Phantom – Not Midnight Yet

Speed metal associeer ik altijd met het midden van de jaren ’80 toen bands als Paradox, Exciter en Helloween steeds sneller gingen spelen en er enkele elementen van de toen prille thrash metal in slopen. Dat deze stijl anno 2026 springlevend is, bewijst het Mexicaanse Phantom met het derde album Not Midnight Yet.

Onbekend met eerder werk laat ik het album zijn eerste rondjes draaien in mijn cd-speler. Bij de begintonen waart gelijk een lichte King Diamond-vibe rond, een vibe die nog vaker voorbij zal komen wanneer het krijsmonster die voor zanger moet doorgaan de hogere regionen induikt. Wat echter vooral opvalt, is de energie die de muziek uitstraalt. Not Midnight Yet voelt niet als een nostalgische oefening waarbij vier muzikanten verkleed als hun jeugdhelden hun oude platenkast proberen na te spelen; er zit daadwerkelijk vaart in het materiaal. De nummers jagen voorbij waarbij de gitaren regelmatig de spookachtige bandnaam eer aandoen: ze komen voorbij, slaan toe en verdwijnen voordat je goed en wel hebt gezien wat er gebeurde.

Het zijn nummers als Morgenstern/Iron Strike (met vlammend gitaarwerk en sterke achtergrondvocalen) en Sepulchral Majesty die van begin tot eind weten te boeien door goede riffs, mooi soleerwerk en herkanbare hooks.  The Pale Remains Of Time opent met een lekker swingende basgitaar maar gaat daarna als een nachtkaars (vat je ’em?) uit wanneer de cleane zang wordt ingezet. Duidelijk niet het sterkste punt van García maar gelukkig bestaat de skip-knop op een cd-speler. Het navolgende Summoned To Kill doet zijn naam in elk geval alle eer aan want in dit nummer gaat het er weer stevig op. Die cleane zang is, samen met de iets te lange speelduur van bijna een uur, een klein smetje op een verder prima album.

En ja, natuurlijk zijn er momenten waarop je denkt: dit heb ik eerder gehoord. Maar dat is bij speed en traditionele heavy metal nauwelijks een doodzonde. Het genre draait nu eenmaal om riffs die al tientallen jaren door kerkers, oefenruimtes en veel te kleine metalclubs spoken. Phantom weet die bekende ingrediënten echter met genoeg enthousiasme te serveren om te voorkomen dat Not Midnight Yet als een tweedehands geestverschijning overkomt.

Is Phantom daarmee het spook dat de metalwereld voorgoed komt achtervolgen? Waarschijnlijk niet, maar een goede metalplaat hoeft ook geen paranormaal fenomeen te zijn. Not Midnight Yet laat vooral horen dat ouderwetse speed/heavy metal nog altijd springlevend kan klinken wanneer de riffs goed zijn en de band er zichtbaar plezier in heeft. De klok tikt door, de spoken wachten buiten en Phantom staat voorlopig nog aan de juiste kant van middernacht. Een overtuigende plaat voor liefhebbers van traditionele, snelle heavy/speed metal.

Score:

80/100

Label:

High Roller Records, 2026

Tracklisting:

  1. Hordes Of Bats
  2. Out Of The Mausoleum
  3. Dracula’s Curse
  4. Morgenstern / Iron Strike
  5. The Pale Remains Of Time
  6. Summoned To Kill
  7. Not Midnight Yet
  8. Solomonari
  9. Sepulchral Majesty
  10. Curse Your Name
  11. A Trail Of Sorrows
  12. Echoes From The Fights

Line-up:

  • Harel O. – Gitaar
  • J.C. García – Vocalen, gitaar
  • Raír Tavizón – Basgitaar

Links: