenten vormen het uitgangspunt waarna de overige instrumenten en zang omheen worden opgebouwd. Hierbij lijkt een weloverwogen keuze gemaakt te zijn wat het vocale deel betreft. Soulburn lijkt nagedacht te hebben over de vraag of cleane zang, hoog gekrijs of juist een diepere grunt het beste past. Die aanpak verklaart wellicht waarom Quantifying Cosmic Doom tegelijk vertrouwd en ongrijpbaar klinkt. De basis is Soulburn: donker, zwaar en compromisloos. Maar de band weigert zich te beperken tot de oude definitie van death metal. An Impious Journey Through The Cathedral’s Mouth en Stalactites Of Molten Flesh laten de agressieve kant nadrukkelijk spreken terwijl andere nummers veel sterker inzetten op atmosferische passages, cleane vocalen en doomachtige grandeur.
Het levert een gevarieerd album op. Mede doordat er vrij veel cleane zang op staat, zal het voor sommige fans van het eerste uur even wennen zijn. Quantifying Cosmic Doom is minder direct dan Noa’s D’ark en vraagt meer geduld. Met ruim een uur speeltijd is Quantifying Cosmic Doom bovendien geen tussendoortje. Maar wie bereid is zich in deze muzikale leegte te laten verdwijnen, wordt beloond met een Soulburn dat ambitieuzer klinkt zonder zijn identiteit kwijt te raken. Twan van Geel heeft zijn vocale arsenaal verder opengetrokken en Eric Daniels bewijst opnieuw dat zijn riffs niet alleen zwaar, maar ook verrassend veelzijdig kunnen zijn.
Quantifying Cosmic Doom is geen terugkeer naar het vertrouwde Soulburn-verleden, maar een volgende stap die de kosmische schaal van de band daadwerkelijk probeert waar te maken. Niet altijd even gemakkelijk, wel fascinerend duister. Voor degenen met experimenteer- danwel vernieuwingsdrang is dit een album waar je flink je tanden in kunt zetten.
Score:
80/100
Label:
Testimony Records, 2026
Tracklisting:
- The Braveheart Of Nightmares
- Powehi, The Embellished Dark Source Of Unending Creation
- A Pyramid Absurd
- An Impious Journey Through The Cathedral’s Mouth
- Stalactites Of Molten Flesh
- M87 – What Hopes To Be Born?
- Iconox Spew Black At The Razor’s Edge
- Down Among The Stars
- The Desolationist
- In The Very Time That Will Rot Us
- An Innocuous Swathe Of Sky
Line-up:
- Twan van Geel – Zang, basgitaar
- Remco Kreft – Gitaar
- Eric Daniels – Gitaar
- Marc Verhaar – Drums
Links: